Јукио Мишима

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Kимитакe Хираокa (јапонски: 平岡 公威, Токио, 14 јануари 1925 - Токио, 25 ноември 1970), подобро познат под книжевниот псевдоним Јукио Мишима (јапонски: 三島 由紀夫), бил јапонски писател, поет, драматург, националист, актер, модел, режисер и основач на паравоената организација Татенај. Три пати бил номиниран за Нобеловата награда за литература и се смета за еден од највлијателните јапонски писатели на 20 век. Неговите авангардни дела ја отсликуваат комбинацијата на современа и традиционална естетика, поттикнување на културни и политички промени.

Раното детство[уреди | уреди извор]

Мишима е роден во Јокохама (денес Шинџуку) од регионот Токио. Неговиот татко (Азуса Хираока) бил владин претставник; и неговата мајка, Шиџо, ќерка на директорот на училиштето во Токио . Имал помлада сестра Мицуко, која починала од тифус и помлад брат Чуки. Неговата баба Нацу го оставила најголемо влијание на неговото детство, каде што поминал неколку години одвоено од своето семејство. Таа го задржува значителниот дел од аристократското наследство, дури и по бракот со Јотаро Хираока (дедо Јукио Мишима); бирократ кој создал големо богатство за време на новиот колонијализам и се преправал дека е генерален градоначалник на Карафуто. Таа му забранувала да излегува, да се дружи со своите врсници и да тренира некаков спорт.

Мишима се враќа во неговото семејства на дванаесет години. Неговиот татко, дисциплиниран во воен дух, ја употреби суровата тактика на предавање на младиот Мишима.

Образование и дела[уреди | уреди извор]

Јукио Мишима

На шестгодишна возраст, Мишима е запишан во елитно основното училиште во Гакушуин (学習 院). Веќе во дванаесеттата година почнува да пишува, најчесто приказни. Тој бил фасциниран од делата на Оскар Вајлд , Рајнер Марија Рилке и голем број јапонски класични писатели. По шест години одење на училиште, тој станува најмлад член во книжевниот оддел. Привлечен од делата на Микезо Тахихара (立 原 道 造), тој е исто така заинтересиран за класичната форма на Вака песни. Тоа влијаело на неговите први дела поврзани со поезијата, со цел да размислува за прозата подоцна.

Повоена литература[уреди | уреди извор]

Јукио Мишима (подолу) со Синтаро Ишихару, 1956 година.

Мишима пишувал романи , популарни сериски романи , раскази, есеи , како и познати дела за театарот Кабуки и модерна драма . Исто така, во 1945 година, расказот за Мисаки не е моногатари (Приказна за Кејп - 岬 に て の 物語) и продолжил да пишува до крајот на Втората светска војна . Веќе во 1946 година, во посета на познатиот јапонски писател Јсунари Кавабата во Камакура. На препорака на Кавабат, 1946 година. Табако е објавен во новиот литературен магазин Нинген (Човечност - 人間).

Познати дела[уреди | уреди извор]

Јапонски назив Македонски назив Година на издавање
假面の告白

(仮面の告白)

Kamen no Kokuhaku
Исповед на маската 1949
愛の渇き

Ai no Kawaki
Жед за љубов 1950
禁色

Kinjiki
Забранети бои 1951–1953
潮騷

Shiosai
Бука на брановите 1954
金閣寺

Kinkaku-ji
Златен павиљон 1956
宴のあと

Utage no Ato
После банкетот 1960
午後の曳航

Gogo no Eikō
Морнарот кој го изневери морето 1963
三熊野詣

Mikumano Mōde

(кратка прича)
Акт на обожавање 1965
サド侯爵夫人

Sado Kōshaku Fujin

(драмско дело)
Маркиз де Сад 1965
憂國(憂国)

Yūkoku

(кратка прича)
Патриотизам 1961
真夏の死

Manatsu no Shi

(приповетке)
Смрт за време на летот 1953
葉隠入門

Hagakure Nyūmon
Патот на самураите 1967
太陽と鐡

(太陽と鉄)

Taiyō to Tetsu
Сонце и челик 1968
豐饒の海

(豊饒の海)

Hōjō no Umi
Море на плодност тетралогија: 1965–1970
  I. 春の雪

  Haru no Yuki
   1. Пролетен снег 1969
  II. 奔馬

  Honba
   2. Замаен коњ 1969
  III. 曉の寺

  Akatsuki no Tera
   3. Храм на разденувањето 1970
  IV. 天人五衰

  Tennin Gosui
   4. Падод на анѓелите 1971

Наводи[уреди | уреди извор]