Нанотехнологија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Нанотехнологија или нанотехника е научна дисциплина која се занимава со контролирањето на материјата на атомска или молекулска скала. Нанотехнмологијата обично се занимава со конструирање на структури кои имаат големина до околу 100 нанометри во една насока, и со развојот на материјали и уреди на таа големина. Нанотехнологијата оперира на многу различни начини, почнувајќи со конвенционалните физички пристапи на контролирање на димензијата (мелење, употреба на ласери) па се до нови хемиски методи врз основа на молекуларна самоуправа.

Во мемонтов има голема дебата за иднината на нанотехнологијата. Нанотехнологијата има потенцијал да создаде нови материјали и уреди со широк спектар на апликации, како на пример во медицината, електрониката и производството на енергија. Од друга страна, нанотехнологијата покренува голем број на прашања, што обично се случува скоро секогаш со воведувањето на една нова технологија. Едно од тие прашања кое поткренува голема загриженост се однесува на токсичноста на секоја наночестичка и нивното влијание врз човекот и животната средина.

Потекло[уреди]

Букминстерфулерен C60, е една од помалкусложените алотропскимодификации на јаглеродот од семејството на фулерените. Фулерените се семејство молекули кои се еден од главните предмети на истражување во нанотехнологијата.

Концептите за нанотхенологијата датираат ушре пред самата употреба на името нанотехнологија. Во 1959 година на Калифорнискиот технолошки институт професорот Ричард Фејман ја предал познатата лекција „Има премногу простор на дното“ мислејќи на дното како синоним за атомксата и молекулската скала. Фејман во својата лекција предал дел од своите видувања за процеси при кои би можело да се манипулира со индивидиуални атоми и молекули со помош на нови инструменти. Во текот на својата лекција тој исто така напоменува за влијанието на големината врз разлини физички феномени. Тука тој сугестира дека на оваа скала сиилата на гравитацијата би станала помалкуважна за сметка на површинската тензија и ван дер Валсовите сили кои би станале повлијателни, итн.

Терминот „нанотехнологијата“ е дефиниран за прв пат на хартија во Токио од универзитетскиот професор Норио Танигучи во 1974. Тој дефинирал дека нанотехнологијата воглавно се состои од процесирање, сепарација, консолидација и деформација на материјали од еден атом или молекул. Во 1980-тите години основната идеја на оваа дефиниција е истражувана во поголема длабочина од стана на д-р К. Ерик Дрекслер, кој прв го промовираше технолошкото значење на различните нано-феномени и уреди преку своите публикувани книги: „Машини на создавањето, ерата на нанотехнологија што доаѓа“ (1986) и „Наносистеми: Молекуарна машинерија, производство и сметање“ (1992)

Нанотехнологија и нанонауката започнаа во раните 1980-ти со два големи настани: раѓањето на наукаат за кластери и пронаоѓањето на скенирачки тунелскиот микроскоп (СКМ). Овој развој доведе до откривање на фулерените во 1985 година и јаглеродните наноцевки на неколку години подоцна. Подоцна од ова се изучувале и синтезата и својства на полупроводничните нанокристали и квантни точки. Атомскиот силов микорскоп (АСМ) е изработен неколку години после СКМ. Во 2000, во САД е формирана инцијативата за Национална Нанотехнологија за да го координира федерално истражување за нанотехнологија, кое е евалуирано од страна на претседателските советници за наука и технологија.

Фундаментални концепти[уреди]

Еден нанометар (нм) е биллионити дел од метар, или 10^-9 од метер. За споредба, типична врска помеѓу јаглеродни атоми во молекула се во опсегот 0.12-0.15нм и ДНК двојна спирала има дијаметер од околу 2нм. Од друга страна, најмалата форма на живот бактерии од видот Mycoplasma се околу 200нм во должина. Ако се стави таа скала во друг контекст, да се спореди нанометер со метар е исто како да се спореди џамлија со површината на Земјата. Или, на друг начин, брадата на просечен човек расте за 1 нанометар додека тој го подига бричот за да се избричи. Во нанотехнологијата се користат два главни приода. Во bottom up приодот, материјалите и помагала се градат од молекуларни компоненти кои се соединуваат на хемиски начин по принцпот на молекуларно препознавање. Во пристапот top down нано предметите се градат од поголеми објекти без контрола на атомско ниво. Областите на физиката, како што се нано електроника, нано механика, nanophotonics еволуирале во последните неколку децении за да се обезбеди научна основа на нанотехнологијата.

