Изработка на македонска народна носија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

При изработката на македонските народни носии главото место го имала жената, бидејќи целокупната активност речиси ја имала самата таа почнувајќи од предавањето на суровините, бојосувањето на преѓата, изработката на ткаенините,конструкцијата на кројот, шиењето до украсувањето и китењето. Во оваа насока неспорно важна улога имала и појавата на специјализираните мајстори – терзии, кои главно ги изработувале и украсувалегорните облеки, додека локалните занаетчии – конјунџиите го изработувале накитот. Волната, конопот, ленот, памукот, во помала мера и свилата, обработувани на стар традиционален начин , се основните суровини кои имале голема примена за изработка на носиите. Во најголем дел број случаи горните машките и женските облеки се изработувани од домашна четворно ткаена волнена ткаенина ‘’’клашна’’’ или ’’’шајак’’’, во бела, црна или сура боја – природна боја на волна или од четворно ткаена ткаенина од црвено и темно-сина бојосана преѓа. Во повеќе делови на источна и југоисточна Македонија за изработка на горната облека голема примена имала лито ткаена ригеста волнена ткнаенина '’’алаџа’’’или ’’’антерија’’’. За разлика од горните облеки, долните машки и женски облеки: кошулите и гаќите, главно се изработулаве од домашно ткаено бело конопено, ленено и памучно платно. Воодделни пределски целини овие облеки се изработувани од и од платно чија бела памучна основа е комбинирана со тесни појаси од свилена преѓа – во вид на риги – ‘’’кенари’’’, по што и самото платно е познато како ‘’’кенарлија платно’’’. Поретко, на пример во делови од Пиринска Македонија и Егејска Македонија некои од горните женски облеки – ‘’’саите’’’ се кроеле од домашно ткаено платно во сина боја. Кројот речиси на сите облеки е доста едноставен, условен од ограниченоста на ткаенините ткаени (главно на тесен хоризонтален разбој), во широчина која варира од 38 до 42 см, во ретки случаи и до 48 см. Подреден на ткаенините со вакви димензии истиот е приспособен на анатомијата на човековото тело. Тој е истовремено извонредно рационален, зашѕо секој дел од ткаенината што се крои е максимално употреблив. Принципот на кроење се состои од подолги или покуси правоаголници или дијагонално кроени правоаголници –‘’’ реборници’’’, ‘’’клинови’’’ или ‘’’бочници’’’ – за странично проширување на облеките. Вовизуелна смисла, речиси сите горни машки и женски обеки без разлика дали се: без ракави, со куси или со долги ракави, или пак, по должина: долги до појасот, под колковите, до колената, до средината на листовите. Во ретки случаи долги до глуждовите, се карактеризираат со нагласена страничност и архитектоника, со определена ритмика и динамика. Конструктивноста и аритектониката се одлика и кај кројот на машките и женските кошули, со таа разлика што машкитесе покуси до колената. На пример, кројот на женските кошули се состои од: правоаглоно парче платно со фиксирана должина, кое предиплено во вид на пончо (долго до глуждовите) го определува предниот дел – ‘’’предните поли’’’ и задниот дел – ‘’’задните поли’’’. Во горниот дел – околу вратот и предниот граден дел платното се откројува или ‘’’грли’’’, за одгрленот вратен дел се крои тесно правоаголно парче ‘’’корил јака’’’, ракавите се секогаш едно цело и едно повина правоаголно парче платно – ‘’’подраче’’’. Кај секојдневните кошули за проширување од обете бочни страни се кројат по најмалку два ребреника, за разлика од невестинските кои можат да имаат двојно повеќе. Со карактеристични кројни елементи посебно се издвојува облеката ‘’’фустан’’’ – вид здолниште, од составот на машките носии, секогаш од бело памучно платно, скроена со голем број клинесто кроени парчиња.

