Париз-Ница

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Париз-Ница
Paris–Nice logo.svg.png
Детали за трката
Датум март
Регион Франција
Локално име Paris–Nice (француски)
Прекар Трка на сонцето
Дисциплина Друмски велосипедизам
Натпреварување Светска турнеја UCI
Вид Етапна трка
Организатор ASO
Директор на трката Кристијан Прудом
Историја
Прво издание 1933 (1933)
Изданија 72 (до 2014)
Прв победник  Алфонс Шеперс (БЕЛ)
Најмногу победи  Шон Кели (ИРС) (7 пати)
Неодамнешен победник  Карлос Бетанкур (КОЛ)

Париз-Ница (француски: Paris-Nice; неслужбено нарекувано и „Трка на Сонцето“) — професионална велосипедска етапна трка која се одржува секој март. Прв пат била одржана во 1933 и била освоена од Алфонс Шеперс од Белгија. Најуспешен возач на Париз-Ница бил Шон Кели од Ирска, кој освоил седум последователни трки од 1982 до 1988.

И покрај нејзиното име, трката не започнува секогаш од Париз, односно почесто се одбираат градови во негова близина (или јужно од него). Обично, последната етапа завршува или на Англиската променада во Ница или на Кол д’Ез, планински премин близу градот.

Во текот на трката во 2003, Казахстанецот Андреј Кивилев умрел како последица на повреда на главата настаната при пад. Неговата смрт ги поттикна UCI да ги воведат шлемовите на сите натпреварувања, освен на последниот дел од трката каде има нагорнина. Подоцна, правилото било изменето и се барало целосно употреба на шлемовите во секое време.

Моментално, Париз-Ница е организирана од Amaury Sport Organisation (ASO). Исто така, ASO организира и други трки (како што се Тур де Франс и Париз-Рубе) и други спортски настани (вклучувајќи го Релито Дакар и Парискиот маратон).

Сопственоста на Париз-Ница се менувала неколку пати. Многу години била водена од францускиот велосипедски новинар Жан Лелиот, а по неговата смрт од неговото семејство. Била преземена од победникот на Тур де Франс Лорен Фињон пред да премине во сопственост на ASO. Од 2009 е дел од светскиот календар на UCI, во серијата Светска турнеја UCI.

Историја[уреди]

Во 1933, Албер Лежан прв ја смислил велосипедската трка за промовирање на неговите два весника, Le Petit Journal и Le Petit Nice (првиот основан во Париз, а вториот во Ница), која би била етапна трка помеѓу овие два града. Била одржана во март, на крајот на зимата и веднаш по завршувањето на велодромската сезона (која тогаш главно се состоела од шестдневни трки); етапната шестдневна друмска трка била тогаш рекламирана како „шест дена на друмовите“. Во ова време од годината повеќето високопланински премини биле непроодни, па затоа рутата ги избегнувала Алпите и главно ја следела долината на долна Рона и единствено се искачувала на позначајни врвови во предградијата на Ница. Трката била возена седум пат помеѓу 1933 и 1939. Весниците Lyon Républicain и Marseille-Matin исто така работеле во партнерство со тие на Лежан како спонзор на трката. Во 1939, Ce Soir и Le Petit Nice биле придружени од L'Auto; следната година, трката била откажана поради Втората светска војна и не се возела до завршувањето на војната.

Ce Soir повторно ја организирал првата повоена трка во 1946; иако неговите новинари (Жорж Пању и Франсис Тербен) биле задоволни од трката, весникот го откажал своето спонзортство.

Во 1951, трката била заживеана како „Париз-Азурен Брег“ од списанието Route et Piste по налог на Жан Медечин, градоначалник на Ница, кој сакал да го рекламира Азурниот Брег. Името Париз-Ница било вратено во 1954. Во текот на овој период, неговиот статус пораснал од трка за подготовка и тренинг до настан со углед. Во 1957, Жан Лелиот, директор на трката од 1951, ја напуштил функцијата на одговорен уредник во Route et Piste и станал организатор на Париз-Ница преку компанијата Монде Сикс.