Поголемо до помало: материјална перспектива[уреди]

[Image:Atomic resolution Au100.JPG|right|thumb|]] Голем број на физички феномени се истакнуваат како што големината на системот се намалува. Ова вклучува статистичко механички дејства како и квантно механички дејства, на пример quantum size effect каде што електронските својства на цврстите тела се менуваат со намалувањето на системот. Овој ефект не е изразен во преминувањето од макро во микро димензија. Сепак, квантните ефекти се изразени кога ке се достигне нано димензија, во опсек на 100 нанометри или помалку, така наречен квантум простор. Покрај тоа, голем број на физички (механички, електрични, оптички итн) својства се менуваат во споредба со макроскопските системи. Еден пример е зголемувањето на соодносот на површната и волуменот, менувајќи ги механичките термичките и каталитичките својства на материјалите. Дифузија и други реакции во нано димензија, материјали со наноструктура и алатки со брз трансфер на јони се наведени како nanoionics. Механичките својства на материјалите се во интерес на гранката на nanomechanics истражување. Каталитичката активност на наноматеријалите исто отвара потенцијални ризици во нивната интеракција со биоматеријали.

Материјалите кои што се редуцирани до нано димензија можат да покажат различни својства во однос на тоа што го покажуваат во макро димензијата, овозможувајќи уникатни апликации. На пример, нетранспаретни супстанции стануваат транспарентни (бакар), стабилни материјали се претвараат во запаливи (алуминиум), нерастворливи се претвараат во растворливи (злато). Материјал како што е златото, кој е хемиски интертен во нормални размери може да послужи како моќен хемиски катализатор во нано димензија. Голем дел од фасцинантноста на нанотехнологијата произлегува од овие квантни и површински феномени кои што материјата ги покажува во нано димензијата.

Едноставно до комплексно: молекуларна перспектива[уреди]

Модерната синтетичка хемија стигна до точката каде што е можно да се произведат мали молекули на речиси секоја структура. Овие методи денес се користат за производство на широк спектар на корисни хемикалии како што се лекови или комерцијални полимери. Оваа способност го покренува прашањето за поширување на овој вид контрола на следното и пошироко ниво, наоѓање начин да се соберат овие молекули во таканаречени supermolecular соединенија, кои се состојат од многу молекули наредени во добро дефиниран начин.

Овие пристапи ги користат принципите на молекуларно авто собирање и supramolecular chemistry за да се организираат во некои корисни конформации преку bottom up пристапот. Концептот на молекуларно препознавање е посебно важен: молекулите можат да бидат дизајнирани така што одредена конфигурација се преферира поради не ковалентната интермолекуларна сила. Правилата на Вотсон-Крик за соединување се директен резултат на ова исто како што е посебноста на ензимот да се насочи кон една единствена подлога или специфичното извртување на протеинот. Така, два или повеќе компонента можат да бидат дизајнирани за да бидат комплементарни и меѓусебно да се компатибилни и да сочинуваат покмплексно и покорисно соединение.

Таквите bottom up пристапи треба да бидат способни за производство на уреди во паралела и да бидат многу поевтини од методот top down но може потенцијално да бидат совлеадани со зголемувањето на големината и сложеноста на саканото соединение. Најкорисните структури бараат сложени комплексни и термодинамички неверојатни атомски распоред. Сепак, постојат многу примери за авто собирање врз основа на молекуларно препознавање во биологијата, особено Вотсон Кирк соединување и ензим супстрат инеракции. Предизвик за нанотехнологијата е да се најде начин дали овие принципи може да се користат за конструирање на нови конструкции како додаток на природните.

