Смрт во Венеција

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
„Смрт во Венеција“  
Smrtvovenecija.jpeg
Автор Томас Ман
Земја Германија
Јазик Германски
Жанр(ови) новела
Издавач С. Фишер Верлаг
Издадена 1912 год.
Медиум Печатена (тврди и меки корици)
Страници 170
OCLC 71208736
„Смрт во Венеција“ на германски јазик

Смрт во Венеција е кус роман на германскиот писател Томас Ман, објавен во 1912 год. Главниот лик во повеста е познат писател кој заминува за Венеција како би ги расчистил сите психолошки проблеми кои го мачеле. Таму сретнал едно момче, кое за него претставувало симбол на совршенството.[1] Иако никогаш не му проговорил, ниту пак имал интимен контакт, сепак чувствувал неодолива страст кон младото момче. Ниту надојдената колера во градот не го присилила писателот да го напушти неговиот објект на визуелно задоволство. Смрт во Венеција е психолошки роман, чија главна тема е врската помеѓу љубовта и смртта, т.е. врската помеѓу античките богови Ерос и Танатос.[2] Постојат мислења дека момчето Таџио е всушност вистински лик, кој Ман го видел при една посета на Венеција.

Содржина[уреди]

Густав фон Ашенбах бил средовечен писател кој живеел во Минхен. Чекајќи на автобуската станица, имал привидение како непознат човек го набљудува, што му создало силен внатрешен немир. Решил да замине на долг одмор во некој егзотичен европски град, како би можел да си ги среди своите разбранувани емоции. Втората глава е мала ретроспекција на неговата писателска кариера и на големиот успех кој го постигнал благодарение на неговата творечка дејност.[3]

Патувајќи со брод преку Пула и Трст до крајната дестинација, забележал старец облечен во облека карактеристична за младите. Без разлика што старецот се трудел да се однесува како младите, поради својата слабост и немоќ не можел да го следи нивниот животен ритам. По симнувањето од бродот, со гондола се упатил кон хотелот во Лидо ди Џесоло. Притоа имал мало недоразбирање со своеглавиот гондолиер, за кого на крајот се испоставило дека нелегално превезувал туристи.

Наредното утро, појадувајќи во хотелот, Ашенбах за првпат го запознал Таџио, кој за него претставувал олицетворение на совршенството. Таџио, нагалено од Тадеуш, бил дете на едно полско семејство, кој бил омиленото и разгалено синче во таа фамилија. Ашенбах бил опседнат од божествената убавина на Таџио, па постојано го гледал како си игра на плажата, па дури и започнал да го следи по венецијанските сокаци. Тоа момче ја вратило уметничката инспирација и желбата за творење кај Ашенбах, а овој никако не сакал да го загуби својот објект на емоционално задоволство.

И покрај тоа што писателот дознал за епидемијата на колера која се ширела низ градот, се решил да остане покрај симпатичното момче. Во него желбата за убавина го победила стравот од смртта, и така се случило Венеција да биде местото каде Ашенбах испуштил душа. Умрел онака како што живеел, осамен на пустата плажа, но среќен бидејќи го гледал Таџио за последен пат, општата идеализација на убавината.

Алузии[уреди]

Вистинскиот Таџио[уреди]

Наводи[уреди]

  1. Сакам книги Рецензија на романот
  2. Divian Arts Мистиката во делото на Ман
  3. primetime.mk Книга на неделата

Надворешни врски[уреди]

Поврзано[уреди]