Евровизија

Евровизиски натпревар на песни Евровизија (англиски: Eurovision Song Contest, француски: Concours Eurovision de la Chanson) е годишен натпревар кој се одржува меѓу многу од активните земјите-членки на Европската радиодифузна унија (ЕБУ). Секоја земја-членка доставува една песна да биде изведена во живо на телевизија и радио, а потоа даваат гласови за песните од другите земји за да се утврди најпопуларна песна во конкуренцијата. Натпреварот се емитува секоја година од неговото отворање во 1956 година и е еден од најдолготрајните телевизиски програми во светот. Тој е исто така еден од најгледаните не-спортски настани во светот, со многубројна публика што беа цитирани во последниве години како нешто помеѓу 100 милиони и 600 милиони на меѓународно ниво. Евровизија исто така, се емитува надвор од Европа во такви места како што се Аргентина, Австралија, Бразил, Канада, Кина, Колумбија, Египет, Индија, Јапонија, Јордан, Мексико, Нов Зеланд, Филипини, Јужна Кореја, Тајван, Тајланд, САД, Уругвај и Венецуела и покрај фактот дека тие не се натпреваруваат. Од 2000 година, натпреварот исто така се емитуваат преку интернет, со повеќе од 74.000 луѓе во речиси 140 земји кога го гледавме изданието во 2006 година онлајн. Уметници чии меѓународни кариери беа директно лансирани во центарот на вниманието по нивното учество и победата на Евровизија вклучувајќи го Доменико Модугно кој го освои третото место со песната "Nel Blu dipinto di Blu" во 1958 година, ги имаа АББА, кој победи на конкурсот за избор на Шведска во 1974 година со нивната песна "Ватерло ", Селин Дион, којa победи на конкурсот за избор на Швајцарија во 1988 година со песната "Ne partez pas sans moi" и во Шпанија Хулио Иглесијас, кој има продадено над 300 милиони албуми низ целиот свет. ПОЧЕТОЦИ Во 1950 година, како што воено разурната Европа се обнови, Европската радиодифузна унија (ЕБУ) со седиште во Швајцарија-формира ад-хок комисија за пребарување на начините за здружување на земјите од ЕБУ околу "светла забавна програма ". На средбата на централниот комитет кој се одржа во Монако во јануари 1955 година, генералниот директор на швајцарската телевизија и претседателот на комисијата Марсел Безенјон ја зачна идејата за меѓународен песнички натпревар каде што земјите ќе учествуваат во една телевизиска програма, да бидат пренесувани истовремено за сите земји на унијата. Натпреварот започна врз основа на постоечкиот Санремо музички фестивал одржан во Италија, и беше, исто така гледан како технолошки експеримент во живо на телевизија. Во тие денови, тоа беше многу амбициозен проект, да се приклучат многу земји заедно во широк простор на меѓународната мрежа. Сателитската телевизија не постојеше, и т.н. Евровизиска мрежа сочинуваше копнена микробранова мрежа. Концептот, тогаш познат како "Евровизија Гран при", беше одобрен од страна на ЕБУ Генералното собрание на состанокот одржан во Рим на 19 Октомври 1955 година и беше одлучено дека првиот натпревар ќе се одржи на пролет 1956 година во Лугано, Швајцарија. Името "Евровизија" е прв пат употребен во однос на мрежата на ЕБУ од страна на британски новинар Џорџ Кампеј во Лондон Евенинг Стандард во 1951 година. Првиот натпревар се одржа во градот Лугано, Швајцарија, на 24 мај 1956 година. Седум земји учествуваа-секоја поднесуваше две песни, за вкупно да има 14. Ова беше само натпревар во кој повеќе од една песна по земја беше изведена: од 1957 година сите натпревари имаат дозволено една песна по земја. Натпреварот во 1956 го освои земјата домаќин, Швајцарија. Програмата беше позната како "Евровизија Гран При". Ова "Гран при" име беше усвоено од страна на Данска, Норвешка и франкофонските земји, со француската ознака "Le Grand-Prix Eurovision de la Chanson Européenne" . "Гран при" оттогаш е намален и се заменуваат со " concours "(натпревар) на француски, но не и во дански или норвешки. Евровизиската мрежа се користи за да пренесува многу новости и спортски програми на меѓународно ниво, меѓу другите специјализирани настани организирани од страна на ЕБУ. Сепак, во мислењето на јавноста, името "Евровизија" е најтесно поврзан со натпреварот со песни. ФОРМАТ Форматот на натпреварот не се сменил со текот на годините, иако основните принципи секогаш биле вака: земјите учеснички доставуваат песни, кои се изведуваат во живо во телевизиска програма пренесувана преку Евровизиската мрежа од страна на ЕБУ истовремено до сите земји. "Земјата" како учесник е претставена со еден телевизиски радиодифузер од таа земја: обично, но не секогаш, од таа земја националната јавна радиодифузна организација. Програмата е водена од страна на една од земјите учеснички, и преносот е испратен од аудиториумот во градот-домаќин. Во текот на оваа програма, кога сите песни се изведени, земјите потоа продолжуваат да гласаат за песните на другите земји: на земјите учеснички не им е дозволено да гласаат за своите песни. На крајот на програмата, победникот е прогласен како песна со најмногу поени. Победникот добива, едноставно, престиж на победа-иако вообичаено се доделува трофеј на победничкиот текстописец, и победничката земја е поканета да биде домаќин на настанот следната година. Програмата е секогаш отворена од страна на еден или повеќе презентери, едно добредојде на гледачите на шоуто. Повеќето земји-домаќини избираат да профитираат на можноста дадена од страна на домаќин-програмата со таква широка меѓународна публика, и вообичаено да се види презентацијата прошарана со видео снимки на сцени од земјата домаќин, како една рекламација за туризмот на земјата. Помеѓу песните и објавувањето на гласањето, се изведува еден интервален чин. Овој чин може да биде во форма на било која замислена забава. Во интервалната забава се вклучени такви акти како што се на The Wombles (1974) и првата меѓународна презентација на Riverdance (1994. Како што националните радиодифузери се приклучуваат и го напуштаат изворот на ЕБУ, логото на ЕБУ / Евровизија се прикажува. Придружната тема на музиката (се користи на други Евровизиски емитувања) е увертира на Марк-Антоние Чарпентиер - Те Deum. Евровизиското финале традиционално се одржува на пролет сабота, навечер, во 19:00 часот УТЦ (20:00 БСТ / ИСТ, или 