Молекуларна нанотехнологија: долгорочен поглед[уреди]

Молекуларната нанотехнологија, или молекуларно производство, ги објаснува наносистемите ( nanoscale machines) кои работат на молекуларни димензии. Молекуларната нанотехнологија е поврзана со molecular assembler, машина која го произведува посакуваниот дизајн или дизајнира атом по атом користејки ги принципите на mechanosynthesis. Производството во контекст на продуктивни наносистеми, не е поврзано и треба да биде одделено од конвенционалните технологии кои се користат за производство на наноматеријали, на пример јаглеродни nanotubes и nanoparticles.

Во времето кога поимот нанотехнологија бил популаризиран од страна на Ерик Дрекслер (кој бил незапознаен со фактот дека Норио Танигучи веке го користел), тој поим се однесувал на идни производствени технологии базирани на молекуларни машински системи. Добивката е дека биолошката аналогија на традиционалните машини на молекуларно ниво покажа дека молекуларни машини можат да постојат, од безбројните примери кои се наогаат во биологијата се знае дека комплексни и софистицирани биолошки машини можат да се произведат.

Научниците се надеваат дека развојот на настаните во нанотехнологијата ке овозможат нивна изградба поинаков начин, можеби користејќи biomimetic принципи. Сепак, Дрекслер и другите истражувачи предложиле напредна нанотехнологија, иако на почетокот имплементирана од biomimetic, во крајна линија би можела да се базира на принципите на механичкото инжинерство, имено, технологија на производство врз основа на механичката функционалност на овие компоненти (запчаници, лежишта, мотори и конструктивни елементи) кој ке овозможи позиционо препознавање за атомска спецификација кое може да се програмира. Физичките принципи и инжинерската изведба се анализирани во Декслеровата книга ‘Наносистеми’.

Во принцип, многу е тешко да се создадат алатки во атомски размери, затоа што атомите треба да се позиционираат врз други атоми од слична големина. Друго гледиште од страна на Карло Монтемагно, е дека идните наноситеми ке бидат хибриди на силикон технологија и биолошки молекуларни машини. Уште еден поглед од страна на покојниот Ричард Смалли, е дека наносинтезата е невозможна со оглед на тешкотијата во манипулирањето на одделни молекули.

Тоа доведе до размена на писма во публикацијата Хемиски и инжинерски вести во 2003 година. Иако биологијата јасно покажува дека молекуларно машински системи се можни, не-биолошките молекуларни машини се во нивната сенка. Лидери во истражувањето на не-биолошки молекуларни машини се др Алекс Зетл и неговите колеги во лабараториите Лоренс Беркли и Беркли. Тие изградиле најмалку три различни молекуларни апарати чие движење е контролирано од десктоп со менување на напон, наномотор, молекуларен иницијатор и нано-електро-механички relaksation oscillator.

Експеримент кој покажува дека позиционо молекуларно собирање е можно беше изведен од страна на Хо и Ли на универзитетот Корнел во 1999. Тие користеле scanning tunneling microscope за стационирање на индивидуална јаглерод моноксид молекула (CO) врз атом на железо (Fe) кој е сместен на рамен сребрен кристал, произведувајки хемиска врска на CO со Fe со примена на напон.

Тековно истражување[уреди]

Rotaxane cartoon.jpg
Achermann7RED.jpg

Наноматеријали[уреди]

Полето на наноматеријали вклучува гранки кои развиваат и проучуваат материјали кои имаат уникатни особини што прозлегуваат од нивните нано димензии. Науката за интерфејс и колоиди произведе многу материјали кои можат да бидат корисни за нанотехнологијата како јаглеродни наноцевки, fullerenes, и разни наночестички. Наноматеријали со брз јонски транспорт се поврзуваат со nanoionic I nanoelectronics. Наноматеријалите можат да се користат за рефус апликации и повекето присутни комерцијални апликации се со оваа цел. Постигнат е напредок во користењето на овие материјали за медицински апликации. Наноматеријалите понекогаш се користат во соларни келии како замена на силиконските соларни ќелии. Развој на апликации вклучува полупроводни наночестички кои се користат во наредната генерација на производи како што се осветлување соларни ќелии и биолошки слики.

