Технициум

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Технициум (Tc, лат. technetium) е еден од двата елемнти со кои овие изотопи се радиоактивни, а да има атомски број помал од олово.[1] Не е застапен во земјината кора, т.е. се добива вештачки во процес на разбивање на јадрото на ураниум или со бомбаридирање на лесни јадра од изотоп на ниобиум или молибден.[2]

Технициумот е откриен во 1937 година од страна на Емилио Џино Сегре и Карло Перијер. Името на елементот потекнува од грчкит збор τεχνητoς (technetos - вештачки).

Историја[уреди]

Со години постоела дупка во периодниот систем помеѓу молибден (елемент 42) и рутениум (елемент 44). Веќе на самиот почеток многу истражувачи сакале да го откријат и именуваат елементот кој недостасувал. Неговото место во периодниот систем покажувало дека би било полесно да се пронајде тој отколку останатите неоткриени елементи. најпрвин се верувало дека тој е пронајден во рудата на платина во 1828 година. Дадено му е името полиниум, но се испоставувало дека тоа е нечист иридиум. Потоа во 1846 година се тврдело дека е откриен елементот илмениум, но се работело за нечист ниубоум. Иста таква грешка е повторена во 1847 година со „откривање“ на полопиум.

Рускиот хемичар Серге Керн во 1877 година го објавивил своето истражување на елементот кој недостасувал во рудата на платина. Керн на новиот елемент му го дал името давиум споерд познатиот англиски хемичар Хемфри Девиј, но се покажало дека се работело за мешавина од иридиум, родиум и железо. Потоа уште еден научник дал погрешна теорија во 1896 година, лициумот, за кој се испоставило дека се работи за иритиум. Потоа во 1908 година јапонскиот хемичар Мастак Огав помислил дека дошол до доказ за присуство на елементот 43 во минералот торијанит. Огав на тој елемент му го дал името нипониум, според јапонскит назив за Јапонија (Нипон). Со подоцнежната анализа е утврдено присуство на рениум (елемент 75), а не за елементот со реден број 43.


Литература[уреди]

-{ }-

Наводи[уреди]

  1. Housecroft C. E., Sharpe A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.
  2. Parkes, G.D. & Phil, D. (1973). Melorova moderna neorganska hemija. Beograd: Naučna knjiga.
Група
Периода
1 1
H
  2
He
2 3
Li
4
Be
  5
B
6
C
7
N
8
O
9
F
10
Ne
3 11
Na
12
Mg
  13
Al
14
Si
15
P
16
S
17
Cl
18
Ar
4 19
K
20
Ca
21
Sc
22
Ti
23
V
24
Cr
25
Mn
26
Fe
27
Co
28
Ni
29
Cu
30
Zn
31
Ga
32
Ge
33
As
34
Se
35
Br
36
Kr
5 37
Rb
38
Sr
39
Y
40
Zr
41
Nb
42
Mo
43
Tc
44
Ru
45
Rh
46
Pd
47
Ag
48
Cd
49
In
50
Sn
51
Sb
52
Te
53
I
54
Xe
6 55
Cs
56
Ba
* 72
Hf
73
Ta
74
W
75
Re
76
Os
77
Ir
78
Pt
79
Au
80
Hg
81
Tl
82
Pb
83
Bi
84
Po
85
At
86
Rn
7 87
 Fr 
88
Ra
** 104
Rf
105
Db
106
Sg
107
Bh
108
Hs
109
Mt
110
Ds
111
Rg
112
Cn
113
Uut
114
Fl
115
Uup
116
Lv
117
Uus
118
Uuo
 
* Лантаноиди 57
La
58
Ce
59
Pr
60
Nd
61
Pm
62
Sm
63
Eu
64
Gd
65
Tb
66
Dy
67
Ho
68
Er
69
Tm
70
Yb
71
Lu
** Актиноиди 89
Ac
90
Th
91
Pa
92
U
93
Np
94
Pu
95
Am
96
Cm
97
Bk
98
Cf
99
Es
100
Fm
101
Md
102
No
103
Lr
Алкални метали Земноалкални метали Лантаноиди Актиноиди Преодни метали
Полуметали Металоиди Неметали Халогени Благородни гасови