Експериментална економија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Економија
GDP nominal per capita world map IMF 2007.PNG
Општи аспекти

Историја на економските теории
Микроекономија · Макроекономија

Методологија

Однесување · Информациона
Економетрија · Развојна
Експериментална · Теорија на игри
Математичка

Специјалности и субспецијалности

Развој · Раст · Историја
Меѓународна трговија · Трудова
Благосостојба · Финансиска
Монетарна теорија · Јавен сектор
Индустриска организација · Право
Еколошка · Економски системи
Природни ресурси · Аграрна
Животна средина · Регионална наука
Урбана · Култура · Здраство

Списоци

Журнали · Публикации
Категории · Теми · Економисти

Portal.svg Портал економија

Експерименталната економија е примената на експериментални методи[1] за проучување на економските прашања. Податоците собрани од експериментите се употребуваат за проценување на големината на ефектот, за проверување на точноста на економските теории и да се обелоденат пазарните механизми. Економските експерименти најчесто употребуваат пари за да ги мотивираат тестираните субјекти, односно да се имитира реалниот свет. Експериментите се употребуаат да би се разбрало како и зошто пазарите и другите системи за размена фунционираат на начинот на кој функционираат.

Клучен аспект на субјектот е дизајнот на експериментот. Експериментите можат да бидат спроведени на терен или во лабараториски услови, без разлика дали се работи за индивидуално или групно однесување.[2]

Помеѓу различните варијанти на предметот, надвор од формалните граници,се вклучени природните и квазиприродните експерименти.[3]

Експериментални теми[уреди]

Економските експерименти можат основно да се класифицираат со употреба на следните теми:

Координативни игри[уреди]

Координативните игри се игри со повеќе стратегии на нешовата рамнотежа. Постојат два општи прашалници кои експерименталната економија најчесто ги поставува кога ги испитува ваквите игри: 1. Дали лабараториските субјети можат да се координираат, или да најучат да се координраат на една од повеќе рамнотежни точки, и доколку можат, дали постојат општи принципи кои можат да помогнат во предвидувањето која рамнотежна точка има поголеми шанси да биде избрана? 2. Дали лабараториските субјекти можат да се координираат или да научат да се координираат на најдобрата рамнотежа на Парето, и доколку не можат, дали постојат услови или механизам кој би им помогнал на субјектите да се координираат на најдобрата паретова рамнотежа? Принципите на дедуктивната селекција се оние кои дозволуваат предвидувања засновани на својствата на самата игра. Принципите на индуктивната селекција се оние кои дозволуваат предвидувања засновани на карактеризацијата на динамиката.

Учење експерименти[уреди]

Во теоријата на игри при двајца или повеќе играчи, субјектите често формираат верувања околу тоа за која акција размислува другиот играч и овие верувања постојано се надоградуваат. Ова е посзнато како учење на верувањето. Субјектите, исто така, имаат тенденција да ги донесуваат истите одлуки кои во минатото им биле исплатливи. Ова е познато како учење на засилување.

Пред 1990-тите, најчесто користени биле едноставните приспособени модели како курнатова конкуренција или фиктивна игра. Во средината на 1990-тите, Алвин Рот и Идо Ирев демонстрирале дека учењето на засилување може да создаде корисни предвидувања во експерименталните игри. Во 1991, Колин Камерер и Тек Хо го претставиле моделот на измерена искуствена привлечност (ИИП), општ модел кој вклучувал засилување и учење на верување и покажал дека фиктивната игра е математички еквивалент на општото засилување.

Помеѓу критиките за ИИП се и пренатрупаност со оглед на многуте параметри, недостатокот на општо правило пред игрите и можноста да интерпретацијата на ИИП параметрите биде тешка. Пренатрупаноста се однесува на проценката на параметри на некои експериментални периоди или експериментални субјекти и присилено однесување во останатите примероци. Општите правила во игрите се однесуваат на замената на поправени параметри со функции кои имаат самостојно подесување, дозволувајќи им на псевдо-параметрите да се променат во текот на играта и, исто така, систематски да варираат низ игрите.

Модерните економски експерименти имаат забележителни успеси. Роберто Вебер го покренал прашањето за учење без повратна врска. Дејвид Купер и Џон Кегел ги истражувале видовите на учење преку слични стратегии. Ајдо Ерев и Грег Барон го изучувале учењето во когнитивните стратегии. Дејч Стал го окарактеризирал учењето преку правилата на одлучување.