Ткаеници[уреди]

Интегритетот на технолошкото и креативното, основна карактеристика на ракотворната дејност, присутен во сите фази од процесот на обликување на народните носии, е посебно изразен кај орнаментираните ткаенини – скутините. Ткаенини во правоаголна форма, дел од нив обликувани од една дипла или обликувани од две хоризонтални или вертикално соединети дипли, најчесто орнаментирани со вткаена орнаментална декорација уште при самиот процес на ткаењето, сами по себе представуваат посебни декоративни изработки со впречатлива убавина. Како елементарен и задолжителен дел од составот на женските носии,а кај помал дела кај машките носии со својата правоаголна форма и централното место што го имаат во однос на другите облековни делови, на визуелен план имаат важна улога во физиономијата на определена носија. Со евединтна практична и естетска функција, широката намена на разни возрасти и прилики, во составот на македонските народни носии, тие се застапени во бројни варијанти, со најразличен декоративно – орнаменталентретман и ликовно – естетски ефект.Г еометрискиот орнаментален третман условен од ограничените ткајачки техники е присутен кај сите скутини, од оние со најмали, до оние со најголеми димензии, каков што е случајот со рустичната прилично масивна скутина ‘’’чултар’’’ од Прилепско–битолско Поле. Во зависност од локалната традиција на определена општествена средина, кај некои од овие толку карактеристични ракотворби покрај доминантна вткаена орнаментална декојација, своја улога, во прилог на декоративноста, имаат и други дополнителни украсни елементи:

  • Гајтански апликации
  • Метални украси
  • Монистра
  • Пулејки
  • Рески и сл

На пример, во некои планиско – сточарски предели, во кои овчарството било главна стопанска гранка волната како материјал се покажала како многу податлив материјал за изработка на специјалните вешто усукани волнени рески, не само присутни во декорацијата на облековни делови, туку и во декорацијата на женските скутини. Преку примената на овие рустични украсни елементи како најкарактеристична се издвојува невестинската скутина ‘’’кивчена бовча’’’ составен дел од женската мијачка носија. Покрај вткаената орнаментална декорација, волнените украсни рески и другите понапред спомнати допонителни украсни елементи, кај одделни примероци на скутини, како на пример во Горна Река и Мавровско поле, декоративноста е засилена и со везена декорација. Овој начин на украсување е најоргинално применет кај невестинската скутина ‘’’срмена утајка’’’ во Скопска Црна Гора, целата извезена со сребрена и златна срма со релјефно изведени кружни мотиви ‘’’колца’’’. Истиот, покажува посебен ликовен третман и вредност кој на свој начин укажува на неограничените можности во сферата на народното ликовно изразување. Во контекст на ткајачката вештина, од технолошко – естетски аспект, задолжително треба да се спомене и специфичниот начин на ткаење на таканаречените ткаени оранаментални делови – ‘’’берени’’’ или ‘’’пребир’’’ со кои се украсувани одделни текстилни изработки, но и делови од носиите, на пример некои женски кошули и ‘’’саи’’’ од Југоисточна Македонија: Радовишко – Струмичко Поле, Разлошко, Петричко, Светиврачко, Мелничко, Драмско, Серско, Неврокопско, Његушко и Воденско. Вешто вткаени уште при процесот на ткаење на самото платно, тие оставаат впечаток на везена декорација со посебна ликовно – естетска фактура и вредност. Не случајно ваквиот начин на ткаење е познат и како ‘’’шар на разбој’’’ или ’’’ вез на рзбој’’’. Најрепрезантивен, компониран во поголеми орнаментирани површини, најзастапен е во декорацијата на долниот дел од женските кошули од Воденско. Истиот вид на ткаење е присутен кај невестинските покривала за на глава – ‘’’убрусите’’’ во Прилепско – битолско Поле, во Мариово и кај невестинските марами во Охридско и Стушко Поле.

Плетила[уреди]

