Пасторала

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Пасторална поезија, пасторала или еклога е книжевно дело во кое се работи за животите на овчарите или воопшто за руралниот живот, каде типично се прикажува констрастот меѓу простодушноста и спокојството на едноставниот живот и маката и расипаноста на градскиот, а особено дворскиот живот. Но овој вид творештво е проткаен со извесна фантазија, затоа што се појавуваат самовили кои што се митолошки суштества, а во кои се вљубуваат овчарите.

Дефиниција[уреди | уреди извор]

Ликовите во пасторалната поезија често се користат како двигатели за изразување на моралните, општествените или книжевните гледишта на авторот. Во оваа поезија се среќава и средството наречено „натпревари во пеење“ помеѓу два или повеќе овчари. Темата е обично љубов или смрт.

Историја на пасторалната поезија[уреди | уреди извор]

Изразните средства на пасторалната поезија главно биле поставени од Теокрит. Оваа традиција прешла од Грција во Рим, каде Вергилиј алудирал на современите проблеми на селското општество кое тој го отсликувал. Вергилиевите Еклоги извршиле силно влијание врз поетите од Ренесансата.

Пасторалниот тренд во англиската поезија се јавува во 1579 со делото „Овчарски календар“ (Shepheardes Calendar) од авторот Едмунд Спенсер.

Пасторални поети[уреди | уреди извор]

Пад[уреди | уреди извор]

Во подоцнежните столетија, реакциите против извештаченоста на овој жанр, заедно со новите ставови кон природниот човек и природната сцена, резултирале со понекогаш горко вметнување на реалност во рустичните сцени во делата на многу поети и романсиери.

Меѓутоа, пасторалната елегија и натаму останува преку делата на Перси Шели и Метју Арнолд.