21:00 ЦЕСТ). Обично една сабота во Мај е избрана, иако натпреварот се одржува во четврток (во 1956 година) и најрано во март. УЧЕСТВО Квалификувани учесници вклучуваат активни членови (за разлика од асоцијативни членови) на ЕБУ. Активни членови се оние кои се наоѓаат во државите кои се во рамките на Европската радиодифузна област, или се земји-членки на Советот на Европа. Европската радиодифузна област е дефинирана од страна на Меѓународната унија за телекомуникации: "Европската радиодифузна област" се граничи на запад со западната граница на Регион 1 (види подолу), на исток од меридијан 40 ° источно од Гринич и на југ со паралелна 30 ° северно, вклучувајќи го западниот дел од СССР, во северниот дел на Саудиска Арабија и дел од оние земји кои граничат со Медитеранот во рамките на овие граници. Покрај тоа, Ирак, Јордан и тој дел од територијата на Турција која лежи надвор од дозволениот лимит, се вклучени во Европската радиодифузна зона. Западната граница на Регион 1 се дефинира со линијата што се протега од Северниот Пол, заедно со меридијан 10 ° западно од Гринич со својот пресек со паралелите 72 ° северно; оттаму со голем кружен лак на пресекот на меридијан 50 ° западно и паралели 40 ° Северно ; оттаму со голем кружен лак на пресекот на меридијан 20 ° западно и паралели 10 ° Јужно;. оттаму заедно меридијан 20 ° западно , до Јужниот Пол. Активни членови вклучуваат радиодифузни организации чии преноси се ставени на располагање на најмалку 98% од домаќинствата во сопствената земја кои се опремени за да добијат такви трансмисии. Ако еден ЕБУ Активен Член сака да учествува, тие мораат да ги исполнуваат условите утврдени со правилата на натпреварот (од кои посебен примерок е подготвен годишно). Како и во 2013 година, ова ги вклучува потребите да се емитува програмата од претходната година во рамките на својата земја, и платената ЕБУ партициапција пред рокот предвиден во правилата на конкурсот за избор на годината во која тие сакаат да учествуваат. Подобност за учество не е определен со географско вклучување во рамките на континентална Европа, и покрај "Евро" во "Евровизија" - ниту пак има некаква врска со Европската унија. Неколку земји географски надвор од границите на Европа се натпреварувале: Израел, Кипар и Ерменија во Западна Азија (Кипар и Ерменија се членки на Советот на Европа и Кипар е членка на Европската унија), соодветно од 1973, 1981, 2006; и Мароко, во Северна Африка, натпреварот во 1980 учествуваше сам. Покрај тоа, неколку трансконтинетални земји со само дел од нивната територија во Европа се натпреварувале: Турција, од 1975 година; Русија, од 1994 година; Грузија, од 2007 година, и Азербејџан, кои го направија своето прво појавување во изданието во 2008 година. Педесет и една земја учествувале најмалку еднаш . Овие се наведени тука заедно со годината во која тие го направија своето деби.: а) Пред обединувањето на Германија во 1990 година повремено претставена како Западна Германија, претставувајќи ја Сојузна Република Германија. Источна Германија (Германската Демократска Република) не се натпреваруваше. б) Во записите претставена како "Југославија" ја претставуваше Социјалистичка Федеративна Република Југославија, со исклучок на влезот во 1992, кој ја претставуваше Сојузна Република Југославија. Оваа нација беше поделена во 1991/1992 во пет независни држави: Словенија, Хрватска, Македонија, Босна и Херцеговина и Сојузна Република Југославија. Сојузна Република Југославија се реконтруираше во Србија и Црна Гора во 2003-влегоа во натпреварот во 2004 година и конечно поделени во 2006 година, правејќи две посебни држави: Србија и Црна Гора; од кои и двете дебитираа во натпреварот во 2007 година, победник таа година беше Србија. ПРЕЧЕКУВАЊЕ Повеќето од трошоците на натпреварот се покриени од страна на комерцијални спонзори и придонеси од други земји учеснички. Натпреварот се смета за единствена можност за промовирање на земјата домаќин како туристичка дестинација. Во летото на 2005 година, Украина ја укина својата нормална виза за посетителите од ЕУ за да се совпаѓа со домаќинството на настанот. Подготовките за овој настан започнува за неколку недели по домаќин победата во претходната година, и и потврдува на ЕБУ дека тие имаат намера и имаат капацитет да бидат домаќин на настанот. Се избира градот-домаќин - обично главниот град како соодветно место за концертот. Двете најголеми концертни сали беа Паркен во Копенхаген (кои имаа околу 38.000 луѓе, кога Данска беше домаќин во 2001 година) и Есприт арена во Дизелдорф (кои имаа околу 36.500 луѓе, кога Германија беше домаќин во 2011 година). Најмалиот град беше Милстрит во округот Корк, Ирска, во 1993 година. Селото има население од 1.500 иако Зелена Гленс Арена може да собере до 8.000 луѓе. Хотелите и прес објектите во околината се секогаш в предвид при изборот на град-домаќин и местото на случувањето. Во Киев 2005, хотелските соби беа ретки, иако организаторите на натпреварот побараа од украинската влада да ги блокираат резервациите кои тие не ги контролираа преку официјалните средства на делегацијата или туристичките пакети: ова доведе до откажување на многу хотелски резервации. ЕВРОВИЗИСКО ЛОГО И ТЕМА Тековното генеричко лого беше воведено за Евровизија 2004 во Турција, да се создаде конзистентен визуелен идентитет. Знамето на земјата-домаќин се појавува во срцето на генеричкото лого. Секоја година на конкурсот, земјата-домаќин создава под-тема која обично е придружена и изразена со под-лого и слоган. Темата и слоганот се објавени од страна на ЕБУ и националниот радиодифузер на земјата-домаќин. ЕВРОВИЗИСКА НЕДЕЛА Поимот "Евровизиска недела" се однесува на неделата за времето во кое натпреварот се одвива. Како што е емисија во живо, Евровизија бара од изведувачите да ги усовршат нивните настапи со пробите се со цел за големата ноќ да биде посовршена. Во прилог на пробите во нивните матични земји, на секој учесник му е дадена можност да вежба на сцената на евровизискиот аудиториум. Овие проби се одржуваат во текот на неколку дена пред концертот во саботата, и, следствено, делегациите пристигнуваат во градот домаќин многу денови пред настанот. Новинарите и фановите се исто така