Прејди на содржината

Јоханес Хесфлот Клабо

Од Википедија — слободната енциклопедија
Клабо за време на доделувањето на медалите во 2019 година

Јоханес Хесфлот Клабо (22 октомври 1996 ) е норвешки скијач во дисциплината скијачко трчање кој го претставува Биосен, Идретслаг.[1] Тој држи повеќе рекорди, меѓу кои и за најмладиот машки скијач во историјата кој го освоил Светскиот куп во скијачко трчање на ФИС, Тур де Ски, настан на Светското првенство, и олимписки настан во скијачко трчање.[2][3][4][5]

За време на сезоната на Светското првенство 2019–2020 година, Клабо станал најуспешниот машки спринтер во историјата на Светското првенство во однос на индивидуалните победи во трки, и поставил нов рекорд за најмногу освоени титули во спринтер, со 4.[6] Во 2026 година е најуспешниот машки победник во генералниот пласман во историјата на натпреварувањето.[7][8]

Клабо освоил три златни медали на Зимските олимписки игри 2018, во своето деби учество на Олимписките игри.[9][10] Од 2026 година, тој е тринаесет-кратен освојувач на олимписки медали, со единаесет златни медали. На Зимските олимписки игри 2026 година, тој ги срушил рекордите за најмногу златни медали освоени на една Зимска олимпијада, и најмногу златни медали во кариерата освоени од кој било спортист на Зимските олимписки игри, а сега заостанува само зад пливачот Мајкл Фелпс на списокот на спортисти со најмногу златни олимписки медали на сите времиња.[11]

Кариера

[уреди | уреди извор]

Клабо започнал со своето деби на Светскиот куп во сезоната 2015–2016 година во класичниот спринт во Драмен, Норвешка, на 3 февруари 2016 година. Завршил на 15. место во трката.[12] Наредната сезона, 2016–2017 година, Клабо го освоил својот прв подиум на Светскиот куп откако завршил трет во класичниот спринт во Рука, Финска, на 26 ноември 2016 година.[13] Подоцна во сезоната 2016–2017, на 18 февруари 2017 година, Клабо ја остварил својата прва победа на Светскиот куп, кога победил во спринт слободен стил во Отепа, Естонија.[14] На 17 март 2017 година во Квебек Сити тој го освоил својот прв мал кристален глобус на Светскиот куп во спринт, а исто така го освоил и генералниот пласман на Хелветија до 23 години по освојувањето на мини-турнејата на крајот од сезоната.

Клабо учествувал на своите први Олимписки игри на Зимските олимписки игри 2018 во Пјонгчанг, Јужна Кореја. Пред Олимписките игри, тој имал девет победи на Светскиот куп 2017–2018 година.[15] На своето олимписко деби завршил на 10. место во машки скијатлон.[16] На 13 февруари 2018 година тој станал олимписки шампион по победата во машки спринт. Оваа победа го направила најмладиот маж што победил на олимписки настан во скијачко трчање.[17] Со три златни медали, тој се изедначил со францускиот биатлонец Мартен Форкад по најмногу златни медали освоени на игрите.[18]

Клабо го освоил вкупното Светско првенство 2017–2018 со разлика од 119 поени зад Дарио Колоња, што го прави најмладиот победник на Светско првенство.[19] Тој исто така го соборил рекордот за најмногу победи во спринтови во една сезона на Светскиот куп, со седум победи.

Клабо го освоил Тур де Ски 2018–2019 при своето прво појавување. Со 22 години и 76 дена, тој станал најмладиот скијач кој го освоил Тур де Ски во генералниот пласман.[20]

Клабо освоил три златни медали на Светско првенство во нордиско скијање во 2019 година, кое се одржало во Зифелд ин Тирол, Австрија. Тој ги започнал шампионатите со титула светски шампион во дисциплина индивидуален спринт. Со победата во спринтот, Клабо станал најмладиот машки победник на трка на Светското првенство во скијачко трчање.[21] Тој завршил на 30. место на скијатлонот, откако не успеал да го одржи темпото на класичниот дел од трката. Заедно со Емил Иверсен, Клабо освоил медал на екипно ниво, откако го победил Русинот Александар Болшунов во последните фази од финалната етапа. На 1 март 2019 година, Клабо се тркал на четвртата етапа за норвешкиот тим, кој победил на штафета 4 × 10 километри на претпоследниот настан од шампионатот.

