Јудео-масонска теорија на заговор

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ариевецот ги крши синџирите на Евреинот и масонот што го држел во заробеништво“, цртеж од 1897 година во книгата на Августин-Жозеф Жак, во Франција.
Француска револуција: пред и после: сатиричен цртеж на францускиот нацрт-работник Каран д’Аш, 1898 година, среде аферата Драјфус и темелот на Француска акција Иако режимот на Ансиен не е прикажан како идиличен, современата ситуација е прикажана како зголемување на угнетувањето, кое техничко подобрување (забележете го плугот) не го олеснува и на кое финансискиот капитализам (банкарот со капата и паричникот), слободниот ѕидар (со неговиот поставен квадрат и висок) и Евреинот (со закривен нос) се придонесувачи.[1]
Католичка Франција управувана од Евреи и масони, цртеж од Ахил Лемот во „Поклоник“, 1902 година.
Германски постер од 1935 година, велејќи: „Светска политика - Светска револуција. Слободното ѕидарство е меѓународна организација што гледа на еврејството со политичка цел, за да воспостави еврејска доминација преку светска револуција“.

Јудео-масонскиот заговор е антисемитска и антимасонска теорија на заговор[2] која вклучува наводна тајна коалиција на Евреи и масони. Овие теории биле популарни кај крајната десница, особено во Франција,[3] Шпанија, Португалија, Италија, Германија, Русија и Источна Европа, а слични обвинувања сè уште се објавувани.

Протоколите на старешините на Сион[уреди | уреди извор]

Јудео-масонската теорија на заговор спојува две постари видови на тврдења за заговор: тврдења за антимасонски заговор и тврдења за антисемитистички заговор. Била под силно влијание на објавувањето на „Протоколите на старешините од Сион,[3] фалсификуван документ што се појавил во Руската Империја, за кој се тврди дека е изложување на еврејскиот заговор во светот. Протоколите тврделе дека Евреите се инфилтрирале во масонеријата и го користеле братството за да ги остварат своите цели. Приврзаниците на јудео-масонскиот заговор го пренеле тврдењето изразено со Протоколите во крајност и тврделе дека водачите на масонеријата и водачите на еврејскиот заговор биле едно и исто.

Пример бил шпанскиот свештеник Хуан Тускетс Терати, чиј „Orígenes de la revolución española“ (Потекло на шпанската револуција) и други дела изградени врз Протоколите, кои ги превел, за да тврдат дека Евреите користеле масони и комунисти за да ја поткопаат христијанската и шпанската цивилизација, обезбедувајќи оправдување за Франкова Шпанија, што ја проширило заканата за меѓународен јудео-масонско-комунистички заговор.

Концептуално влијание[уреди | уреди извор]

Според Дени Керен (член на Одделот за компјутерски науки на Универзитетот Хаифа), „идејната инспирација“ на „Протоколите на старешините на Сион“ бил трактатот од 1797 година,

Мемоари илустрирајќи ја историјата на јакобинизмот“ од францускиот свештеник Августин Баруел, кој тврдел дека Револуцијата била заговор предводен од масони, со цел да се соборат моралните учења на Римокатоличката црква. Според Керен: „..во неговиот трактат, Баруел самиот не ги обвинувал Евреите, кои биле еманципирани како резултат на Револуцијата. Меѓутоа, во 1806 година, Баруел ширел фалсификувано писмо, веројатно испратено до него од припадници на државната полиција, спротивно на либералната политика на Наполеон Бонапарта кон Евреите, повикувајќи внимание на наводниот дел од Евреите во заговорот што претходно му го припишувал на масоните. Овој мит за меѓународен еврејски заговор повторно се појави подоцна во Европа во XIX век на места како што се Германија и Полска.[4]

Според мрежната страница на Големата ложа на Британска Колумбија и Јукон:

И покрај тоа што е поедноставно и специфично, да се постави одговорност за Француската револуција пред вратата на масонеријата, не станува збор за тоа дека масоните, како поединци, биле активни во градењето и обнова, ново општество. Имајќи го предвид големиот број тела кои тврдат дека имаат масонски авторитет, многу мажи идентификувани денес како масони веројатно не биле свесни за меѓусебното масонско здружение и очигледно не може да се смета дека дејствуваат заедно. Сепак, тие споделија одредени верувања и идеали.“[5]

Француското Ѕидарство од тоа време било ексклузивно, негирајќи ја иницијацијата за Евреите, заедно со многу други класи на луѓе.[5]

Бери Домвил и Линкот[уреди | уреди извор]

Пензионираниот адмирал Бери Домвиле, основач на британското здружение „Линкот“,[6] измислил титулата „Џудмас“ за наводниот јудео-масонски заговор.[7] Домвил тврдел дека „активностите на Џудмас се ограничени на мал дел од Евреи и од Масони: големото мнозинство немаат идеја за работата што се презема зад фасадата на Џудмас“.[8] Домвил тврдел дека „целта на овие меѓународни Евреи е Светска држава што ја држи подложена на моќта на парите и работи за своите еврејски господари“[9] и дека „Масонеријата е извршен партнер за водење на еврејската политика“.[10]