присутни во текот на пробните денови, така и настаните од Евровизија трааат многу подолго од неколку часа на телевизијата. Голем број на официјално акредитирани хотели се избрани за делегациите да престојуваат, и услугите на шатл-автобус се користат за транспорт на изведувачите и придружните луѓе во и од местот на натпреварот. Секој радиодифузер од земјите учеснички номинира шеф на делегацијата, чија работа е да ги координира движењата на делегат членовите, а кој дејствува како претставник на таа земја на ЕБУ во градот-домаќин. Членовите на делегацијата вклучуваат изведувачи, лиричари, композитори , официјалнни прес офицери и во годините каде песните се изведувани со жив оркестар - диригент. Исто така е присутен коментатор: секој радиодифузер може да даде свои коментари за нивната ТВ и / или радио извор, за да се емитува во секоја земја. На коментаторите им се дадени посебни коментар кабини кои се наоѓаат околу задниот дел од арената зад публика. ПРОБИ И ПРЕС-КОНФЕРЕНЦИИ Традиционално, делегациите пристигнуваат во неделата пред натпреварот, со цел да бидат присутни за пробите почнувајќи од понеделник наутро. Меѓутоа, со воведувањето на полу-финалето и затоа како резултат на зголемување на бројот на земји учеснички од 2004 година, првата проба започнува во неделата речиси две недели пред финалето. Постојат два периода за проби на секоја земја. Земјите кои учествуваат во полу-финалето ја имаат првата проба во текот на четири дена од првата недела до среда. Втората е од четврток до недела. Земјите кои веќе директно се квалификувани за финале вежбаат во сабота и недела. По пробите на секоја земја, делегацијата се состанува со уметничкиот директор на шоуто во собата за гледање на видео. Тука, тие ја гледаат снимката од завршените проби, дискутирајќи ги аглите на камерата, осветлувањето и кореографијата, со цел да се обидат да постигнат максимално естетски ефект на телевизија. После ова шефот на делегацијата може да побара посебни барања потребни за изведбата, може да ги бара од домаќинот радиодифузер. По овој состанок, делегацијата одржува прес-конференција на која членовите на акредитираниот прес може да им постави прашања. Пробите и прес-конференциите се одржуваат паралелно;. Додека една земја ја држи својата прес-конференција, следната е на проба. Печатените резимеа на прашањата и одговорите кои произлегуваат од прес-конференциите се произведени од страна на прес-службата на домаќинот, и се дистрибуираат во новинарските дупки за информации. Пред секое полу-финале се одржуваат три проби со костими. Две проби се одржуваат еден ден пред (една во попладневните часови, а другиот во вечерните часови), додека третата ќе се одржи во попладневните часови во живо. Билетите за концертот често се оскудни, билетите се продаваат со цел јавноста да може да присуствува на овие костим - проби. Истото важи и за финалето, со две проби во петок, а третата во саботата попладне пред преносот во живо на големото финале во саботата вечер. За двете полуфиналиња и за финалето, втората костим проба е, исто така, жири финале, ова е местото каде што жирито од секоја земја ги дава своите гласови. Ова значи дека 50% од резултатот е веќе одлучен пред да се случи натпреварот во живо. ЗАБАВИ И ЕВРОКЛУБ Ноќта во понеделник од Евровизиската недела, традиционално се одржува приемот на градоначалникот, каде што градската администрација е домаќин на прославата бидејќи Евровизија успеа да стигне до нивниот град. Ова обично се одржува во големата општинска сопственост, локација во центарот на градот. Сите делегации се поканети, и забавата обично е придружена од страна на музика во живо, пофална храна и пијалаци и во последниве години-огномети. По полу-финалето и големото финале постојат по-шоу партии, кои се чуваат во еден објект во комплексот на местото на настанот или на друга соодветна локација во градот. Евроклуб се одржува секоја вечер од неделата; на Евровизија-тематските ноќни клубови во кои секој акредитиран пероснал е поканет. Во текот на неделата многу делегации традиционално се домаќини на нивните забави во прилог на официјално спонзорираните. Меѓутоа, во новиот 2000 милениум тренд е за националните делегации да ги централизираат нивните активности и ги држат нивните прослави во Евроклубот. ГЛАСАЊЕ Системот на гласање кој се користеше во натпреварот го сменија со текот на годините. Модерниот систем стапи на сила од 1975 година, и е позиционен систем на гласање. Земји подаруваа збир на поени од 1 до 8, а потоа 10 и конечно 12 до други песни во натпреварот - на омилената песна и се доделува 12 поени. Историски гледано, збирот на гласови на една земја беа одлучувани од страна на внатрешното жири, но во 1997 година пет земји (Австрија, Швајцарија, Германија, Шведска и Обединетото Кралство) експериментираа со гласање преку телефон, давајќи им можност на членовите на јавноста во овие земји да гласаат масовно за своите омилени песни. Експериментот беше успешен, а од 1998 година па наваму сите земји се охрабруваат да го искористат гласањето преку телефон секогаш кога е можно. Резервното жири се уште се користи од страна на секоја земја, во случај да не успее гласањето преку телефон. Денес членовите на јавноста, исто така, можат да гласаат по пат на СМС, во рамките на гласањето преку телефон. Но, сегашниот методот за пласман на записи, прв пат се користи во 2009 година, е 50/50 комбинација од двете телефонски гласања и гласовите на жирито составено од музички професионалци. Од 1964 година гласањето го претседаваше ЕБУ контролор, кој е одговорен за обезбедувањето на сите точки да се распределени правилно една под друга. Контролори и извршни надзорници на Евровизија назначени од страна на ЕБУ се следниве; • Мирослав Вилцек (1964-1965) • Клифорд Браун (1966-1977) • Френк Наеф (1978-1992) • Кристијан Клаузен (1993-1995) • Кристин Маршал-Ортиз (1996, 1998-2002) • Мари-Клер Вионет (1997) • Сара Јуен (2003) • Сванте Стокселиус (2004-2010) • Џон Ола Санд (2011-денес) Според една студија на моделот Евровизиското гласање, одредени земји имаат тенденција да формираат "групи" или "клика" со честото гласање на ист начин. Сепак, една друга студија заклучува дека од блоковите за гласање во 2006, во