По пократка сезона 2019–2020 година како резултат на пандемијата КОВИД-19, како и повреда на раката што резултирало со кратко отсуство од натпреварувањето, Клабо се пласирал на второто место во генералниот пласман на Светското првенство во скијачко трчање 2019–2020 година.[22] Тој исто така се пласирал на третото место на Тур де Ски 2019–2020 година,[23] и го постигнал својот најдобар пласман на крајот од сезоната во дисциплината на далечина, пласирајќи се на шестото место.[24] Клабо, исто така, ја освоил својата четврта титула во спринт, со што постави рекорд за најмногу титули во спринт во историјата.[25] Тој исто така го надминал рекордот на Емил Јенсон на сите времиња за најмногу индивидуални победи во спринтови на Светскиот куп, зголемувајќи го својот рекорд на 24. Во јуни 2020 година, Клабо објавил дека потпишал петгодишен договор, вклопувајќи велосипедски тренинг и трки покрај неговите обврски за скијање.[26]

Клабо имал силен почеток на сезоната 2020–2021 на Нордиско отворање во Рука, освојувајќи го второто место на воведното спринт натпреварување, пред да го освои класикот од 15 км и да го освои трипл-пласманот во Рука.[27] Сепак, следната станица на Светското првенство на домашен снег во Лилехамер била откажана поради тековната пандемија КОВИД-19, а тркачката програма на Клабо и неговите соиграчи била дополнително нарушена откако норвешките, шведските и финските тимови одлучиле да не се натпреваруваат во следните рунди на Светското првенство во декември поради загриженост во врска со ризиците од пандемијата. Кон крајот на јануари 2021 година, Клабо настапил во Фалун, каде завршил втор на класичниот масовен старт од 15 км, а во последниот спринт бил поразен од Болшунов.[28]

На Светското првенство во Оберстдорф, во 2021 година, Клабо започнал со успешна одбрана на титулата на спринт, водејќи ги домашните соиграчи Ерик Валнес и Хавард Солас Таугбол во чиста победа на подиумот за Норвешка, со што станал првиот човек што освоил последователни светски титули во спринт и втор скијач во целина, по колешката Норвежанка Марит Бјерген.[29] Тој го освоил својот втор златен медал на шампионатите на спринт заедно со Валнес, надминувајќи го дефицитот од 4,3 секунди пред последниот круг од трката, и напаѓајќи на последното искачување за да ја обезбеди победата со 1,68 секунди.[30] Клабо си обезбедил уште едно злато на Светското првенство во скијање во нордиска конкуренција во 2021 година, штафета 4 × 10 километри за мажи. Тој завршил трет во вкупниот пласман на сезоната Светското првенство во 2021 година.[31]

Тој беше награден со Медалот Холменколен во 2022 година.[32]

Клабо го освоил својот седми златен олимписки медал на 10 февруари 2026 година, освојувајќи злато во машки спринт, и завршувајќи во финалето со време од 3:39.74, откако веќе освоил злато на Игрите во Милано Кортина 2026 во машки скијатлон на 20 км.[33] На 15 февруари, тој го освоил својот деветти златен олимписки медал како дел од норвешкиот тим во машка штафета 4 × 7,5 километри, соборувајќи го рекордот за најмногу златни медали освоени од спортист на Зимските олимписки игри во историјата.[34] На 18 февруари, Клабо го освоил десеттиот златен олимписки медал во екипен спринт со соиграчот Ејнар Хедегарт. Клабо го освоил својот 11-ти златен олимписки медал на 21 февруари во машка класична трка на 50 км. Клебо го освоил златниот медал во сите шест машки крос-кантри скијачки настани на Зимските олимписки игри 2026, со што станал првиот спортист кој освоил шест златни медали на едни Зимски олимписки игри.[35] Со вкупно 11 златни медали во кариерата на крајот од Зимските олимписки игри во 2026 година, Клабо има повеќе златни медали од кој било друг Зимски олимпиец, а меѓу сите олимпијци следува само пливачот Мајкл Фелпс, кој освоил 23 златни медали. Меѓу Зимските олимпијци, 13-те вкупни медали на Клабо следат само бијатлонецот Оле Ејнар Бјорндален, и скијачката во скијачко трчање Марит Бјорген, од кои втората го држи рекордот со 15 медали.[36]

Приватен живот

[уреди | уреди извор]

Клабо е роден во Осло, главниот град на Норвешка. Тој живеел таму до петгодишна возраст пред тој и неговото семејство да се преселат во Трондхејм. Клабо пораснал таму, и денес сè уште живее таму. Клабо е многу близок со своето семејство и поминува многу време со нив.[37] Неговиот татко, Хакон Клабо, е негов менаџер, а неговиот дедо, Коре Хесфлот, е негов тренер.[38]

Надвор од спортот, Клабо и неговиот помлад брат, Ола, водат YouTube канал каде што објавуваат неделни видеоблогови за секојдневниот живот на Клабо како спортист. Тој го започнал својот канал затоа што сакал луѓето да видат што прават скијачите надвор од натпреварите и вон сезона. Неговите браќа и сестри му помагаат со уредување и преведување на видеата.

