Кичевско-поречки дијалект

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Кичевско-поречкиот дијалект на картата на македонските дијалекти. Кичевско-поречкиот е дел од централните говори обележани со бела боја.

Кичевско-поречкиот дијалект е дијалект што спаѓа во подгрупата на централни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градовите Кичево и Македонски Брод со околината. Кичевско-поречкиот дијалект е близок дијалект со прилепско-битолскиот дијалект и со останатите дијалекти на централната подгрупа. Овој дијалект, заедно со останатите дијалекти од централната подгрупа, се основата врз кој се темели стандардниот македонски јазик.

Фонолошки карактеристики[уреди]

  • промена на носната самогласка /õ/ со /о/;
  • промена на вокалното /̩l/ со /̩r/;
  • употреба на согласната група /ʃt/, /ʒd/;
  • губење на интервокалното /v/.

Морфолошки карактеристики[уреди]

  • употреба на остатоци од дативен падеж: му рече Стојану
  • употреба на суфиксот деминутив -уле: дете- детуле
  • употреба на суфиксот -т за трето лице еднина, сегашно време: тој одит, тој пишуват, тој гледат, тој зборуват
  • употреба на трите членови
  • губење на суфиксот -м за прво лице еднина, сегашно време: јас ода, јас пишува, јас гледа, јас зборува.

Примери[уреди]

Поречки дијалект
Кичевски дијалект
Песна „Омарно жешко сонце“

Омарно жешко сонце грејт
и никој на земата не смејт
очи да отворит, ура, ура.
И никој на земјата не смејт
очи да отворит, напред, напред.

Ја народ црнејт, таму на брего
и ноќта ангел јасно викаше:
„О, Боже, до кога и до Бога?“
и ноќта ангел јасно викаше:
„О, Боже, до кога и до Бога?“

Наводи[уреди]

  1. 1,0 1,1 Бојковска, Стојка; Лилјана Минова - Ѓуркова, Димитар Пандев, Живко Цветковски (декември 2008). Саветка Димитрова. уред (на македонски). Општа граматика на македонскиот јазик. Скопје: АД Просветно Дело. стр. 436-437. ISBN 978-9989-0-0662-7. 

Поврзано[уреди]