пристап од помало до поголемо[уреди]

Овој пристап организира помали компоненти во посложени структури.

ДНК нанотехнологијата ја користи специфичноста на спарувањето Вотсон Крик за изградба на добро дефинирани структури надвор од ДНК и други нуклеински киселини. Пристапи од областа на класичната хемиска синтеза исто така имаат за цел да дизајнираат молекули до добро дефинирана форма. Поопшто, молекуларното авто собирање се обидува да ги искористи концептите од supramollecular chemistry и особено молекуларното препознавање за да предизвика изолирани молекули автоматски да се организираат во некои корисни структури.

Пристап од поголемо до помало[уреди]

Овие се обидуваат да создадат помали уреди со користење на поголеми уреди за да го контролираат нивното пренасочување.

Многу технологии кои потекнуваат од конвенционалните solid state силиконски методи за производство на микропроцесори се способни за создавање апарати помали од 100nm кои припагаат во полето на наотехнологијата. Хард дискови базирани на magnetoresistance се веке на пазарот, како и atomic layer deposition (ALD). Петар Грунберг и Алберт Ферт добија нобелова награда за физика во 2007 за откритието на magnetoresistance. Atomic force microscope може да се користи за да се стави хемиски состојки на површина на претходно дефиниран начин. Ова се вклопува во поголемото поле на nanolithography. Фокусираните јонски зраци можат директно да го отстранат материјалот или можат да депнираат материјал. На пример, оваа техника се користи за да се креира под 100nm делови од материјалот за анализа во Преносен електронски микроскоп.

Функционални пристапи[уреди]

Овие сакаат да развијат компоненти на саката функционалност без оглед на начинот на кој тие се распоредени.

Молекуларната електроника се обидува да развие молекули со корисни електронски својства. Овие подоцна можат да се користат како едно молекуларни компоненти во нано електронски уред. Синтетичко хемиски методи исто така можат да се користат за креирање на синтетички молекуларни мотори како што е nanocar.

Biomimetic пристапи[уреди]

Bionics или biomimicry се обидува да примени биолошки методи и сестеми кои се наогаат во природата за изучување и дизајн на инжинерски системи и модерна технологија. Био минерализација е само еден пример на систем кој се изучува. Био нанотехнологија ја изучува употребата на биомолекули за апликации во нанотехнологијата, вклучувајќи користење на вируси.

Шпекулантски[уреди]

Овие потполиња ги предвидуваат пронајдоците кои би можеле да настанат поради нанотехнологијата или да предложат начин на продолжување на работата. Овие најчесто ја гледаат широката слика во употребата на нанотехнологија со повеќе внимание на општествените имликации отколку на деталите за тоа како всушнот пронајдокот е добиен. Молекуларната нанотехнологија е предложен приод кој вклучува манипулирање со една молекула на контролиран и детерминистички начин. Ова е повеќе теоретски отколку другите потполиња и е надвор од сегашните способности. Нанороботиката се занимава со само функционирачки машини кои оперираат во нано димензија. Постојат надежи дека нано роботиката ке биде применета во медицината но тоа нема да биде лесно да се направи поради неколку недостатоци на таквите уреди. Сепак, напредокот на иновативни материјали и методологии се демонстрира со некои патенти доделени во врска со новите уреди за идни комерцијални апликации низ кои исто така се помага со развојвот на нанороботи со користење на вграден нано-био-електронски систем. Продуктивните наносистеми се ‘системи од наносистеми’, комплексни наносистеми кои произведуваат атомски прецизни делови за други наносистеми. Поради дискретната (атомска) структура на материјалите и можноста за експоненцијален раст, оваа фаза се гледа како основа за нова индустриска револуција. Михаил Роко, еден од архитектите на Националната иницијатива за нанотехнологија во САД, предложил 4 нивоа на нанотехнологија кои се чини дека се паралелни на техничкиот напредок на индустриската револуција, напредувајки од пасивни наноструктури на активни наноуреди до комплексни наномашини и на крај до продуктивни наносистеми. Поради популарноста и медиумската експонираност на терминот нанотехнологија, термините пикотехнологија и фемто технологија се употребуваан аналогно на тоа, но тие се користат многу ретко и неформално.