најмалку два наврати, најмногу беа под влијание на исходот од настанот. ПРЕЗЕНТАЦИЈА НА ГЛАСОВИ Кога интервалниот чин е готов, кога сите точки се пресметани, презентерот(и) на шоуто ја повикува секоја гласачка земја за возврат да ги објават резултатите од нивното гласање. Пред 1994 година, прогласувањето беше преку телефонските линии; со пренесувањето на звукот во текот на телевизискиот пренос во аудиториумот за да слушне публиката. Со доаѓањето на повеќе сигурни сателитски мрежи, од 1994 година па наваму презентерите на гласањето се појавијаја на камерите од нивните земји за да ги прочитаат гласовите. Често можноста е донесена од страна на секоја земја да го покажат својот презентер кој стои пред позадина која вклучува познати место во таа земја. (На пример, францускиот презентер може да се види како стои во предниот дел на Ајфеловата кула). Во моментов, гласовите 1-7 се прикажани автоматски на екранот и останатите се читаат во растечки редослед од страна на презентерот, кулминирајќи со максимум 12 поени. Земјите мора да го објават името на земјата и поените на англиски или француски и резултатите се повторуваат од страна на презентерите на натпреварот во друг јазик. Фантастичените "дванаесет поени" кога домаќинот или презентерот го наведува на врвот резултат на француски е популарно поврзан со натпреварот. Од 1957 до 1962 година, земјите учеснички биле повикани во обратен редослед на презентација на нивните песни, и 1963-2003, секоја земја била повикана во истиот редослед по кој била нивната песна претставена. Од 2004 година редоследот на најавите на гласовите на земјите е променет од почетокот на полу-финалето, и земјите што не успеа да влезат во финалето секоја година, исто така, би можеле да гласаат. Во 2004 година, земјите биле повикувани по азбучен ред (според нивните ИСО кодови. Во 2005 година,гласовите од не-квалификувани полу-финалисти беа прво објавени, во нивниот постојан редослед четврток ноќта. Тогаш финалистите ги даваа своите гласови по свој ред на изведби. Помеѓу 2006 и 2010 година, се влечеше посебна ждребка за да се утврди редоследот по кој земјите ќе ги презентираат своите гласови. Во 2011 година, редот на гласањето е утврдено од страна на резултатите од жирито на ден пред крајот со цел да се создаде напнатост колку што е можно повеќе пред да се објават гласовите. Од 1971 до 1973 година, секоја земја имаше по два жирија, кои всушност биле присутни на местото на натпреварот (иако жирито во 1972 година беше заклучено во големата сала во замокот Единбург) и ги најавуваа своите гласови како што камерата беше вперена во нив. Во 1973 година еден од Швајцарското жири направи одлично шоу на презентирање на своите гласови со екстравагантни гестови. Овој систем беше повлечен за наредната година. Во 1956 година јавните гласови не беа презентирани; затворено жирито едноставно најави дека Швајцарија го освои првото место. Од 1957 до 1987 година, бодовите беа изложени на физичка табла на страна на сцената. Како што напредуваше дигиталната графичка технологија, физички табли за резултати беа заменети во 1988 со електронска застапеност која би можела да биде прикажана на ТВ екранот по желба на директорот на програмата. Во 2006 година ЕБУ одлучи да зачува време во текот на емитувањето - многу од кое било одземено со објавувањето на секоја бод - бидејќи имаше постојано зголемување на бројот на гласачките земји. Од тогаш па наваму, бодовите 1-7 автоматски се појавуваа краткотрајно на екранот и спикерите само ги читаа поединечно 8, 10, 12 бода. ИЗЕДНАЧУВАЊЕ ЗА ПРВО МЕСТО Во 1969 година, кога четири од шеснаесет земји кои учествуваа, Франција, Шпанија, Холандија и Обединетото Кралство, сите врзани за првото место со по осумнаесет поени, немаше однапред определен сет на правила за да се одлучи кој ќе биде победникот, затоа четрите земји беа прогласени за победници. Ова предизвика големо незадоволство меѓу повеќето од другите земји-учеснички, и масовните седници беа загрозени. Финска, Норвешка, Шведска и Португалија не учествуваат во натпреварот 1970 како знак на протест против резултатите од претходната година. Ова ја поттикна ЕБУ да го воведе правилото за пауза. Денес, во случај на нерешен резултат за првото место на крајот на вечерта, се собира вкупниот број на земји кои доделуваат поени за секоја од изедначените земји, и оној кој добил поени од повеќето земји е прогласен за победник. Ако поените се уште се изедначени, тоа се смета како многу сетови на максимум поени (12 поени) кои секоја земја ги добила. Ако сè уште постои изедначување, резултатот од 10 поени кои се доделени се споредуваат, а потоа резултатите на 8-поени, низ целата листа. Од таму во крајно неверојати настани ако сè уште се изедначени, песната изведена во постојан ред е прогласена за победник, освен ако земјата-домаќин не ја изведат песната по постојаниот ред први. Исто тај-пауза правило сега важи за изедначувања за сите места. Како во 2013 година, единствениот пат од 1969 година кога две или повеќе земји сами беа врзани за првото место од вкупните бодови беше во 1991 година, кога Франција и Шведска двете освојиа 146 поени. Во 1991 година, Евровизиските правила на денот на настанот не вклучуваат пребројување на бројот на земјите на сите поени на песните на овие земји, но почна со пресметување на броеви од 12 бодови. Франција и Шведска добија четири сета од 12 поени. Меѓутоа, бидејќи Шведска доби повеќе сетови на 10 поени, тие беа прогласени за победници. Да сегашното правило е во игра, Франција ќе победеше наместо Шведска. ПРАВИЛА Постојат голем број на правила кои мора да се почитуваат од страна на земјите учеснички. Правилата се бројни и непопречени и посебни предлози се произведуваат секоја година, кои експлицитно го одредуваат датумот на кој некои работи мора да бидат завршени, на пример крајниот рок до кој сите радиодифузери кои учествуваат мора да ја достават финалната снимена верзија на нивната песна на ЕБУ. Многу правила се однесуваат на прашањето како што се спонзорски договори и права на радиодифузерите да го пренесат повторно концертот во рамките на одредено време. Најзначајните правила кои всушност влијаат на формата и презентацијата на натпреварот се