Во обликувњето на макенодските народни носии, македоската селска жена, своето естетско чуство го вградила и во плетачката вештина. Во рамките на оваа ракотворна дејност основно е плетењето на чорапите нерезделно сврзани во составот на секоја носија. Како облековен дел, специфични по форма, со јасно нагласена функција, плетени на пет, три или на една игла, главно со волнена, поретко со памучна преѓа, во некои случаи и во комбинација со срма, се покажале многу инспиративни и на ликовно – естетски план. Вос составот на машките носии вобичаени се чорапите долги до подколената, скоро секогаш богато орнаментирани од стопалото до горноит дел - ‘’’грлото’’’. Истата форма ја следат и женските чорапи, но кај нив, поради должината на кошулата (која прилично ги покрива), орнаменталната декорација е најбогата од стопалото до над глиждовите – делот кој е најизложен на погледите. Паралелно со овие за составот на женската носија во одделни пределски целини ( Преспа, Битолско Поле, Дебарца, Железник и др) карактеристични се и чорапите без стопала – ‘’’калци’’’, ‘’’чулци’’’ (Преспа, Горна река, Мавровско Поле) и ‘’’шутарке’’’ ( Села под планината Сува Гора), Оранаментирани во оранаментални појаси преку целата должина, во духот на локалната традиција. Во однос на колоритот, основни бои се црвената, црната и белата, со помало или поголемо присуство на жолтата, сината, зелената, како и златната и сребрената срма, во некои случаи смрата како материјал е прилично доминантна ( Горна Река, Горни Полог). Според складноста на колоритот и карактерот на орнаменталната декорација, во највисоко естетско рамниште се постариор вид чорапи познати како ‘’’алови’’’или ‘’’алски чорапи’’’, со картеристичните геометриски мотиви ‘’’колца’’’, ‘’’кола’’’ или ‘’’тркала’’’, на црвена основа. Кај чорапите од поново време, покрај чисто геометриските мотиви се сретнуваат и чорапи оранаментирани со геометризирани вегетабилни, односно флорални мотиви. Во делот од Македонија, покрај чорапите плетачката вештина дошла до израз и преку плетењето на народните тантели, по карактер слични на турско – ориенталните декоративни изработки – ‘’’оји’’’, вид плетени бордури за украсување на рабовите на женските кошули, марамите – ‘’’кавраци’’’ и крпите ‘’’бришалки’’’ – со практична, но и со евидентна естетска функција. Најкартеристични меѓу нив се рачно плетените полохромни тантели ‘’’сорки’’’ и ‘’’цуцки’’’ ( Овче Поле, Штипско Поле, Кочанско Поле и други). Иако представуваат еден вид варијанта на сите, нивното огромно изобилство од разновидни форми, во овој регион, укажува на тоа дека со текот на времето придобиле свое специфично локално индувидуално обелажје. Поаѓајки од карактерот, колоритот и техниките на изведба ‘’’прав зурав’’’, ‘’’навракан зурав’’’, ‘’’мотканки’’’, ‘’’власнички’’’ и др тие слободно можат да се сметаат како дел од инвентарот на македонското текстилно народно твотрештво. Нивниот декоративен ефект е најсилно изразен врз ракавите од женските кошули, аплицирани во неколку хоризонатални компонирани кифчести појаси со впецатлива убавина.

Китење и накит[уреди]

Меѓу наједноставните форми на китење, тесно сврзно со телесниот изглед, а во тој контекст и на носиите претставува украсувањето со природни средства од најблиската околина ,како на пример: со босилок, со џунџуле или со друг вид на цеќе, што се носеле заденати зад увото, во косата, на појасот, во рака и слично. Венец од бршлен или китки од цвеќе, носеле невеститена главата, китка цвеќе ( зетовска китка) носел и младоженецот, како и сите учесници на свадбениот церемонијал. Невестинска капа – ‘’’венец’’’ ( Скопска Црна Гора ), украсена со најразлични украси на горниот дел се китела со полски и друг вид на цеќиња. Сличен начин на украсување на главата со цвеќе се практикувал и во многу други средини. Ваквото китење некои го сметаат за остаток од античкиот венец со цвеќиња кој преку Византија бил прифатен во скоро сите европски земји, најпрво како украс од цвеќе, а потоа во таква форма почнал да се изработува од благородни метали. Во китењето со природни средства голема примена имале обоените пердуви од рзни птици. Украси од обоени пердувиноселе девојките и невестите. Мариовските невести носеле ‘’’перјаници’’’ една година по венчавањето. Особено биле омилени пауновите перја, со кои е поврзано и верувањето за заштита од лоши очи и уроци. Генетски гледано, китењето на косата и главата спаѓаат во најстарите форми на украсување. Потврда за тоа можат да бидат разните архаични украсни елементи од долги волнени рески кои се носеле прикачени за косата и плетенките во вид на ‘’’коцели’’’ и веќе спомнатите невестински превези со мошне старо потекло ( сокаите и убрусите) , скоро секогаш украсени со везена декорација и дополнителни украсни елементи ( школки, монистра и метални украси). Добар дел од нив, украсени со стари метални пари, може да се смета за појава сврзана со раното продирање на стоковно – паричната размена во македонското село. Ваквото украсување има длабок народен карактер од причина што многу украси од овој вид не се поврзани со занаетчиското производство. Метални монети користени како украс и накит, прикачени за плетенките од косата, или аплицирани на парче ткаенина, редени како рибини лушпи, во вид на масивни украси за градите:

