Јазид I
Јазид I ибн Муавија бил вториот калиф на Омејадската династија (680–683), познат како еден од најконтроверзните владетели во исламската историја, особено поради битката кај Карбала и смртта на имам Хусеин. Неговото владеење траело само три години, но оставило длабоки и трајни поделби меѓу сунитите и шиитите.
Ран живот
[уреди | уреди извор]Јазид I е роден околу 645 година во Сирија, како син на Муавија I, основачот на Омејадскиот калифат, и Мејсун бинт Бахдал. Уште како млад бил вклучен во воени походи, меѓу кои и обидот за опсада на Константинопол. По смртта на неговиот татко во 680 година, Јазид го наследил престолот, со што се воспоставила првата наследна династија во исламот. Ова наследување било спорно, бидејќи многу муслимани сметале дека калифатот не треба да биде наследен, туку избран.
Владеење
[уреди | уреди извор]Најзначајниот и најтрагичен настан од неговото владеење е битката кај Карбала во 680 година, каде што имам Хусеин, внукот на пророкот Мухамед и син на Али ибн Абу Талиб, бил убиен заедно со своите следбеници. Овој настан станал симбол на жртва и неправда, особено во шиитската традиција, и до денес е централна точка на шиитската религиозна меморија. За сунитите, пак, Јазид останал легитимен калиф, но со лоша репутација поради неговата суровост и раскошен животен стил.
За време на неговото владеење избувнале повеќе востанија, вклучувајќи го и бунтот во Медина, кој бил задушен со сила. Јазид исто така се соочил со отпор од страна на Абдула ибн ал-Зубејр, кој се прогласил за калиф во Мека. Неговата власт никогаш не била целосно стабилна, а неговата смрт во 683 година на возраст од околу 37 години оставила калифатот во криза. По него кратко владеел неговиот син Муавија II, но Омејадите се соочиле со сериозни предизвици и граѓански војни.
| ||||||||