Домвил рекол дека прво започнал да размислува за еврејско-масонска теорија како резултат на Хитлер.[8] Домвил се осврнал и на „Протоколите на старешините на Сион“,[9] и на „Тајните сили зад револуцијата“ од Виконт Леон де Понсен. Домвил бил свесен дека „Протоколите на старешините од Сион“ биле осудени како фалсификат, но нивното авторство го сметал за „нематеријално“.[10]

Пост-советска Русија[уреди | уреди извор]

Јудео-масонските теории на заговор нашле нова валута меѓу различните маргинални политички сили во постсоветска Русија, каде раширената сиромаштија создала плодна почва за теории на заговор,[11] комбинација со клевета на крв и негирање на холокаустот. Овие гледишта биле изразени и од неколку антисемитски писатели, особено од Олег Платонов,[12] Вадим Кожинов, Игор Шафаревич, и Григориј Климов.[13][14] Анкета за јавното мислење спроведена во Москва околу 1990 година покажала дека 18% од жителите на Москва верувале дека постоел ционистички заговор против Русија и уште 25% не ја исклучувале таквата можност.

Врска со Билдербершката група[уреди | уреди извор]

Современите теоретичари на заговор, кои се залагале за теории насочени кон Билдербершката група и наводниот претстоен Нов светски поредок, честопати се потпирале на постарите концепти пронајдени во еврејско-масонската теорија на заговор, често обвинувајќи го семејството Ротшилд или „меѓународните банкари“.[15] Поради употребата на теми и тропи што традиционално се сметаат за антисемитистички, овие современи теоретичари на заговор имале тенденција да привлекуваат бес на групи чувствителни на антисемитичка терминологија, како што е Лига против клевета.

Во масовната култура[уреди | уреди извор]

Исто така види[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „www.friends-partners.org ''The development of modern anti-semitism''“. Friends-partners.org. Посетено на 18 October 2011.
  2. Leonidas Donskis (1 January 2003). Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature. Rodopi. стр. 41–. ISBN 90-420-1066-5.
  3. 3,0 3,1 „CHAPTER IV - CONSERVATIVE POLITICAL RHETORIC: THE JUDEO-MASONIC CONSPIRACY THEORY“ (PDF). Vanderbilt University. library.vanderbilt.edu. Посетено на 25 January 2014.
  4. „Shofar FTP Archives: documents/protocols/protocols.zion“. Nizkor.org. 1993-02-10. Посетено на 2012-02-02.
  5. 5,0 5,1 „The French Revolution and freemasons“. Freemasonry.bcy.ca. Посетено на 2012-02-02.
  6. Giffiths, Patriotism Perverted, pp39-42.
    The Link was founded in July 1937 by Domvile, and had nearly 1,800 members by March 1938, and over 4,300 by June 1938.
  7. Domvile, From Admiral to Cabin Boy, p80.
  8. 8,0 8,1 Domvile, From Admiral to Cabin Boy, p81.
  9. 9,0 9,1 Domvile, From Admiral to Cabin Boy, p82.
  10. 10,0 10,1 Domvile, From Admiral to Cabin Boy, p83.
  11. „Anti-Semitic Conspiracy Theories Spread Globally As World Markets Grapple With Financial Crisis“. Adl.org. Архивирано од изворникот на 10 October 2011. Посетено на 18 October 2011.
  12. „Antisemitism and Racism – The Stephen Roth Institute for the Study of Contemporary“. Tau.ac.il. Архивирано од изворникот на 11 January 2012. Посетено на 18 October 2011.
  13. Yerofeyev, Viktor. „Moscow Believes In Conspiracy Theories“. Rferl.org. Посетено на 18 October 2011.
  14. „Some Russians still accuse Jews of 'ritual murder' in czar's death | j. the Jewish news weekly of Northern California“. Jewishsf.com. 19 December 1997. Посетено на 18 October 2011.
  15. Knight, Peter (2003-01-01). Conspiracy Theories in American History: An Encyclopedia (англиски). ABC-CLIO. ISBN 9781576078129.

Библиографија[уреди | уреди извор]

  • Teluskin, Joseph. „The Protocols of the Learned Elders of Zion“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 29 July 2014. Посетено на 25 January 2014.
  • Адмирал Сер Бери Домвиле KBE, CB, CMG, Од адмирал до момче од кабината, издаваштво Босвел, Лондон, 1947 година.
  • Питер Најт, Теории на заговор во американската историја: Енциклопедија, ABC-CLIO, 2003,ISBN 978-1-57607-812-9
  • Викомте Леон де Понсинс, Тајните сили зад револуцијата, издаваштво Босвел, Лондон, 1929 година.
  • Ричард Гифитс, Перриотизам перверзен, Капетан Рамзи и Крајниот десен клуб и британски антисемитизам 1939–40, Констабл и Ко, Лондон, 1998,ISBN 0-09-467920-7, преку Интернет во Гугл Книги

Надворешни врски[уреди | уреди извор]