променија во текот на годините, и се нагласени тука. ЗЕМЈИТЕ-ДОМАЌИНИ Во 1958 година беше одлучено дека од тогаш, победничката земја (Франција, во тоа време) ќе биде домаќин на натпреварот следната година. Победникот на натпреварот во 1957год беше Холандија и холандската телевизија прифати одговорност да биде домаќин во 1958 година. Во сите пет години откако ова правило стапи на сила , победничката земјата е домаќин на шоуто наредната година. Но исклучоци се: • БиБиСи во Лондон беа домаќини во 1960, кога Холандија одби поради трошоците. Велика Британија беше избрана да биде домаќин, бидејќи го освојиа второто место во 1959 година. • БиБиСи во Лондон беа домаќини во 1963, кога Франција одби поради трошоци. Иако Велика Британија го освои четвртото место во 1962 година, Монако и Луксембург (кои го совоија второто и третото), исто така, одбија. • БиБиСи во Единбург беа домаќини, кога Монако не беше во можност да обезбеди такво место. Телевизија Монегаскуе ги поканија БиБиСи да го преземе нивното место поради претходните искуства. • БиБиСи во Брајтон беа домаќини во 1974 кога Луксембург одби поради трошоци. БиБиСи стануваше позната по тоа што беше домаќин по дифолт, ако победничката земјата одбие. • НОС во Хаг беа домаќини во 1980 кога Израел одби поради трошоци, откако го изведуваа настанот во 1979 година во Ерусалим, како и фактот дека датумот избран за натпреварот (19-ти април) таа година беше Ден на сеќавање на Израел. Холандија понуди да биде домаќин на натпреварот, по неколку други радиодифузери (вклучувајќи го и БиБиСи) беа подготвени да го сторат тоа. Неподготвеноста на оние национални радиодифузери да го изведат натпреварот требаше веќе да имаат домаќин на настанот во текот на изминатите неколку години, во рамките на вклучените трошоци. Од 1981 година, сите натпревари се одржаа во земјата која победи во претходната година. ИЗВЕДБА ВО ЖИВО Сите вокали мора да пеат во живо: не се дозволени други гласови на помошните песни. Во 1999 година, хрватската песна изведуваа песна со звуци како човечки гласови на својата помошна песна кои звучеа сомнително. Хрватската делегација изјави дека немало човечки гласови, туку само дигитално синтетизирани звуци кои реплицира вокали. ЕБУ сепак одлучи дека тие го прекршија духот на правилата, и им ги скратија 33% од нивните вкупни поени таа година како што се користеше за пресметување на нивниот пет-годишен просек за идните квалификации. Од 1956 до 1998 година, беше неопходно за земјата-домаќин да обезбеди оркестар во живо за изведбите на учесниците. Пред 1973 година, целата музика беше изведувана од страна на оркестар-домаќин. Од 1973 година па наваму, пред-регистрираните песни за подршка беа дозволени -иако земјата-домаќин се уште беше должна да обезбеди оркестар во живо, со цел да им даде избор на учесниците. Ако придружбата беше искористена, тогаш сите инструменти кои се слушаа на песната беа потребни да бидат присутни на сцената. Во 1997 година овој услов беше отфрлен. Во 1999 година правилата беа изменети за да се укине условот од страна на домаќинот радиодифузер да обезбеди оркестар во живо, оставајќи го како изборен придонес. Домаќин таа година, Израелската ИБА, одлучи да не се користи оркестар, со цел да се заштеди на трошоците , и 1999 година стана првата година во која сите песни беа изведувани како пре-регистрираните песни со подршка (живи вокали). Оркестрите оттогаш не се појавуваа на натпреварот; засега последни беа во 1998 година кога БиБиСи беше домаќин на шоуто во Бирмингем. ЈАЗИК Правилото земјите да пеат на својот национален јазик е променет неколку пати во текот на годините. Од 1956 до 1965 година, немаше правило на ограничување на јазиците на кои песни можат да бидат отпеани. Во 1966 година се наметна правилото во кое се наведува дека песните мора да се изведуваат на еден од официјалните јазици на земјите учеснички, откако Шведска го претстави својот влез во 1965 на англиски јазик. Ограничување на јазикот продолжи до 1973 година, кога беше укинат и на изведувачите повторно им беше дозволено да пеат на било кој јазик сакаат. Неколку победници во средината на 1970-тите ја искористија предноста на новооткриениот додаток, со изведувачи од неанглиско говорно подрачје земјите пееа на англиски јазик, вклучувајќи ги АББА во 1974 година. Во 1977 година, ЕБУ одлучи да се врати на националното јазично ограничување. Специјално ослободување и беше доделено на Германија и Белгија иако нивните национални селекции веќе го зазедоа своето место - песните на двете земји беа на англиски јазик. Во 1999 година правило беше сменето за да се овозможи избор на јазик уште еднаш. Со овој додаток, Белгија влезе на натпреварот во 2003 со "Sanomi", песна испеана на конструиран јазик. Во 2006 година холандкста изведба на "Amambanda ", беше испеана делумно на англиски и делумно во вештачки јазик. Во 2008 година, белгискиот влез," О Julissi ", беше испеана на вештачки јазик. Норвешката изведба во 2011 „Haba Haba ", која беше испеана на англиски и свахили, беше првата песна изпеана на еден од африканските јазици. Доставените песни секогаш мора да имат вокал; чисто инструментална музика не е дозволена. ЕМИТУВАЊЕ Секој радиодифузер од земјите учеснички потребно е да го емитува шоуто во целост: вклучително и сите песни, повторување, гласање и реприза, можатат да го избегнуваатсамо на интервалниот акт за време на рекламнмите паузи ако тие сакаат. Од 1999 година наваму, радиодифузерите кои сакаат да го сторат тоа им беше дадена можност да ги искористат повеќето рекламни паузи на кратко, не-есенцијални паузи беа воведени во програмата. Три главни спречувања на натпреварот се случија од 1999 година. Државната холандска телевизија го повлекоа од етер својот пренос финалето од 2000 година да обезбеди покриеност на итни вести на голем инцидент, Enschede огномет катастрофа. РТВЕ Шпанија ги одложи своите емитувања на второто полу-финале на Евровизија 2009, поради Мадрид Опен тениски натпревар. Албанскиот државен радиодифузер ги одложи своите емитувања на првото полу-финалето во натпреварот во 2012 за да обезбеди покриеност на итни вести на голема автобуска несреќа. Ова беа технички кршења на правилата, но се направени од неопходност.