Алатки и техники[уреди]

AFMsetup.jpg

Постојат неколку важни современи истражувања. Artomic force microscope (AFM) and Scanning tunneling microscope (STM) се две рани верзии на скенирање сонди со кои започна нанотехнологијата. Постојат и други видови на микроскопи со скенирање сонди, и сите произлегуваат од идеите на скенирање на confocal miscroscope од страна на Марвин Мински во 1961 и scanning acustic microscope (SAM) подготвени од страна на Калвин Куате и соработниците во 1970-тите што овозможи структурите во нано димензија да се гледаат со голо око. Врвот на сондата за скенирање може да биде искористен за да се манипулираат наноструктурите (процес наречен позиционо собрание). Функционално-ориентирана-скенирање-позиционирање методологија предложена од Ростислав Лапшин ветува начин да се имплементираат овие наноманипулации во автоматски режим. Сепак ова е уште еден бавен процес поради ниската брзина на скенирање на микроскопот. Разни техники на нанолитографија , на пример оптичка литографија, X зраци литографија, исто така беа развиени. Литографија е top down техника за производство каде што необработен материјал се намалува во нано димензија.

Друга група на нанотехнолошки техники ги вклучува оние што се користат за изработка на нано жици, исто како и нано проводници, на пример ултравиолетова литографија, елекрон зрак литографија, машинска обработка на фокусиран јонски сноп, nanoimprint литографија, вклучувајки техники за молекуларно само собирање како што се оние кои што имплементираат D блок кополимери. Сепак, сите овие техники и претходеа на ерата на нанотехнологијата и повеке се екстензии во развојот на научните достигнувања отколку техники кои биле создадени со единствена цел за создавање на нанотехнологија и кои би биле резултати од нанотехнолошко истражување. Пристапот top down предвидува наноуреди кои мора да се градат дел по дел во фази. Scanning probe microscopy е важна техника и за карактеризација и за синтеза на наноматеријали. Atomic force microscope and scanning tunneling microscope можат да се искористат за да се истрќуваат површините и да се движат атомите наоколу. Со дизајнирање на разни сонди за овие микроскопи, тие можат да се користат за резба на структури на површината и да помогнат на self assembling структури. На пример, со користење на пристапот на функција-ориентирана –скенирање-позиционирање атомите можат да се придвижуваат на површината со скенирање на микроскопската сонда. Во моментов, тоа е скапо и одзема време за масовно производство, но многу погодна за лабараториски експерименти. Спротивно на тоа, bottom up техниките градат поголеми стуктури почнувајки од атом по атом или молекула по молекула. Овие техники вклучуваат хемиска синтеза, само собирање и позиционо собирање. Dual polarization interferometer е корисна алатка за карактеризација на само собрани тенки филмови. Друга варијација на bottom up пристапот е молекуларен сноп epitaxy. Истражувачите во Белл Телефон Лабараторијата, Џон Р.Артур, Алфред Ј. Чо, Арт Ц Гросард, го развиле и имплементирале МБЕ како алатка за истражување во доцните 1960ти и 1970ти. Примероци произведени од МБЕ беа клучот за откривање на квантниот Хол ефект за кој беше доделена Нобеловата награда за Физика во 1998. МБЕ им овозможува на научниците да постават прецизни слоеви од атоми и така да изградат комплексни структури. Важно за истражување на полупроводниците, МБЕ е исто така многу користен за да се направат примероци и уреди на новонастаната област spintronics. Мегутоа, нови терапевсктки производи, врз основа на основни наноматеријали како на пример ultradeformable, stress sensitive Transfersome везикули се во развој и се одобрени за човечка употреба во некои земји.