Во 1959, трката била водена како Париз-Ница-Рим, со три пласмани: еден од Париз до Ница, вториот од Ница до Рим и третиот во целост. Должината на трката (1.955 км) била критикувана и поради тоа не била повторно спроведена. Изданието од 1966 била местото на ривалство помеѓу Рајмон Пулидор и Жак Анкетил, кое ја поделило Франција. Во 1969, завршницата на трката за прв пат била преместена на Кол д’Ез. Жан Лелиот умрел во 1982 и неговата ќерка Жозета го наследила него на чело на Монде Сикс.

Шон Кели од Ирска ја освоил трката во 1988 по седми последователен пат; до 2013 го држи рекордот по број на победи. Во 2000, поранешниот велосипедист Лорен Фињон ја преземал организацијата на трката од семејството Лелиот. ВО 2002 ја продал Париз-Ница на ASO (компанија која го организира и Тур де Франс).

Во 2003, трката била обележана со смртта на казахстанскиот возач Андреј Кивилев по пад на втората етапа (до Сен Етјен). Кивилев не носел кацига и умрел истата ноќ. Следниот ден, групата се согласила да ја неутрализира третата етапа, која ја возеле со бавно темпо. Тркањето продолжило на четвртата етапа, кога победил сонародникот на Кивилев Александар Винокуров (кој ја поминал целта држејќи ја неговата слика).

Пред неговиот почеток, изданието на трката во 2008 било обележано со проблем помеѓу организаторот на трката ASO и UCI. На 7 март, два дена пред почетокот, Пат Меквед (претседател на UCI) објавил дека екипите кои ќе учествуваат на трката ќе бидат суспендирани од UCI. Истиот ден, здружението на екипи (AIGCP) изгласало со мнозинство (15 гласа „за“ и 8 „воздржани“) да учествуваат на трката. Во меѓувреме, Арбитражниот суд за спорт (на кој се жалеле екипите) се прогласил за ненадлежен да суди во легалноста на казните кои може да бидат преземени против возачите или екипите.

Бои на маичките[уреди]

Од 2008, предводникот на генералниот пласман носи жолта маичка. При создавањето на трката во 1933, водечката маичка била сина и златна (бои кои го претставувале средоземното сонце, кои останале до 1939). Во 1946, водечката маичка била зелена. Во 1951, организацијата започнала жолта маичка со портокалови точки; била променета како бела од 1955 до 2001. Во 2002, откако трката била преземена од Amaury Sport Organization, водечката маичка била жолта и бела до 2007.

Водечката маичка во бодовниот пласман била зелена од 1954 до 1984, додека од 1985 до 1996 немало бодовен пласман. До 1999 го имала истиот спонзор како жолтата маичка (Beghin-Say). Маичката била розева и виолетова во 2000 и 2001 и зелена и бела од 2002 до 2006.

Маичката за планинскиот пласман била бела со црвени точки (како таа на Тур де Франс) од преземањето на ASO во 2002. Пласманот бил воведен во 1952, а бојата на маичките била променувана неколку пати. Во текот на 1970-тите била жолта и црвена; подоцна била бела и виолетова. Во 1984 маичката станала жолта и сина (боите на спонзорот Кредит Лионе); следната година била сина. Агригел станал нејзин спонзор во 1990 и ги сменила боите во жолта и сина.

Маичката за најдобар млад возач била бела од 2007; била сина и бела од 2002 до 2006.

Места[уреди]

Почетоци[уреди]

До 1962, трката започнувала од Париз. Од 1963, трката започнала од најмалку 22 различни места. Најмногу започнувала од регионот Ил де Франс, вклучувајќи девет пати од Иси ле Мулино (1980, 1983, 1984 и 2002–2007) и шест пати од Фонтени су Боа (1975 и 1991–1995). Во 1982, трката започнала од Луинњ, во белгиската покраина Хено. Трката се вратила во Париз во 1986, 1987, 1989, 1990 и 2000. Четири други градови надвор од областа на Париз биле домаќини на почетокот на трката: Вилфранш сур Сон во 1988, Шатору во 1996, Невер во 2001 и Амили во 2008.