ПОЛИТИЧКИ ПРАШАЊА Во 1978 година, во текот на изведбата на Израел, јорданскиот радиодифузер ЈРТВ го суспендираше емитувањето и покажа слики од цвеќиња. Кога стана јасно во текот на подоцнежните фази од секвенците на гласањето дека Израел требаше да победи на натпреварот, ЈРТВ нагло го заврши преносот. Потоа, јорданските медиуми одбија да го признаат фактот дека Израел е победник и најави дека победникот беше Белгија (која всушност дојде на 2-ро место). Во 1981 година ЈРТВ не го емитуваше гласањето бидејќи името на Израел се појави на табла. Во 2005 година, Либан имше намера да учествува на натпреварот. Меѓутоа, либанскиот закон не дозволува признавање на Израел, и, следствено, либанската телевизија не планира да ја пренесува израелската изведба. ЕБУ ги информираше дека таквиот акт ќе ги наруши правилата на натпреварот, и Либан потоа беше принуден да се повлече. Нивното касно повлекување навлече парична казна, бидејќи тие веќе го потврдија своето учество, а крајниот рок поминаа. РАЗНО • На првиот натпревар во 1956 година, имаше препорачан рок од 3 ½ минути по песна. Во 1957 година, и покрај протестите, италијанската песна беше во времетрање од 05:09. Ова доведе до построг рок на време поточно од 3 минути. Откако беше усвоен три минутен рок во 1960 година, некои изведувачи имаа песни подолги од три минути кои мора да бидат сменети за временското ограничување, сепак некои песни ја надминаа оваа должина од неколку секунди. Многу од песните, исто така имаат подоли верзии (вклучувајќи различни јазици) за комерцијална порака, а од 1990-тите, некои се пуштени во дополнителни ремикс верзии. • Не постои ограничување наметнато од страна на ЕБУ за националноста на изведувачите или композиторите. Сепак, на индивидуалните радиодифузери им е дозволено да го наметнат своето ограничување на нивната дискреција. • Од 1957 до 1970 година (во 1956 година немаше воопшто ограничувања), само солисти и дуа беа дозволени на сцената. Од 1963 година, беше дозволен хор од три лица. Од 1971 година, максимум 6 изведувачи беа дозволени на сцената. • Ефикасноста и / или стиховите на една песна "не смее да го донесат во прашање угледот на натпреварот". • Од 1990 година па наваму, сите луѓе на сцената мора да имаат најмалку 16 години. • Музиката и текстот мора да бидат објавени или изведени на или после 1 септември годината кога се одржува натпреварот. Многу земји, исто така, го имаат дополнителното правило да песната никогаш не била изведувана пред националниот Евровизиски натпревар. Покриени, преработени или верзии на матрици од стари песни не се дозволени.

ПРОШИРУВАЊЕ НА НАТПРЕВАРОТ Бројот на земјите кои учествуваа секоја година постојано растеше со текот на времето, од седум учесници во 1956 година на повеќе од 20 во доцните 1980-ти. Во 1993 година, дваесет и пет земји учествуваа на натпреварот, вклучувајќи ги, за прв пат таа година, Босна и Херцеговина, Хрватска и Словенија, кои влегоа независно поради распадот на Југославија. Бидејќи натпреварот е во живо на телевизиска програма, разумен рок мора да биде воведен во времетраењето на шоуто. Во последниве години номиналната граница е три часа, со емитувачкото повремено престигнување. ПРЕИЗБОР И ИСПАЃАЊЕ Од 1993 година, и по престанокот на мрежата на Источна Европа ОИРТ и спојувањето со ЕБУ, имаше повеќе земји кои сакаа да учествуваат во натпреварот од таму е времето разумно да ги приклучат сите нивни изведби во една ТВ емисија. Неколку испаѓања или квалификациони системи, според тоа, се обидоа со цел да го ограничи бројот на земји кои учествуваат во натпреварот на едно време. За таа цел, во 1993 година натпреварот воведе две нови функции: прво, преизбор натпреварот се одржа во Љубљана во која седум нови земји се бореа за третото место на меѓународниот натпревар. Босна и Херцеговина, Хрватска, Естонија, Унгарија, Романија, Словенија и Словачка учествуваа во квалификација за Милстрит; и трите поранешни југословенски републики, Босна и Херцеговина, Хрватска и Словенија, квалификувани за место во меѓународното финале. Исто така таа година беше воведено изпаѓањето. Најниско поставен резултат на табелата во 1993 беше принудена да ја прескокне следната година, со цел да им овозможи на земјите кои не успеа во преизборот во 1993 да учествуваат во натпреварот во 1994. Натпреварот во 1994 ги приклучи за прв пат -Естонија, Романија, Словачка, Литванија, Унгарија, Полска и Русија. Испаѓањето продолжи во 1994 и 1995 година; но во 1996 година различни системи за преизбор беа искористени, во речиси сите земиј кои учествуваа. Аудиоснимки на сите песни беа испратени во жирија во секоја од земјите неколку недели пред телевизиско шоу. Овие жирија ги избра песните кои што потоа ќе продолжат да се вклучат во меѓународното емитување. Норвешка, како земјата-домаќин во 1996 година (што победи во претходната година), беше автоматски квалификувана и затоа беа исклучени од потребата да оди преку преизбор. Една земја која не успеа да се квалификува во преизбор во 1996 беше Германија. Како еден од најголемите финансиски придонеси за ЕБУ, нивното не-учество во натпреварот ги доведе во прашање финансиите, кои ЕБУ ќе требаше да ги разгледа. ГОЛЕМАТА ЧЕТВОРКА/ГОЛЕМАТА ПЕТКА Од 2000 година, Велика Британија, Германија, Франција и Шпанија автоматски се квалификувани во финале, без оглед на нивните позиции на таблата во претходните натпревари, поради нивниот статус да се најголемите финансиски придонесувачи на ЕБУ. Како резултат на тоа, овие земји стана познати како "Големата четворка". Германија стана првата земја од „Големата четворка“ која победи на натпреварот откако беше воведено правилото во 2000 година, кога Лена Маер-Ламдруит го освои првото место на натпреварот во 2010 година. На 31 декември 2010 година, беше објавено дека Италија автоматски ќе се квалификува во финалето, приклучувајќи им се на другите четири кавакификувани земји за да станат "Големата петорка". Ова правило предизвика контроверзии;. Една од наведените причини поради кои Турција се повлече од натпреварот во 2013 е статусот на "Големата петорка". КВАЛИФИКАЦИИ Од 1997 до 2003 година, земјите се квалификувани за секој натпревар врз основа на просекот на нивните вкупни поени за нивните изведби во текот на претходните пет години. Сепак, имаше големо израз на незадоволство над овој систем затоа што земјата може биде казнета поради тоа што не им е дозволено да влезат само поради тоа што претходните резултати биле сиромашни, кои не го зема во предвид колку може да биде добар следниот обид. Ова го доведе ЕБУ да создаде она што се надеваше дека ќе биде потрајно решение за проблемот, требаше да имаат две емисии секоја година: круг за