Јордан Иванов
| Јордан Иванов Николов | |
|---|---|
Йордан Иванов Николов | |
 | |
| Роден(а) | Јордан Иванов Николов 6 јануари 1872 Ќустендил, Османлиска империја |
| Починал(а) | 29 јули 1947 (возр. 75) Софија, Бугарија |
| Занимање | иаторичар на литературата, археолог, фолклорист |
| Значајни дела | La question macedonienne au point de la vue historique, ethnographique et statistique; Livres et legendes bogomiles |
Јордан Иванов Николов е истакнат бугарски историчар на литературата, археолог, фолклорист и еден од најдобрите познавачи на бугарската средновековна литература и култура.
Биографија
[уреди | уреди извор]Роден е во 1872 година во Ќустендил, во занаетчиско семејство со потекло од Кратово. Неговиот татко бил мутафчија, а дедото свештеник, а семејното име било Шишкови. Средното образование го завршил во Ќустендил, а потоа, во 1892 година, со одликување дипломирал славистика на Вишото училиште во Софија (денешен Софиски универзитет), каде што учел кај познати бугарски научници како Александар Теодоров-Балан, Љубомир Милетиќ, Бењо Цонев и Иван Шишманов. Од 1892 до 1894 година специјализирал во Лозана, Швајцарија, каде што изучувал романска литература, латински јазик, палеографија и француски јазик.
Иванов бил активен член на Бугарското книжевно друштво (денешна Бугарска академија на науките) од 1909 година. Тој е познат по своите истражувања на богомилското наследство и по откривањето на оригиналниот ракопис на „Историjа словенобугарска“ од Паисиј Хилендарски во Зографскиот манастир во 1906 година. Неговите истражувања во периодот 1906-1908 година во Македонија резултирале со значајното дело „Бугарски старини од Македонија“ (1908), во кое документирал историски, литературни и етнографски наоди, нагласувајќи го бугарскиот карактер на регионот.
Од 1920 до 1923 и од 1927 до 1930 година, Иванов бил професор по бугарски јазик на Институтот за ориентални јазици и цивилизации во Париз, поставувајќи ги темелите на Кирило-Методиевите студии во Франција. Од 1925 до 1942 година бил редовен професор и раководител на Катедрата за бугарска литература на Софискиот универзитет. Во 1932 година станал член на Славјанскиот институт во Прага, а во 1942 година бил одликуван со орден „За заслуга“ II степен и прогласен за почесен граѓанин на Ќустендил во 1944 година.