Кичевско-поречкиот дијалект на картата на македонските дијалекти. Кичевско-поречкиот е дел од централните говори обележани со бела боја.
Кичевско-поречкиот дијалект е дијалект што спаѓа во подгрупата на централни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градовите Кичево и Македонски Брод со околината. Кичевско-поречкиот дијалект е близок дијалект со прилепско-битолскиот дијалект и со останатите дијалекти на централната подгрупа. Овој дијалект, заедно со останатите дијалекти од централната подгрупа, се основата врз кој се темели стандардниот македонски јазик.
[уреди] Фонолошки карактеристики
- промена на носната самогласка õ со о
- промена на вокалното Л со Р
- употреба на согласната група шт жд
- губење на интервокалното в
[уреди] Морфолошки карактеристики
- употреба на остатоци од дативен падеж: му рече Стојану
- употреба на суфиксот деминутив -уле: дете- детуле
- употреба на суфиксот -т за трето лице еднина, сегашно време: тој одит, тој пишуват, тој гледат, тој зборуват
- употреба на трите членови
- губење на суфиксот -м за прво лице еднина, сегашно време: јас ода, јас пишува, јас гледа, јас зборува.
- Поречки дијалект
| „ |
Си‿би́л еден‿си́ромаф. Би́л гла́вен ка‿о́фчар. Еднуш о́фците си‿ле́жале на́‿пладне и то́ј си ‿ле́жел до о́фците со‿ро́ката по́тпрен. Се запа́лило крај‿о́фците о́ген’. Пи́штит не́што во о́гин’от, ле́леет го́рата. Огнот му‿се‿при́бират на‿зми́јата и таа пи́штит. Овја што‿би́л у́бо срце, ка́ко да‿је‿спа́сит зми́јава, се‿пла́шил да не‿го‿и́зеет. Се‿пре́думал на́јпосле и го‿пру́жил ста́пот кеј‿зми́јата. И зми́јата се зафа́тила за‿ста́по и у́горе по‿ро́ка и‿о́колу‿вра́т со‿гла́ата на́прет. И му‿ве́лит зми́јава на‿о́фчарот: „Ајде, ке́ј‿ќе‿те‿но́са ја́, та́мо ќ‿о́јме“.[1] |
“ |
- Кичевски дијалект
| „ |
До́јде една‿а́ждеја со‿де́вет глај. Ко‿и‿се‿сја́де, се‿ка́че на‿ено‿те́пе ви́соко. Се‿ра́сплаче и пу́шти три со́лѕи. Ти́е три́‿солѕи го‿одне́соа Ста́мбол поло́јната. Ра́збрал ца́рот за‿таја‿ра́бота, се‿о́пулел на‿те́пето и ре́кол да‿е‿пра́шат ажде́ата што́‿сакат. Ажде́ата ре́кла: „Или ма́ш ми‿на́јдојт ца́рот, или ци́л Ста́мбол ќе‿го‿о́днеса“. Ца́рот се‿се́тил за‿тро́јца бра́ќа што‿живе́еле во‿Ста́мбол. Пра́тил лу́ѓе да‿пра́шаат за‿ти́е тро́јца бра́ќа. Ко‿го пра́шале е́дниот али‿са́кат да‿и‿би́дет ма́ш на‿ажде́ата, то́ј ре́кол оти‿не́ќе, пошто‿си‿и́мал же́на. Го‿пра́шале две́ќиот. То́ј ре́кол: „Ја́ си‿и́мам же́на и е́ден го́лем пи́ф кај‿што‿си во́за ка́јк“. По́шле кај‿поста́риот и му‿ре́кле: „Али са́каш да‿и‿би́диш ма́ш на‿ажде́ата?“ — „Мо́жа, се‿согла́соа“ — рекол тре́ќиот и е‿зе́л ажде́ата за‿же́на и та́ка го‿ку́ртулел Ста́мбол.[1] |
“ |
- Песна „Омарно жешко сонце“
Омарно жешко сонце грејт
и никој на земата не смејт
очи да отворит, ура, ура.
И никој на земјата не смејт
очи да отворит, напред, напред.
Ја народ црнејт, таму на брего
и ноќта ангел јасно викаше:
„О, Боже, до кога и до Бога?“
и ноќта ангел јасно викаше:
„О, Боже, до кога и до Бога?“
- ↑ 1,0 1,1 Бојковска, Стојка; Лилјана Минова - Ѓуркова, Димитар Пандев, Живко Цветковски (декември 2008). Саветка Димитрова. уред (на македонски). „Општа граматика на македонскиот јазик“. Скопје: АД Просветно Дело. стр. 436-437. ISBN 978-9989-0-0662-7.
[уреди] Поврзано
Оваа статија поврзана со македонскиот јазик е никулец. Можете да ѝ помогнете на Википедија со тоа што ќе ја проширите !