Тој бил дел од елитниот спринтерски тим на Норвешка до средината на 2019 година, кога станал дел од елитниот машки олраунд тим на Норвешка.[39] Тој се вратил во елитниот спринтерски тим пред сезоната на Светскиот куп во скијачко трчање ФИС 2020–2021.[40]

Во март 2019 година, Клабо бил осуден на 16 дена затвор, и бил казнет со 10.000 норвешки круни за предизвикување судир на 12 декември 2018 година, во кој било повредено дванаесетгодишно девојче. Наводно, тој не забележал дека автомобил застанал на пешачки премин, а потоа се забил во автомобилот, кој пак го удрил девојчето. Исто така, му било забрането да скија во траење од девет месеци.[41]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „KLAEBO Johannes Hoesflot“. FIS. Посетено на 23 February 2017.
  2. ↑ Løfaldli, Reidar (18 March 2018). „Klæbo ble tidenes yngste mannlige verdenscupvinner i langrenn“. Aftenposten.no. Aftenposten. Посетено на 3 March 2019.
  3. ↑ Tinius Folvik, Herman (6 January 2019). „Klæbo hadde vonde drømmer om Tour-avslutningen i natt: -Var sikkert opp monsterbakken ti ganger“. vg.no. Посетено на 3 March 2019.
  4. ↑ Tinius Folvik, Herman (21 February 2019). „Klæbo hyller morfaren etter historisk gull“. vg.no. Посетено на 3 March 2019.
  5. ↑ „Tidenes yngste vinner av OL-gull“. Langrenn.com. Посетено на 3 March 2019.
  6. ↑ „KLABO Johannes Hoesflot – Athlete Information“. FIS-SKI.com. FIS. Посетено на 14 March 2020.
  7. ↑ „Cup Standings“. FIS-SKI.com. FIS. Посетено на 14 March 2020.
  8. ↑ „KLAEBO Johannes Hoesflot – Athlete Information“. FIS-SKI.com. FIS. Посетено на 14 March 2020.
  9. ↑ Berglund, Nina (22 February 2018). „Klæbo headed home from a 'golden OL'“. Norway's News in English (англиски). Посетено на 22 February 2018.
  10. ↑ „KLÆBO Johannes Høsflot“. Eurosport (англиски). Посетено на 22 February 2018.
  11. ↑ Hampton, Liz; Lund, Tommy (15 February 2026). „Nine golds and counting: Norway's Johannes Klaebo and the chase for Winter Olympics history“. The Independent (англиски). Посетено на 15 February 2026.
  12. ↑ „KLAEBO Johannes Hoesflot – Results – 2016“. FIS (англиски). Посетено на 12 March 2018.
  13. ↑ „Reservene herjet i Ruka: – Dette betyr mye“ (норвешки). NRK. 26 November 2016. Посетено на 8 March 2018.
  14. ↑ „Overlegen Klæbo knuste alle og vant sprinten: – En nytelse å se på“ (норвешки). NRK. 18 February 2017. Посетено на 8 March 2018.
  15. ↑ „KLAEBO Johannes Hoesflot – Results – 2018“. FIS (англиски). Посетено на 12 March 2018.
  16. ↑ „KLAEBO Johannes Hoesflot – Results – 2018“. FIS (англиски). Посетено на 12 March 2018.
  17. ↑ „Tidenes yngste vinner av OL-gull“. langrenn.com (норвешки). 13 February 2018. Посетено на 8 March 2018.
  18. ↑ „Multi-medallists“. PyeongChang 2018 (англиски). Архивирано од изворникот на 28 February 2018. Посетено на 12 March 2018.
  19. ↑ Løfaldli, Reidar (18 March 2018). „Klæbo ble tidenes yngste mannlige verdenscupvinner i langrenn“. Aftenposten.no. Aftenposten. Посетено на 3 March 2019.
  20. ↑ „Klæbo hadde vonde drømmer om Tour-avslutningen i natt: -Var sikkert opp monsterbakken ti ganger“. vg.no (норвешки). Verdens Gang. 6 January 2019. Посетено на 8 January 2019.
