Ингмар Бергман

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Ингмар Бергман
Ingmar Bergman

Ингмар Бергман на снимањето на „Диви јагоди“ (1957)
Роден(а) Ернст Ингмар Бергман
14 јули 1918(1918-07-14)
Упсала, Шведска
Починал(а) 30 јули 2007(2007-07-30) (на 89 год.)
Форе, Шведска
Занимање режисер, продуцент, сценарист
Активен период 1944–2005
Влијанија од Аугуст Стриндберг[1]
Виктор Шестрем[2]
Акира Куросава[2]
Федерико Фелини[2]
Марсел Карне[2]
Сопружник Еле Фишер (1943–45)
Елен Лундстрем (1945–50)
Гун Грут (1951–59)
Кеби Ларетеј (1959–69)
Ингрид фон Розен (1971–95)
Награди Гетеова награда

Ингмар Бергман (швед. Ingmar Bergman, 14 јули 1918 - 30 јули 2007) e шведски филмски и театарски режисер и сценарист. Според Вуди Ален еден од најголемите и најзначајните во историјата. Режирал повеќе од шеесет филмови и документарци од кои повеќето ги напишал самиот тој. Неговата работа често се занимава со смрт, болест, вера, предавство, песимизам и лудило. Неговиот филм Седмиот печат останува запаметен како едно од големите филмски ремек-дела.


Рано детство Ингмар Бергман е роден во Упсала, Шведска. Син на Ерик Бергман, лутерански министер и Карин, медицинска сестра. Тој израснал со неговиот постар брат Даг и сестра Маргарета, опкружен со религија. Неговиот татко бил конзервативен и со строги родителски концепти. Ингмар бил затваран во темни плакари за "прекршувања" како влажнење на креветот.

Наводи[уреди]

  1. „Bergman and literature: August Strindberg“. „Ingmar Bergman Face to Face“. Ingmar Bergman Foundation. http://www.ingmarbergman.se/universe.asp?guid=9382BA49-EA89-48D2-9AE3-1C3BF39CFAC4. конс. 26 мај 2011. „Strindberg has followed me all of my life: I have loved him, hated him and thrown his books in the wall, but rid of him, I cannot get.“ 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Aghed, Jan (30 јули 2002). „När Bergman går på bio“ (на Swedish). „Sydsvenska Dagbladet“. http://www.sydsvenskan.se/kultur-och-nojen/article255225/Nar-Bergman-gar-pa-bio.html. конс. 26 мај 2011. „If we talk about filmmakers who have given me fundamental experiences and impulses we have to begin with Victor Sjöström, him first and most of all. And then Marcel Carné and Kurosawa and of course Fellini. No order of precedence between them, it's just that I have a special relationship to them in particular.“