Парна локомотива

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Парна локомотива пред СУГС „Владо Тасевски“ - Скопје

Парна локомотива е вид на железничко влечно возило.

Основен принцип на работа на парната локомотива е искористување на енергијата на водената пареа парниот котел или топка пронајден уште во I век од научникот Херон Александриски.

Историја[уреди]

Вистинскиот творец на локомотива на парен погон, која се движела по железни шини е англичанецот Џорџ Стивенсон (1781-1848 година). Првата негова парна локомотива е наречена „Блихер“ (Blücher) во 1814. Втората парна локомотива е конструира во 1825 која го има влечено првиот патнички воз на линијата од Стоктон до Дарлингтон во Англија. И легендарната трета парна локомотива со име „Ракета“ (Rocket) подобрена со принцип на греење на повеќе цевки, добивајќи сила да влече приближно 13 тони и брзина од 24 км/ч.

Принцип на работа[уреди]

Принцип на работа на парната локомотива е загревање на водата и нејзиното ширење на водената пареа постигнувајќи принцип на реакција.

Принцип на работа на парна локомотива.

Делови на парна локомотива[уреди]

Делови на парна локомотива
1. Ексцентричен зглоб 6. Повратно вратило 11. Поврзувачка котва
2. Ексцентричен лост 7. Проширена врска 12. Комбиниран лост
3. Повратен лост 8. Радиусен лост 13. Дршка на вентил
4. Подигнувачка врска 9. Крстач 14. Вретенeст вентил
5. Подигнувачко вратило 10. Доводен вентил

Карактеристики[уреди]

Предности

Недостатоци

Поради сите наведени недостатоци во денешно време веќе не се во употреба парните локомотиви освен во поедини случаеви како туристичка атракција.

Градители на парни локомотиви[уреди]

Надворешни врски[уреди]

Поврзани статии[уреди]