Апликации[уреди]

Од 21 АВгуст 2008 година, Проектот за нови нанотехнологии проценува дека над 800 нанотехнолошки производи се јавно достапни со проценка дека нови се произведени со темпо од 3-4 неделно. Овој проекти ги прикажува сите производи кои се достапни на интернет. Најголемиот број апликации се ограничени на употреба на ‘првата генерација’ пасивни наноматеријали кои ги вклуцува титаниум диоксид во крем за сончање, козметика и некои прехранбени производи; Јаглеродни алотропи се користат за производство на геко лента, сребро во храна за пакување, облека, дезинфектанти и апарати за домакинство; цинк оксид во крема за сончање и козметика, површински облоги, бои и лакови, цериум оксид како гориво.

Threshold formation.gif

Националната фондација за наука (глевен дистрибутер за нанотехнолошко истражување во САД) го спонзорира истражувачот Давид Беруба. Неговите откритија се објавени во монографијата Нано Hype Вистината за нанотехнологијата. Оваа студија заклучува дека многу од она што се продава како нанотехнологија е всушност актуелизирање на науката за материјали која доведува до нанотехнолошка индустрија која се базира само на продавање нано цевки, нано жици и слично, која ке заврши со малку добавувачи кои продаваат несакани производи во големи размери. Дополнителни апликации кои бараат вистинска манипулација или уредување на нанокомпоненти мора да чекаат до ново истражување. Според Берубе, постои опасност дека нано меур ке се оформи , или веке се формира, за користење на терминот од страна на научниците и претприемачите за да соберат финансиски средства, без оглед на интересот за трансформациски можности за поамбициозна и далекусежна работа.

Импликации[уреди]

Поради големиот број на тврдења дека се направени потенцијални апликации на нанотехнологијата, се појавуваат сериозни забелеки за потенцијалните негативни ефекти кои ке ги има врз нашето општество, и се планираат активности за да се ублажат овие ризици. Развојот на нанотехнологијата носи потенцијални опасности. Центарот за одговорна нанотехнологија сугерира дека нови истражувања можат да придонесат, помегу другите опасности, до оружје за масовно уништување, мрежни камери за употреба од страна на владите, и др. Една облест од интерес е ефектот кој производството и употребата на наноматеријали ке го има врз човековото здравје и животната средина. Разни групи, на пример Центарот за одговорна нанотехнологија, ја поддржуваат идејата дека нанотехнологијата треба да биде посебно регулирана од страна на владите. Други пак мислат дека прекумерната регулација ке ги задуши научните истражувања и развојот на нови иновации кои би можеле да бидат корисни за човештвото. Други екперти, мегу кои и директорот на проектот Вудроу Вилсон Центар за нанотехнологија Дејвид Рејески, сведочеа деа успешната комерцијализација зависи од соодветен надзор, стратегија за ризичните истражувања и јавен ангажман. Беркли, Калифорнија во моментов е единствен град во САД за регулирање на нанотехнологијата. Кембриџ, Масачусетс планирал донесување на сличен закон во 2008 година кој што на крај бил отфрлен.

Здравје и животна средина[уреди]