квалифилација, и големото финале. Во овие две емисии ќе има доволно време за емитување да се вклучат сите земји кои сакаат да учествуваат, секоја година. Квалификациониот круг стана познат како Евровизиско полу-финале. Во 2008 година, поради бројот на земјите кои влегуваат, два одделни полу-финалиња беа создадени за да има мали промени. Една земја настапувајќи во првото полу-финале оди директно во финалето, како би напредувале оние од второто полу-финале. ПОЛУ-ФИНАЛЕ Круг за квалификација, познат како полу-финале, беше воведен за натпреварот во 2004. Ова полу-финале се одржа во среда за време на Евровизиската недела, и беше една програма слична на формата на големото финале, чиј временски слот остана 19:00 УТЦ во сабота. Највисоко поставени песни од полу-финалето ќе се квалификува за големото финале, додека најниско поставени песни се надвор од натпреварот за таа година. Од 2005-2007 година, полу-финалната програма се одржува во четврток во Евровизиската недела. На десетте највисоко поставени земји кои не се дел од Големата четворка во големото финале загарантирано им е место во големото финале за следната година, без потреба да учествуваат во полу-финалето следната година. Ако, на пример, Германија дојде меѓу првите десет, единаесеттата земја која не е дел од Големата четворка автоматски ќе се квалификува за големото финале од следната година. Останатите земји-што не се квалификуваа за големото финале автоматски –треба да влезат во полу-финалето. На 50-годишниот состанок на ЕБУ Референтната група во септември 2007 година, беше одлучено дека од натпреварот од 2008 па наваму ќе се одржуваат две полу-финалиња. Од 2008 година па наваму, табла на позиција на било која од претходните години не е релевантна, освен за автоматско пласирание земји - сите земји учеснички мора да учествуваат во полу-финалето, без оглед на позицијата од резултатите од претходната година. Единствено земјите кои автоматски се квалификувани за големото финале се земјата-домаќин, и Големата петорка: Франција, Германија, Италија, Шпанија и Велика Британија, кои продолжуваат да уживаат во нивниот заштитен статус. Во секое полу-финале се изведува гласањето и во оние земји кои учествуваат во тоа полу-финално прашање. Во однос на автоматско квалификуваните земји за големото финале, кои не учествуваат во полу-финалето, спроведено е извлекување за да се утврди во кое полу-финале секоја од нив ќе им биде дозволено да гласаат. Спротивно на тоа, секоја земја-учесничка во одредена година може да гласа во сабота на големото финале - без разлика дали нивната песна е квалификувана во полу-финалето или не. Откако гласовите се доделени во секое полу-финале, земјите кои добија најголем број гласови, поради тоа ќе продолжат кон големото финале во сабота – името на земјата се објавува од страна на презентерите. Целосните резултати од гласањето се прекинуваат се до големото финале, при што тие се објавуваат на веб страната на ЕБУ ПОБЕДНИЦИ Победа на Евровизија нуди уникатна можност за победничкиот/ата изведувач/ка да профитираат на околниот публицитет за неговата/нејзината понатамошна кариера. ИЗВЕДУВАЧИ Најзначаен победник на Евровизија, чија кариера беше директно пласирана во центарот на вниманието по нивната победа беше АББА, која победи на натпреварот за избор на Шведска во 1974 година со нивната песна "Ватерло". АББА отиде за да стане еден од најуспешните бендови на сите времиња. Друг забележлив победник кој потоа се здоби со меѓународна слава и успех беше француската канадска пејачка, Селин Дион, која победи на натпреварот за избор на Швајцарија во 1988 година со песната "Ne partez pas sans moi", победата подоцна и помогна да ја започне својата меѓународна кариера. Други уметници кои имаат постигнато различни степени на успех, по победата на натпреварот вклучуваат Франц Гал ("Poupée de cire, poupée de son", Луксембург 1965), Дана ("All Kinds of Everything", Ирска), Вики Леандрос ("Après toi", Луксембург 1972), Брадерхуд оф мен ("Save Your Kisses for Me", Обединетото кралство 1976), Мари Мирјам ("L'oiseau et l'enfant", Франција 1977),Џони Логан кој победи два пати за Ирска со "Никол ("Ein bißchen Frieden", Германија 1982), Херејс ("Diggi-Loo Diggi-Ley", Шведска 1984) и Сандра Ким ("J'aime la vie", Белгија 1986).

Многу други добитници беа познати изведувачи, кои го освоија првото место на натпреварот во  средината на нивната кариера, откако тие веќе се пласираа себеси како успешни. Еден пример е Катрина и Вејвс, што ја претставува Велика Британија, кои беа победници на натпреварот со песната "Love Shine a Light". Исто така Санди Шо, која победи во 1967 година со кукла на жица, веќе беше ѕвезда во Велика Британија.

Некои уметници, сепак, исчезнале во релативна анонимност, што прават малку или никакво влијание врз меѓународната музичка сцена, по својата победа. ЗЕМЈИ Ирска го држи рекордот за најголем број на победи, освојувајќи го натпреварот седум пати, вклучувајќи три пати по ред во 1992, 1993, и 1994 година. Франција, Луксембург, Велика Бријатнија и Шведска се заеднички на второто место со пет победи. Следува Холандија, со четири победи. Раните години на натпреварот видоа многу победи за "традиционалните" Евровизиски земји: Франција, Холандија и Луксембург. Сепак, успехот на овие земји е намален во последниве децении, а Холандија последно победија во 1975 година; Франција во 1977 година, и Луксембург во 1983 година. Луксембург последно учествуваа во натпреварот во 1993 година. Првите години на 21 век произведоа бројни победници за првпат, од двете "нови" и долгогодишни земји кои имале претходно учествувале многупати, но без победи. Секоја година заклучно од 2001 до 2008 земјите добија награда за својот прв пат. Естонија е првата пост-советска земја да победи на натпреварот во 2001 година. Во 2006 година победник беше Финска, која конечно победи откако влегоа во натпреварот за 45 години. Украина, од друга страна, не мораше да чека толку долго, победувајќи само со нивниот втор влез во 2004 година. Србија прв пат победи како независна држава, во 2007 година. Друг релативно брзо победник беше Азербејџан, кој победи во 2011 година само во нивната четврта година во натпреварувањето. Земјата која има учествувано најдолго без победа е Португалија, која го имаше своето деби во 1964 година и никогаш не заврши во топ пет. Во 2009 година, Норвешка победи на натпреварот со 387 поени, што е вкупно најмногу поени во историјата на натпреварот, како и првата да освои 300 или повеќе поени, вклучувајќи ги и 16 максимум резултати. Овој подвиг беше имитиран во 2012 година, кога Шведска победи со 372 поени, но со нов рекорд од 18 максимум резултати.