  1. Гердан ( Кумановско, Прилепско – битолско Поле)
  2. Леденик ( Скопска Блатија)
  3. Панѕур ( Горни Полог)
  4. Ржонде (Горна Река)

Се вбројуваат меѓу највпечатливите форми на украсување кај македонските женски народни носии. Непомалку атрактивни се и примероците на метални пари аплицирани на сличен начин како пресходните, како ‘’’пренизите’’’ и ‘’’узуобрските’’’ ( Села под планината Сува Гора), невестинските ‘’’подбрадници’’’ ( Скопска Блатија, Горно Брдо, Солунско Поле и многу други). Со слична намена се користени и златни монети ‘’’алтани’’’ - појава што најдиректно е поврзана со желбата за истакнување на економската моќ и општествената положба на носителите. Развојот на накитот, дело на специјализирани мајстори златари и кујунџии, може да се следи од периодот на сртедновековието и многу порано. Препознатлив каков таков тој егзистира најдоцна до крајот на осумнаесетиот век, кога всушност доаѓа до забележителен прекин на уметничките занаети, онакви какви што до тој период опстојувале. Како резлутат на ваквата состојдба само одделни постари примероци се задржале до крајот на девтнаесетиот век. Во текот на истиот век, како карасктеристичен накит – составен дел од градтските женски носии е ‘’’тепелакот’’’ , коцлест сребрен украс што се носел врз невестинска капа , украсен со дополнителни елементи од сребрени пари прикачен за сребрени синџирчиња. Преку градските центри тој се појавува и во селските средини со поизразена економска моќ. Најкарактеристичен женски накит од составот на македонските натродни носии се ‘’’пафтите’’’ . По форма претежно округли, кубести или листовидни. Како најрепрезентативни, со впечатлива убавина се издвојуваат пафтите застапени во носиите од делово од Западна Македонија: Река – Мијаци, Битолско – прилепско Поле, Голо Брдо, Мариово како и во делови од Југоисточна Македонија: Светиврачко, Петричко, Драмско Поле и Серско Поле. Покрај споменатите пафти, во составот на мијачката носија, свое посебно место има крактеристичната сребрена ‘’’игла’’’, за на глава и специфичниот накит ‘’’низалка’’’, во форма на широка мрежа од сребрени жици, украсен со богат поткит од ситни лиени филигрански плочки и големи сребрени пари. За разлика од женскиот, машкиот накит е поскромен. Најкарактеристичен машки накит е сребрениот ‘’’ќостек’’’ за саат, што се носел прикачен на градите. Овој вид накит, привилегија за граѓанскиот слој во селските средини го носеле глано поимотните селани. Накиотот од занаетчиско производтво се изведувал од разновиден материјал: злато, сребро, месинг и метални легури. Најзастапени техники се:

  • Лиење
  • Чукање
  • Гравир
  • Фулигран
  • Гранулација.

Произведуван главно од македонските занаетчии во напознатите којунџиски центри: Струга, Охрид, Битола, Дебар, Крушево, Скопје, Прилеп, Кукуш, Воден, Солун и друго, во голема мера се одликува со голема разновидност и изобилство од украси, со богат поткит од апликации од скапоцени камчиња, емајл , обоено стакло и седеф во разни комбинации. Покрај доминантната застапеност на менталниот накит, во украсувањето на облеката и комплетниот телесен изглед свое место има и монистрениот. Истиот, со голема инвентивност и вештина го обликувале жените од ситни или покрупни монистра, понекогаш во комбинација на пулејки исплетени или извезени во вид на разновидни колани, ѓердани, нараквици, подбрадници, кустеци и др. Како највпечатливи се издвојуваат ‘’’ќостеците’’’ кои подеднаво ги носеле мажите и жените .

Користена литература[уреди]

  • Ѓорѓи Здравевски, Македоски народни носии, Матица, Скопје, 2005

Видете исто така[уреди]

Надворешни врски[уреди]