Мињо (река)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Мињо
Miño, Minho
Река
Реката Мињо и градот Туј (Шпанија) гледани од Валенса (Португалија)
Потекло на името: Миниј (лат. Minius)
Земји Шпанија, Португалија
Град Луго, Оренсе, Вијана до Кастело
Извор Педрегал де Иримија
 - место планина Мејра, Луго, Галиција, Шпанија
 - височина 695 м
 - координати 43°12′41″ СГШ 7°16′52″ ЗГД / 
Влив на изворите Пеарес
 - местоположба Оренсе, Галиција, Шпанија
 - координати 42°27′14″ СГШ 7°43′48″ ЗГД / 
Утока Устие на Мињо
 - местоположба Атлантски Океан, Шпанија & Португалија
 - височина м
 - координати 41°52′00″ СГШ 8°52′12″ ЗГД / 
Должина 350 км
Истек
 - просечен 340 м3
Хидроакумулации Белезар, Пеарес, Велје, Кастрело и Фриејра
Карта на течението на Мињо
Карта на течението на Мињо

Мињо (шпански и галициски: Miño; португалски: Minho) — најдолгата река во Галиција, Шпанија, со вкупна должина од 340 км.

Името доаѓа од латинскиот поим „Миниј“ (латински: Minius) со значење „цинобер“, т.е. „црвеникава“. Мињо е река од стопанско значење, бидејќи од неа се наводнуваат лозја, ниви и полиња, и се добива хидроенергија. Дел од течението ја исцртува шпанско-португалската граница.

Реката извира во местото Педрегал де Иримија,[1] околу 50 км северно од градот Луго во Галиција. Минува јужно од ѕидините на стариот римски град и тече низ клисури сè до долината, па станува поширока северно од Оренсе. На потегот од Портомарин до Фриејра, на реката се изградени повеќе хидроакумулации: „Балезар“ (654 хм³), „Пеарес“ (182 хм³), „Велје“ (17 хм³), „Кастрело“ (60 хм³) и „Фриејра“ (44 хм³).

На 20 км северно од Оренсе, во Мињо се влева нејзината главна притока, реката Сил. Кога ќе го мине Оренсе, реката тече во југозападен правец сè додека не дојде до португалската граница кај Мелгасо. Кај местото Рибадавија е сместена последната акумулација „Фриејра“, чие винско подрачје е познато по виното „рибејро“.

Тука течението на реката ја образува границата помеѓу двете држави во должина од 80 км. Овој предел е долински, мошне плоден и максимално искористен во полјоделството. Се одгледуваат култури како пченка, компир, зелка, а покрај самата долина се простираат лозови насади на сорти од кои се произведува т.н. „Зелено вино“ (Vinho Verde).

Минувајќи ги средновековните градови Мелгасо и Монсао, Мињо го дели старите утврдени градови Туј во Шпанија од Валенса во Португалија — обата заштитени како културно-историско богатство. Кај Камиња, Мињо конечно се влева во Атлантскиот Океан.

Главни притоки на реката се Сил, Неира, Авија, Барбантињо, Бубал и Арноја.

Поврзано[уреди]

Наводи[уреди]

  1. Изворот на реката Мињо на ГИС на Управата на Галиција (достапно од SITGA)

Надворешни врски[уреди]