Популациона генетика

Од Википедија

Популационата генетика е дел од генетиката чиј предмет на проучување се распространувањето на алелните (генските) фреквенции во дадена популација и нивната промена под дејството на еволуциските сили: природна селекција, генетски дрифт, мутација и проток на гени. Таа исто така се занимава и со поделбата на популацијата, како и со популациската структура во вселената. Како таква, популационата генетика се обидува да ги објасни феномените на адаптација и специјација (настанувањето на нови видови). Популационата генетика била витален дел од модерната еволуциска синтеза (теорија за постанокот и еволуцијата на живиот свет), а нејзини основачи биле Сивал Рајт, Џ. Б. С. Халдан и Роналд Фишер, кој ги поставил основите и на сличната дисциплина-квантитативна генетика.

[уреди] Опсег на проучување и теориски проблематики

Можеби најзначајното "формално" достигнување на модерната еволуциска синтеза е резултат од математичката популациона генетика.

Левонтин (1974) ја одредил теориската задача на популационата генетика. Тој замислил два простора: генотипски простор и фенотипски простор. Предизвикот за создавање на целосна теорија во популационата генетика се состои од сет на правила кои под претпоставка ќе одредат (мапираат, картираат) популација на генотипови (G₁) во еден фенотипски простор (P₁) каде дејствува природната селекција, како и од друг сет на правила кои ја картираат добиената популација (P₂) назад до генотипскиот простор (G₂) каде со помош на Менделовата класична генетика можат да се предвидат следните генерации на генотипови. Шематски, ова би изгледало вака:

(од Lewontin 1974, стр. 12). XD

T₁ ги означува генетските и епигенетските закони, аспектите на функционалната биологија, или развитокот кој го претвора генотипот во фенотип. Ова е т.н. генотип-фенотип мапа. T₂ е претворбата која е резултат на природната селекција, а T₃ се епигенетските односи кои ги предвидуваат генотиповите на избраните фенотипови, додека T₄ се правилата на Менделовата генетика.