Пазарни игри[уреди]

Се верува дека Едвард Чамберлин го спровел „не само првиот пазарен експеримент, туку и првиот било како економски експеримент“.[6] Вернон Смит, засновајќи се на работат на Чамберлин, ги спровел пионерските економски експерименти за конвергирањето на цените и квантитативноста на нивната теоретски конкурентна рамнотежа на вредностите во пазарните експерименти.[6] Смит го изучувал однесувањето на потрошувачите и продавачите на кои им е кажано колку го вреднуваат фиктивното добро и потоа им е наложено конкурентно да „надаваат“ или „прашуваат“ за овие добра, следејќи ги правилата на различни реални светски пазарни инситуции (на пример англиска и холандска аукција). Смит открил дека во некои форми на централизирано тргување, цените и количините продавани/купувани на овие пазари конвергираат за вредноста која би била предвидена од економската теорија на совршена конкуренција.

Низ годините, Смит пионирал, заедно со неколку сорабоници, во употребата на контролирани лабараториски експерименти во економијата и ги воспоставил како легитимна алатка во економијата и другите поврзани истражувани полиња. Чарлс Плот од „California Institute of Technology“ соработувал со Смит во 1970-тите и пионирал во експерименти во политичката наукам како и во употрбата на експерименти во економскиот дизајн. Во 2002, на Смит му била доделена (заедно со Даниел Канемен) наградата „Bank of Sweden Prize in Economic Sciences“ за „поставување на лабараториските експерименти како алатка во емпиријалните економски анализи, особено во изучувањето на алтернативните пазарни механизми“.

Финансии[уреди]

Експерименталните финансии ги изичуваат финансиските пазари со цел да воспостават различни пазарни својства и окружувања за експериментално да набљудуваат и да го анализираат однесувањето на посредниците и карактеристиките на трговските текови, информационата дифузија и агрегација, ценовниот механизам и процесот на враќањето на средствата. Денес, истражувачите користат симулационен софтвен за да ги спроведат нивните истражувања.

Наводи[уреди]

  1. Вклучувајќи статистички, економетриски и компјутерски. Алвин Рот, 2002. „Економистот како инжињер: Игра на теории, екпериментирање и комјутеризирање како алатки за дизајнирање на економијата“, Econometrica, 70(4), стр. 1341–1378.
  2. • Вернон Смит, 2008a. „Експериментални методи во економијата“, The New Palgrave Dictionary of Economics, второ издание, Апстракт.
       • _____, 2008b. „Експериментална економија“, The New Palgrave Dictionary of Economics, второ издание. Апстракт.
       • Релевантни субкатегории се пронајдени во класификационите шифри на Journal of Economic Literature во „JEL classification codes“.
  3. Џ. Динардно, 2008. „Природни експерименти и квазиприродни експеримент“, The New Palgrave Dictionary of Economics, второ издание. Апстракт.
  4. • Вернон Смит, 1992. „Теорија на игри и експериментална економија: Почетоци и рани влијанија“: во „Кон историјата на теоријата на игри“ од Р. Вејнтрауб“, стр. 241- 282.
       • _____, 2001. „Експериментална економија“, International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences, стр. 5100-5108. Апстракт за секција 1.1 & 2.1.
       • Чарлс Р. Плот и Вернон Смит, 2008. Прирачник од резутати на екперименталната економија, в. 1, „Elsevier“, 4 дел, игри, преглед на поглавје 45-66 врски.
       • Винсент Крафорд, 1997. „Теорија и експерименти во анализата на стратегиската интеракција“, во Advances in Economics and Econometrics: Theory and Applications, стр. 206-242. „Cambridge“. Реиздадено во „Напредок на економското однесување“ од Колин Ф. Камерер (2003). „Princeton“. 1986-2003 дела. Опис, содржина и преглед, „Princeton“, поглавје 12.
  5. Мартин Шјубик, 2002. „Теорија на игри и експериментално играње“, во „Прирачник од економско приспособување на теоријата на игри“ од Роберт Омен и Сергиј Харт, „Elsevier“, в. 3, стр. 2327-2351. Апстракт.
  6. 6,0 6,1 Рос Милер (2002). „„Paving Wall Street““. Њујорк: „John Wiley & Sons“. стр. 73–74. ISBN 0-471-12198-3.