Некои од неодамна развиените нано продукти можно е да имат несакани последици. Научниците откриле дека сребрени наночестички кои се користат во чорапите за да се намали миросот имаат негативни последици. Сребрените наночестички се бактериостатски можат да ги уништат корисните бактерии кои се важни за breaking down на органската материја во губриво. Една стугија на универзитетот во Рочестер открила дека кога стаорците вдишувале наночестички, честичките го напаѓеле мозокот и белите дробови, што придонело за значителен пораст на биомаркерите за воспаление и одговор на сресот. Истражување во Кина покажало дека наночестичките предизвикуваат стареење на кожата преку оксидативен стрес кај стаорците без влакна. Две годишна судија во Школатаза јавно здраство во Лос Ангелес, покажала дека стаорци кои конзумирале нано титан диоксид покажува штета на ДНК и хромозомите до степен ‘сличен со сите големи убијци на човекот, рак, срцеви заболувања, невролошки болести и стареење.’ Студија објавена неодама во Природна Нанотехнологија сугерира дека некои форми на нано цевки можат да бидат исто толку штетни колку и азбест ако се вдишат во доволни количини. Ентони Сетон од Институт за медицина на трудот во Единбург Шкотска, кој придонел за написот за наноцевките, рече:‘Знаеме дека некои од нив имаат потенцијал да предизвикаат мезотелиом. Значи со овие видови на материјали треба да се постапува многу внимателно’. Во отсуство на конкретни нано регулации од страна на владите, Пол и Лион (2008) повикале за исклучување на инжинерските наночестички од органската храна. Еден дневен весник објави дека работниците во фабрика за бои развиле сериозна болест на белите дробови и дека наночестички биле пронајдени во нивните бели дробови.

Регулатива[уреди]

Повици за построга регулација на нанотехнологијата се појавиле заедно со зголемената дебата во врска со здравјето и ризиците поврзани со нанотехнологијата. Исто така, постои значајна дебата за тоа кој е надлежен за регулирање на нанотехнологијата. Иако некои не-нанотехнолошки регулаторни агенции забрануваат некои производи и процеси (во различен степен) со приспособување на нанотехнологијата на постојните регулации-има јасни недостатоци во овие режими. Во Надзор на нанотехнологијата: Агенда за следната администрација, поранешниот заменик ЕПА администратор Ј.Кларенс (Тери) Дејвис изложува јасен регулативен патоказ за следната претседателска администрација и и опишува итни и долгорочни чекори потребни за да се справи со актуелните слабости на нанотехнолошкиот надзор. Засегнатите страни од недостигот на регулаторна рамка за проценка и контрола на ризиците поврзани со пуштањето на нано честички и наноцевки, прават паралели со спонигиформна енцефалопатија (болест на луди крави), талидомид, генетски модифицирана храна, нуклеарна енергија, репродуктивни технологии, биотехнилогија и азбестоза. Др Ендрју Мејнард, главен советник за наука на проектот Вудроу Вилсон Центарот за нанотехнологија во развој заклучива (помегу другите) дека нема доволно средства за истражувања поврзани со човековото здравје и безбедност и какко резултат на тоа моментално има само лимитирано разбирање на безбедносните ризици поврзани со нанотехнологијата. Како резултат на тоа, некои академици побараа построди примени на начелата за претпазливост, со одложено маркетинг одобрување, подобрено етикетирање и дополнителни податоци за безбедносниот развој на одделни форми на нанотехнологијата. Извештајот на Кралското друштво идентификува ризик од наночестички или наноцевки за време на уништување и рециклирање и препорачува на производителите на производи кои спагаат под продолжена одговорност на производителот да ги објаснат постапките како овие материјали ке бидат управувани за да се минимизира ризикот на кои човекот е изложен и животната средина. Водејки се според предизвиците за да се обезбеди одговорна регулација на човековото влијание Институтот за храна и Земјоделски стандарди предложи стандарди за нанотехнолошко истражување и развој кои треба да се интегрираат во потрошувачот, работникот и еколошките стандарди. Тие исто така предлагаат дека невладините организации и други грагански групи требада играат значајна улога во развојот на овие стандарди. Во Октомври 2008 година, Одделението за контреола на токсични супстанции (DTSC) во рамките на Агенцијата за заштита на животната средина во Калифорнија, ја најави својата намера да бара информации во врска со аналитичките методи за тестирање судбината и треанспортот во околината и други релевантни информации од производителите на јаглеродни наноцевки. Целта на оваа информација ке биде индентификуваат празнините во информациите и да се развие информација за јаглеродни наноцевки, многу важен наноматеријал.

Надворешни врски[уреди]