Завршници[уреди]

Завршницата на последната етапа од Париз-Ница била во Ница од 1933 до 1968 (на Кејот до 1939 и на Англиското шеталиште од 1946 до 1968. Помеѓу 1968 и 1995, трката завршувала со хронометар до Кол д’Ез, освен во 1977 кога лизгањето на земјиштето го блокирало патот. На првите пет завршници до искачувањето се бореле борби помеѓу Еди Меркс и Рајмон Пулидор, Меркс ги победил првите три, додека Пулидор следните две. Пулидор поставил рекордно време од 20:04 на искачувањето во 1972. Јоп Зутемелк од Холандија го освојувал искачувањето од 1973 до 1975, исто така освојувајќи ја и целата трка во 1974 и 1975. Го повторил подвигот во 1979, една година откако успеал во тоа неговиот сонародник Гери Кнетеман. Етапата била освојувана од ирски победник девет пати во текот на 1980-тите: од 1982 до 1988 Шон Кели победил на Париз-Ница седум пати, а на Кол д’Ез пет пати, уривајќи го рекордот на Пулидор во 1986. Стивен Роуш (победник во 1981) повторно ја освоил етапата во 1985, 1987 и 1989. Четири други победници на Кол д’Ез исто така ја освоиле и трката: Тони Ромингер во 1991 и 1994, Жан-Франсоа Бернар во 1992 и Алекс Циле во 1993. Во 1995, Владислав Бобрик го поразил Лорен Жалабер.

Во 1996, завршницата била преместена на Англиското шеталиште поради малиот број на гледачи на Кол д’Ез и да се искористи можноста за добивање средства од градот Ница. Во 1996 и 1997 последната етапа била хронометар низ улиците на Ница, освоен од Крис Бордман и Вјачеслав Екимов, соодветно. Од 1998 до 2011, последната етапа била друмска етапа почнувајќи и завршувајќи во Ница. Од 1998 до 2002 етапата завршила со спринтерска завршница, кога Белгиецот Том Стелс победил два пати. Во 2003, победникот од бегството Давид Бернабеу бил дисквалификуван поради допинг-тест. Од 2005 до 2011 последната етапа била ридеста, искачувајќи се на Кол де ла Порт, Ла Турбје и Кол д’Ез. Во 2007, Алберто Контадор го освоил првото место од Давиде Ребелин со напад на Кол д’Ез. Во 2012 трката се вратила со хронометар на Кол д’Ез, освоен од Бредли Вигинс, како и победа на целата трка.

Етапи[уреди]

Ница била домаќин на најмногу етапни завршници (67 во 68 изданија); само трката во 1991 не завршила во Ница. Сен Етјен бил етапен град 58 пати, без прекин во периодот од 1935 до 1939 и од 1953 до 1995. Кол д’Ез имал 29 завршници, следен од Невер (20 завршници, особено во текот на 1930-тите, 1950-тите и 1990-тите), Манделе (17 од 1979 до 1995, вклучувајќи три на Кол ду Гран Дук), Вергез (15), Кан (14), Марсеј (13), Монсо ле Мин (12 од 1960 до 1966) и Маноск (10).

Додека планините биле традиционално избегнувани во планирањето на Париз-Ница, тие имаат растечко значење во трката. Покрај Кол д’Ез (кој бил домаќин на завршниците од 1969 до 1995), бројот на планински завршници пораснал во текот на 1980-тите. Мон Фарон (воведен во 1968) бил етапна завршница во 1974, 1975, 1986–1992, 2002, 2003 и 2005, додека Мон Венту во 1984, 1986 и 1987 и Кол ду Гран Дук во Манделе од 1991 до 1993. Трката во 1986 имала три планински завршници. Мон Серен во 2008 и Лур во 2009 биле две нови планински завршници; Лур никогаш претходно не бил искачуван на некоја друга голема трка.

