Константин Порфирогенит

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Константин Порфирогенит
византиски император
Роден 905
Константинопол, Визатија
Починал 959
Константинопол, Визатија

Константин VII Портфирогенит, бил Византиски цар кој што повеќе го интересирале научните води, од што државните работи. Од тука, во науката Константин VII Портфирогенит е познат и како „Царот научник“. Роден бил во Константинопол, каде што и го завршил својот живот (905 – 959). Портфирогенит припаѓал на Македонската династија. Негов татко бил Византискиот император Леон VI Мудри, а мајка му се викала Зоја. На својата шестгодишна возраст, Константин бил назначен за совладетел на татка си. Меѓутоа, за релативно краток период откако се стекнал со совладателската титула, неговиот татко починал. Па така, малолетниот Константин станал жртва на големите дворски сплетки околу престолот. По смртта на Леон VI Мудри, високо се истакнува личноста на Алексадар кој што бил стрико на шестгодишниот Константин. Тој имал за цел што поскоро да се ослободи од највлијателните луѓе околу малиот цар, што и му успеало. Меѓутоа неговата лоша надворешна политика го турнала од престолот по само една година владеење. На тој начин, веќе седумгодишниот Костантин бил под закрила на седумчленото регенство, кое управувало во негово име на чело со партијархот Никола Мистик. Ова е периодот кога бугарскиот владател Симеон, успеал да стигне до ѕидините на Цариград. Симеоновиот сон да стане Византиски цар единствено можел да се исполни преку дипломатски начин, одобрен од Никола Мистик. Меѓутоа целата ситуација и не се одвивала поволно за Симеон, бидејќи дошло до промена во регенството на чело со Константиновата мајка, Зоја. Испланираниот брак помеѓу Константин и симеоновата ќерка не се случил. На тој начин, сонот на Симеон бил целосно скршен. Она што не му успеало нему, му успеало на Роман Лакапин. Царицата Зоја се сложила да нејзиниот син биде оженет со Елена, ќерката на друнгарот на флота, Лакапин. Со одобрувањето на овој брак, Роман Лакапин станал совладател на својот малолетен зет. На оваа позиција речиси и да не се задржал нешто многу долго, при што дошло до промена на позициите. На тој начин Лакапин успеал да се добере до царскиот трон, и основал нова династија покрај македонската. Покрај малолетниот Константин, исто така и синовите на Роман Лакапи, Христофор, Стефан и Константин, се здобиле со совладателска титула, во која што најмногу предничел Христофор. Тоа наговестувало дека по смртта на Роман Лакапин, Христофор ја имал легитимната надлежност да седне на царскиот трон. Меѓутоа, Христофор умрел пред својот татко(931 година), така што неговата позиција ја зел Константин Портфирогенит. Останатите синови на Роман Лакапин, Стефан и Костантин, се уплашиле од позицијата во која што се наоѓале, па по нивна наредба во 944 година, Роман Лакапин бил пратен во прогонство. Од сите овие случувања максимумот го извлекол Портфирогенит. Во својата четириесетта година, Константин конечно успеал да ја добие царската круна. Кај народот бил особено популарен, а исто така ја имал и неговата поддршка. Зад синовите на Лакапин речиси не застанал никој. Меѓутоа нивната намера да Константин биде детрониран, започнала. Овој пат исходот од случувањата бил погубен за браќата Лакапин. Впрочем, Константин чул за нивните планови, при што брзо дејтствувал. Стефан и Константин Лакапим биле пратени во прогонтсво, а по извесно време ги стигнала и смртта по насилен пат. Откако Константин ја зацврстил својата позиција, на 6 Април 945 година го крунисал за совладател својот син Роман. Што се одесува до текот на владеењето на Константин, тоа е исполнето со најразлични случувања. Пред се, Константин бил научник, а потоа и државник. Благодарение на неговата голема љубов кон науката, во времето на Константин дошло до подем на повеќе научни дисциплини. Бил голем љубител на книги, истражувал, а најмногу од сè го интересирала историја. За него зборувале, дека повеќе живеел во минатото од колку во сегашноста. Исто така, Портфирогенит е автор и на неколку значајни дела кои што претставуваат главни извори за периодот пред неговото владеење и текот на неговот владеење. „De administrando imperio“ е неговото најзначајно дело кое што дава детални описи за сите краишта на царството. Настанало околу 949 – 955 година. Зад името на Константин Портфирогенит стои и обемната енциклопедија под наслов „De caeremoniis“. Во ова дело, царот дава детални историско – географски податоци, како и драгоцени информации за Хрватите и Србите. Државните работи и не го интересирале нешто многу, па затоа често спроведувал туѓа волја. Главно Константин бил под влијание на фамилијата Фока, односно на Варда Фока, кој бил брат на Лав Фока. Меѓутоа и покрај овие околности главните државни прашања биле одговарани со помош на Романовата политика. Што се однесува до стариот романов закон, поврзан со земјишните поседи, Константин извршил значители промени во корист на селаните, чии имоти биле разграбани од феудалците. По донесените промени, селаните можеле да го вратат своето парче земја по старата цена. Имајќи ја во предвид тешката положба на селаните, Константин одобрил да селаните можат да ги повратат своите имоти во рок од пет години. Вториот константинов закон се однесувал на војничките имоти. Имено војниците кои биле во служба на византиската војска немале право да ги продаваат своите имоти. Можеле да ги остават во наследство, единствено доколку еден од синовите на војникот ја продолжел воената служба. Во однос на надворешната политика, Константин најмногу го мачела војната против Арабјаните. Речиси сите византиски сили биле насочени кон истокот, но конечниот исход повторно бил негативен за византијците. Во времето на Константин Портфирогенит, Византија имала значително добри дипломатски односи со странските држави. Посебен белег има дипломатијата помеѓу византијците и русите. Имено, тоа настанало по пречекот на руската кнегиња Олга во Цариград, каде што и престојувала подолго време.


Византиско царство
Византиска култура Историја на Византија Уредување на Византија

Архитектура
Музика
Уметност
Наука
Календар

Градови:
Цариград
Никеја
Мистра

Градби:
Света Софија

Константин I | Теодосиј I | Јустинијан I
Распад на Персија (628)
Ираклиј I
Иконоборство (726)
Лав III Исавријанин | Константин Порфирогенит | Василиј II
Големата Шизма (1054)
Битка кај Манцикерт (Кобна 1071)
Алексеј I Комнен | Мануел I Комнен
Падот на Цариград (1204)
Теодор I Ласкарис
Обнова на Византија (1261)
Михаил VIII Палеолог | Константин Драгаш
Падот на Цариград (1453)
Византиски цареви
Византиска дипломатија