  21. ↑ „Klæbo hyller morfaren etter historisk gull“. vg.no (норвешки). Verdens Gang. 21 February 2019. Посетено на 1 March 2019.
  22. ↑ „Cup Standings – Overall“. FIS-SKI.com. International Ski Federation (FIS). Посетено на 14 March 2020.
  23. ↑ „Men's 14th Tour de Ski overall standings“ (PDF). fis-ski.com. International Ski Federation (FIS). Посетено на 14 March 2020.
  24. ↑ „Cup Standings – Distance“. FIS-SKI.com. International Ski Federation (FIS). Посетено на 14 March 2020.
  25. ↑ „Cup Standings – Sprint“. FIS-SKI.com. International Ski Federation (FIS). Посетено на 14 March 2020.
  26. ↑ „Olympic Daily News: 7 June 2020“. olympics.com. 7 June 2020. Посетено на 1 September 2021.
  27. ↑ „Johannes Hoesflot Klaebo domine de la tête et des épaules le Mini tour à Ruka, les Bleus déçoivent“ [Johannes Hoesflot Klaebo dominates head and shoulders the Mini tour in Ruka, the Blues disappoint]. Le Dauphiné libéré (French). 29 November 2020. Посетено на 1 September 2021.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
  28. ↑ Horrocks, Tom (30 January 2021). „Diggins, Schumacher Lead U.S At Falun World Cup“. U.S. Ski & Snowboard. Посетено на 1 September 2021.
  29. ↑ Goh, ZK (25 February 2021). „Johannes Hoesflot Klaebo leads Norwegian sprint podium sweep at Worlds as Sundling wins women's sprint“. olympics.com. Посетено на 1 September 2021.
  30. ↑ Knowles, Ed (28 February 2021). „Johannes Hoesflot Klaebo leads Norway's men to cross country team sprint world title, Sweden take women's crown“. olympics.com. Посетено на 1 September 2021.
  31. ↑ „Cup standings“. International Ski Federation. 14 March 2021. Посетено на 1 September 2021.
  32. ↑ Bryhn, Rolf; Sundby, Jørn (20 March 2022). „Holmenkollmedaljen“. Во Bolstad, Erik (уред.). Store norske leksikon (норвешки). Oslo: Norsk nettleksikon. Посетено на 22 October 2022.
  33. ↑ Gunston, Jo (10 February 2026). „Johannes Høsflot Klæbo clinches seventh gold at Winter Olympics 2026“. Olympics (англиски). Посетено на 10 February 2026.
  34. ↑ Hampton, Liz; Lund, Tommy (15 February 2026). „Crosscountry-Klaebo leads Norway to relay win for record ninth gold“. Reuters (англиски). Посетено на 15 February 2026.
  35. ↑ Mather, Victor; Alban, Vincent (February 21, 2026). „Klaebo. Inevitable“. The New York Times.
  36. ↑ Treacy, Dan (February 21, 2026). „Most gold medals in one Winter Olympics: Johannes Hoesflot Klaebo's legendary 2026 breaks all-time record“. Yahoo sports.
  37. ↑ „Markets sponser Johannes H. Klæbo“ [Markets sponsors Johannes H. Klæbo]. Sparebank 1 Markets. Архивирано од изворникот на 31 March 2018. Посетено на 23 August 2018.
  38. ↑ Skjerdingstad, Anders (19 March 2017). „Slik ble han millionær og superstjerne“ [How he became a millionaire and superstar] (норвешки). NRK. Посетено на 23 August 2018.
  39. ↑ HØIDALEN, IDA (10 April 2019). „TV 2: KLÆBO BYTTER FRA SPRINTLAGET TIL ALLROUNDLANDSLAGET“. VG. VG.no. Посетено на 8 August 2019.
  40. ↑ „Mener de har funnet årsaken til Klæbos distanse-svikt“. Aftenposten. 2 October 2020. Посетено на 29 November 2020.
  41. ↑ „Klæbo dømt til 16 dagers betinget fengsel“. vg.no (норвешки). 6 March 2019. Посетено на 6 March 2019.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Јоханес_Хесфлот_Клабо&oldid=5517442“