Победници[уреди]

Возач Тим
1933 Белгија Шеперс, АлфонсАлфонс Шеперс (БЕЛ) Ла Франсез
1934 Белгија Ребри, ГастонГастон Ребри (БЕЛ) Алсион
1935 Франција Вито, РенеРене Вито (ФРА)
1936 Франција Аршамбо, МорисМорис Аршамбо (ФРА) Мерсие-Хатчинсон
1937 Франција Лапебје, РожеРоже Лапебје (ФРА) Мерсие-Хатчинсон
1938 Белгија Лови, ЖилЖил Лови (БЕЛ) Пелисие-Мерсие-Хатчинсон
1939 Франција Аршамбо, МорисМорис Аршамбо (ФРА) Мерсие-Хатчинсон
1946 Италија Камелини, ФермоФермо Камелини (ИТА) Олмо
1951 Белгија Декок, РожеРоже Декок (БЕЛ) Бертин
1952 Франција Бобе, ЛујонЛујон Бобе (ФРА) Стела-Хурет
1953 Франција Минш, Жан-ПјерЖан-Пјер Минш (ФРА) Арлижи-Хатчинсон
1954 Белгија Импанис, РајмондРајмонд Импанис (БЕЛ) Мерсие-БП-Хатчинсон
1955 Франција Бобе, ЖанЖан Бобе (ФРА) Л.Бобе-БП-Хатчинсон
1956 Белгија Брујн, Фред деФред де Брујн (БЕЛ) Мерсие-БП-Хатчинсон
1957 Франција Анкетил, ЖакЖак Анкетил (ФРА) Хелјет
1958 Белгија Брујн, Фред деФред де Брујн (БЕЛ) Карпано
1959 Франција Грачик, ЖанЖан Грачик (ФРА) Хелјет
1960 Белгија Импанис, РајмондРајмонд Импанис (БЕЛ) Фаема
1961 Франција Анкетил, ЖакЖак Анкетил (ФРА) Хелјет-Финсек
1962 Белгија Планкерт, ЈозефЈозеф Планкерт (БЕЛ) Фландрија-Фаема
1963 Франција Анкетил, ЖакЖак Анкетил (FRA) Ст.Рафаел-Житан
1964 Холандија Јансен, ЈанЈан Јансен (ХОЛ) Пелфорт-Соваж
1965 Франција Анкетил, ЖакЖак Анкетил (ФРА) Форд-Житан
1966 Франција Анкетил, ЖакЖак Анкетил (ФРА) Форд-Хатчинсон
1967 Велика Британија Симпсон, ТомТом Симпсон (ВБР) Пежо-БП-Мишелин
1968 Германија Волсхол, РолфРолф Волсхол (ГЕР) Бик
1969 Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Фаема
1970 Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Фаемини
1971 Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Молтени
1972 Франција Пулидор, РајмондРајмонд Пулидор (ФРА) Жан-Мерсие-Хатчинсон
1973 Франција Пулидор, РајмондРајмонд Пулидор (ФРА) Жан-Мерсие-Хатчинсон
1974 Холандија Зутемелк, ЈопЈоп Зутемелк (ХОЛ) Жан-Мерсие-Хатчинсон
1975 Холандија Зутемелк, ЈопЈоп Зутемелк (ХОЛ) Жан-Мерсие-Хатчинсон
1976 Франција Лорен, МишелМишел Лорен (ФРА) Мико-Де Грибалди
1977 Белгија Мертенс, ФредиФреди Мертенс (БЕЛ) Фландрија-Велда
1978 Холандија Кнетеман, ГериГери Кнетеман (ХОЛ) ТИ-Рели
1979 Холандија Зутемелк, ЈопЈоп Зутемелк (ХОЛ) Мико-Мерсие
1980 Франција Дукло-Ласал, ЖилберЖилбер Дукло-Ласал (ФРА) Пежо-Есо-Мишелин
1981 Ирска Роуш, СтивенСтивен Роуш (ИРС) Пежо-Есо-Мишелин
1982 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Сем-Франс Лоар
1983 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Сем-Франс Лоар
1984 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Скил-Сем-Рејдел
1985 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Скил-Сем-Рејдел
