Клостридии

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Клостриди
SEM микрографија на колонии од Clostridium difficile од измет.
Научна класификација
Домен: Bacteria
Колено: Firmicutes
Класа: Clostridia
Ред: Clostridiales
Фамилија: Clostridiaceae
Род: Clostridium
Prazmowski 1880
Видови

C. acetobutylicum
C. aerotolerans
C. beijerinckii
C. bifermentans
C. botulinum
C. butyricum
C. cadaveris
C. chauvoei
C. clostridioforme
C. colicanis
C. difficile
C. fallax
C. formicaceticum
C. histolyticum
C. innocuum
C. ljungdahlii
C. laramie
C. lavalense
C. novyi
C. oedematiens
C. paraputrificum
C. perfringens
C. phytofermentans
C. piliforme
C. ramosum
C. scatologenes
C. septicum
C. sordellii
C. sporogenes
C. tertium
C. tetani
C. tyrobutyricum

Клостридиите (род Clostridium, чие име доаѓа од грчки збор што значи "вретено") се грампозитивни, спорообразувачки анаеробни бактерии од фамилијата Clostridiaceae. Многу видови клостридии се патогени. Clostridium botulinum предизвикува ботулизам, Clostridium tetaniтетанус, додека други видови доведуваат до појава на гасна гангрена, брадсот и болеста црна нога кај добитокот. Има и видови кои не се патогени и се користат во биотехнологијата.

Ендоспорите на клостридиите се отпорни на топлина и можат да издржат повеќе часови во вриечка вода, а некои преживуваат и загревање од 110 ° C во период од еден час. Клостридиите, со исклучок на Clostridium perfringens, можат да се движат со помош на перитрихозно распоредените камшичиња. Можат да се најдат насекаде (тие се убиквитни), особено во почвата и системот за варење на храната кај вишите животни.

Според изворот на енергија кој го користат, клостридиите можат да се поделат на три поголеми групи:

  1. Протеолитички клостридии: ги разградуваат протеините
  2. Клостридии што ја разградуваат урската киселина, како на пример Clostridium acidi-urici и
  3. Сахаролитички клостридии: вршат ферментација на јаглехидрати (шеќери, целулоза, скроб). Нивни главни производи се бутирична киселина, ацетон, бутанол, јаглерод диоксид и молекуларен водород (H2).

Биотехнолошка примена[уреди]

Производство на органски растворувачи[уреди]

Clostridium acetobutylicum е способна да го ферментира шеќерот до растворувачите ацетон, 1-бутанол, етанол и органски киселини (оцетна и бутирична). Оваа бактерија за прв пат е опишана од првиот претседател на Израел, Чаим Вајцман.

Клостридиите во земјоделството[уреди]

Клостридиите се нашироко застапени во почвите. Сахаролитичките клостридии (но не и претставниците од останатите клостридиски групи) се способни да го редуцираат молекуларниот азот (N2), а со тоа и да го врзуваат. Затоа се вели дека тие се диазотрофни и се природни произведувачи на минерално ѓубре во почвата. Clostridium pasteurianum е активна N2 врзувачка клостридија која живее во аноксични седименти.

Медицински поглед[уреди]

Медицински важни видови на клостридии се:

Вирулентни фактори[уреди]

Clostridium botulinum го произведува токсинот ботулин, кој се инактивира со загревање на 80 ° C за време од 30 минути. Дејството на овој токсин се состои во блокирање на испуштањето на ацетилхолин од синапсите. Clostridium tetani го произведува тетанусниот токсин. Тој се ослободува за време на дезинтеграцијата на бактериската клетка. Овој токсин го оневозможува ослободувањето на инхибиторните трансмитери глицин и GABA. Clostridium perfringens произведува, меѓу другото, и токсин-алфа (лецитиназа), кој ги уништува клеточните мембрани и произведува ентеротоксини. Clostridium difficile ги дава токсинот А (ентеротоксин) и B (цитолитички ефект).

Литература[уреди]

Надворешни врски[уреди]