Средномакедонски период

Средномакедонскот период или Средновековен македонски јазик, е развитокот на македонскиот писмен јазик од неговата најстара форма старословенскиот до неговата современа употреба го опфаќа периодot од 12 век до крајот на 18 и почетокот на 19 век. Тое е период во кој се зародуваат многу современи јазични црти и постепено ги потиснуваат старословенските (црковнословенските) зборови и зборовен фонд. Означените граници на средномакедонскиот период не треба да ги сфаќаме како брз развиток, туку како постапен развиток. Во овој средномакедонскиот период две книжевни школи дејствувале и ја продолжувиле словенската писмена традиција. Едната е позната како Охридска книжевна школа која развивала книжевна дејност во Охрид и охридската околина, но и пошироко во Западна Македонија.Друга школа со центар во Кратово, поточно во Лесновскиот манастир, развивала литературна дејност во Североисточна Македонија.

Споменици и документи

На Охридската книжевна школа припаѓаат повеќе зачувани документи или споменици што се од големо историско и лингвистичко значење за македонскиот јазик. Сите тие имаат јазични црти што се карактеристични за народните говори во Западна Македонија. Кај овие споменици, исто така, се гледаат заеднички правописни црти и правила што даваат до јасен заклучок за посебноста на македонскиот јазик. Спомениците од Охридската книжевна школа се:

• Охридски апостол,
• Болонски псалтир,
• Битолски триод,
• Македонското евангелие од поп Јована,
• Добромирово евангелие.

Кратовската книжевна школа исто така изиграла важна улога во развитокот на нашиот јазик. Поголем број документи се зачувани од таа школа и тие се одликуваат со јазични црти од северните македонски говори. Документите или спомениците од тој период и од таа школа се:

• Станиславов пролог,
• Вранешнички апостол,
• Радомирово евангелие,
• Кратовско евангелие,
• Лесновски паренесис и др.

Сите овие ракописи се настанати во времето од 12 век до 14 век до потпаѓањето на нашата земја под турска власт.

Македонска книжевност