Старотурски јазик

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај


Старотурски јазик
Зборуван во: централна Азија 
Регион: централна Азија
Исчезнување: 13 век, се развил во ујгурски јазик
Јазично семејство: алтајски
 Турски јазици
  Старотурски јазик 
Писмо: Арапска азбука, Арамејска азбука, Брахамска азбука
Јазични кодови
ISO 639-1: нема
ISO 639-2:
ISO 639-3: otk

Стариот турски јазик или стар ујгурски јазик е најстариот документиран турски јазик, пронајден на натписи од ујгурците во периодот од 7 до 13 век. Не можеме да кажеме дека директно ујгурскиот јазик потекнува од овој јазик, но има доста елементи што укажуваат на таа теорија.

Фонологија[уреди]

Стариот турски јазик има 9 самогласки a, e, ė, i, ï, o, ö, u, ü. Согласките се делат на звучни и безвучни и тие се следниве:

лабијални: p, v (β), m;
дентални: t, d (δ), n;
непчани: č, y, ń;
меконепчани: k (q, χ), g (γ), ŋ;
сибилантни: s, š, z;
ликвидни: r, l.