1986 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Кас-Мавик
1987 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Кас
1988 Ирска Кели, ШонШон Кели (ИРС) Кас-Мавик
1989 Шпанија Индураин, МигуелМигуел Индураин (ШПА) Рејнолдс
1990 Шпанија Индураин, МигуелМигуел Индураин (ШПА) Банесто
1991 Швајцарија Ромингер, ТониТони Ромингер (ШВА) Тошиба
1992 Франција Бернар, Жан-ФрансоаЖан-Франсоа Бернар (ФРА) Банесто
1993 Швајцарија Циле, АлексАлекс Циле (ШВА) ONCE
1994 Швајцарија Ромингер, ТониТони Ромингер (ШВА) Мапеи-КЛАС
1995 Франција Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер (ФРА) ONCE
1996 Франција Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер (ФРА) ONCE
1997 Франција Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер (ФРА) ONCE
1998 Белгија Ванденбрук, ФранкФранк Ванденбрук (БЕЛ) Мапеи-Брикоби
1999 Холандија Богерд, МихаелМихаел Богерд (ХОЛ) Рабобанк
2000 Германија Кледен, АндреасАндреас Кледен (ГЕР) Тим Телеком
2001 Италија Фриго, ДариоДарио Фриго (ИТА) Фаса Бортоло
2002 Казахстан Винокуров, АлександарАлександар Винокуров (КАЗ) Тим Телеком
2003 Казахстан Винокуров, АлександарАлександар Винокуров (КАЗ) Тим Телеком
2004 Германија Јакше, ЈергЈерг Јакше (ГЕР) Тим ЦСЦ
2005 САД Џулик, БобиБоби Џулик (САД) Тим ЦСЦ
2006 САД Лендис, ФлојдФлојд Лендис (САД) Фонак
2007 Шпанија Контадор, АлбертоАлберто Контадор (ШПА) Дискавери Канал
2008 Италија Ребелин, ДавидеДавиде Ребелин (ИТА) Геролштајнер
2009 Шпанија Санчез, Луис ЛеонЛуис Леон Санчез (ШПА) Кејс д’Епарњ
2010 Шпанија Контадор, АлбертоАлберто Контадор (ШПА) Астана
2011 Германија Мартин, ТониТони Мартин (ГЕР) ХТЦ-Хајроад
2012 Велика Британија Вигинс, БредлиБредли Вигинс (ВБР) Тим Скај
2013 Австралија Порт, РичиРичи Порт (АВС) Тим Скај
2014 Колумбија Бетанкур, КарлосКарлос Бетанкур (КОЛ) Аг2р-Ла Мондијал

Победници по земја[уреди]

# Земја Победи
1. Flag of France.svg Франција 21
2. Flag of Belgium (civil).svg Белгија 14
3. Flag of Ireland.svg Ирска 8
4. Flag of Spain.svg Шпанија 5
4. Flag of the Netherlands.svg Холандија 5

Најмногу индивидуални победи[уреди]

7 победи
  • Ирска Шон Кели (1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988)
5 wins
  • Франција Жак Анкетил (1957, 1961, 1963, 1965, 1966)
3 победи (3)
  • Белгија Еди Меркс (1969, 1970, 1971)
  • Холандија Јоп Зутемелк (1974, 1975, 1979)
  • Франција Лорен Жалабер (1995, 1996, 1997)
2 победи (7)
  • Франција Морис Аршамбо (1936, 1939)
  • Белгија Фред де Брујн (1956, 1958)
  • Франција Рајмонд Пулидор (1972, 1973)
  • Шпанија Мигуел Индураин (1989, 1990)
  • Швајцарија Тони Ромингер (1991, 1994)
  • Казахстан Александар Винокуров (2002, 2003)
  • Шпанија Алберто Контадор (2007, 2010)

Наводи[уреди]

Надворешни врски[уреди]