КРИТИКИ И КОНТРОВЕРЗИИ МУЗИЧКИ СТИЛ И ПРЕЗЕНТАЦИЈА Бидејќи музичките песни се свират на таква разновидна наднационална публиката со спротивставени музички вкусови, и земјите сакаат да бидат во можност привлечат што поголем број луѓе за да освојат што е можно повеќе гласови, поголемиот дел од песните имаат историски middle-of-the-road поп. Отстапувања од оваа формула ретко постигнува успех, што доведува до стекнување на углед за својата музика како да е "bubblegum pop". Ова добро воспоставена шема, сепак, беше особено растурена во 2006 година со победата на фински хард рок бенд Лорди. Евровизија како визуелно шоу, многу настапи се обидоа да го привлече вниманието на гласачите преку друг начин освен преку музиката, особено елаборат секвенции на осветлување и пиротехника, а понекогаш води до бизарна сцена на театарски претстави и носии, вклучувајќи ја и употребата на откривање на костимите.

ПОЛИТИЧКО И ГЕОГРАФСКО ГЛАСАЊЕ

Натпреварот одамна беше обвинуван поради политичка пристрасност, каде што перцепцијата е дека судиите, а сега и телегласачите ги расподелуваат поените врз основа на односите на својата земја со другите земји, отколку врз основата на музичката вредност на песната. Според една студија на моделот на гласање на Евровизија, одредени земји имаат тенденција да формираат "кластери" или "клики" со честото гласање на ист начин. Друга студија заклучува дека од 2006 година, гласачките блокови имаат, во најмалку два наврати, најважно влијание од исходот на натпреварот. Од друга страна, пак, други тврдат дека на одредени земји им се распредели несразмерно високи поени од другите, поради сличен музички вкус, култури и поради сличните јазици, и затоа се повеќе е веројатно да ги ценат другите музики, на пример, објаснувањето за Грција и рутинска размена на Кипар на 12 поени во секоја можна прилика, бидејќи популарното гласање е воведено во 1998 година, поради тоа што тие земји ја делат истита музичка индустрија и јазик, и изведувачите кои се популарни во една земја се популарни во другата. Друг влијателен фактор е висок процент на иселениците, етничките малцинства и дијаспората која живее во одредени земји, често се должи на неодамнешните политички немири. Иако судиите и телегласачите не можат да гласаат за настапот на нивните земји, иселениците и дијаспората гласа за својата земја од која потекнуваат од нивната земја во која живеат. Откако бројот на гласовите се дистрибуирани определени за секоја земја останува ист, и независно од нивното население, гласачите во земјите со поголема популација имаат помалку енергија како поединци да влијаат на резултатот на натпреварот од оние кои гласаат од земјите со помало население. Во обид да помогне да се намалат ефектите на блоковите на гласањето по воведувањето на телегласањето на Евровизиската песна, националните жирија повторно беа воведени заедно со телевоутинг во финалето во 2009 година, секоја од двете придонесувајќи со 50% од гласовите. Овој хибриден систем беше проширен во 2010 година, исто така, се спроведува во полу-финалето. Но, во пракса тоа прави мала разлика во споредба со "политичко" гласање. Сепак, од 1994 година ниту една земја нема освоено прво место две години по ред, и во полу-финалето, исто така победија различни земји, до 2012 кога Шведска го освои второто полу-финалето во 2011 и 2012 година. Иако многу од нив ги даваа своите 12 поени на иста земја секоја голдина, забележано е дека факторите како што се множествата на други високо добиени гласови (7, 8 или 10 поени) и бројот на земјите кои гласаат за одреден влез, исто така, високо влијае на конечните позиции. НУСПРОИЗВОДИ Голем број на нуспроизводи и имитатори на Евровизија се произведени во текот на годините, некои национални и други меѓународни. Слични натпревари кои се уште постојат: • Сопот Меѓународен песнички фестивал (1961-1980, 1984-1998, 2005-09, 2012-сегашно), што се одржа во Сопот, Полска, на годишно ниво. • östersjöfestivalen исто така, наречен Балтички натпревар за песна (1967-сегашно), се одржува еднаш годишно во Карлшамн, Шведска. • Карибски песнички фестивал (1984-сегашно), се одржува еднаш годишно меѓу членовите на Карибската радиодифузна унија. • Џуниор Евровизиски натпревар за песна (2003-сегашно), за европските изведувачи на возраст под 16. • Бундесвизион натпревар за песна (2005-сегашно), се одржува еднаш годишно меѓу 16 држави на Германија од 2005 година. • Наша Песна (2012-сегашно), верзија на Азија-Пацифик.

Слични натпревари кои веќе не постојат вклучуваат:

• Кестлебар натпревар за песна (1966-1986, 1988), се одржува еднаш годишно во Кастлебар, округот Мејо, Ирска. • Јамаха музички фестивал, исто така, наречен Светски фестивал за популарна песна (1970-1987, 1989), која се одржува во Токио, Јапонија годишно. • ОТИ фестивал (1972-1998, 2000), се натпреваруваа и одржуваа од шпанските земји од Европа, Јужна и Северн натпревар за песна (1977-1980), која се одрќува на земјите од источниот блок во Европа. • МГП нордиски (2002, 2006-2009), за уметниците на возраст под 16 во скандинавските и нордиските земји. • Светски ориентален музички фестивал (2005), вклучува учесници од Европа и Азија. Есента 2005 година, ЕБУ организираше специјална програма за да ја прослават 50-годишнината од постоењето на натпреварот. Шоуто, насловено Честитки (по влегувањето на Клиф Ричард за Обединетото Кралство во 1968 година) се одржа во Копенхаген, во кој беа вклучени многу изведувачи од последните 50 години на натпреварот. Телефонското гласање се одржа за да се утврдат најпопуларните евровизиски песни на сите времиња, кој го освои АББА е "Ватерло" (победник, Шведска 1974).