Дипломатско право

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Дипломатското право е дел (гранка) на современото меѓународно право. Дипломатската дејност во сите нејзини форми и методи е сообразена со современото меѓународно јавно право. Дипломатијата како средство за надворешната политика на државата е тесно сврзана со меѓународните политички односи, посебно меѓународните односи на државите, а во поново време и со односите сврзани со дипломатски меѓународни организации и нивното функционирање. Како што е познато меѓународното јавно право во одредена гранка, преставува севкупност од правни норми, коишто ги регулираат односите меѓу субјектите на меѓународното право во таа гранка на право, па оттука дипломатското право регулира функциониранњето и статусот на дипломатската служба во странство. Во меѓународната доктрина, дипломатското право главно регулира статусот на дипломати и дипломатсите мисии и претставништва. Најголем дел од ова гранка на меѓународното право се однесува на привилегии и имунитетите на дипломати и дипломатсите мисии, претставништва (згради, инвентар, давачки и сл.), како и на привилегии и имунитетите на меѓународни организации и мисии на истите, или дипломатсите мисии на државите акредитирани кај овие организации.

Предмет[уреди]

Предмет на дипломатското право се оние меѓународни односи, коишто се сврзани со официјалната дејност на државните органи за надворешни односи, кога државните органи делуваат надвор од својата држава. Дипломатското право ја регулира дејноста на државата, сврзана со нејзините дипломатски претставници и мисии, односно формите за организација / дејствие, и посебно правната положба на дипломати и дипломатски претставништва, како и положба на претставништва на меѓународни организации и на мисиите на државите - членки акредитирани кај овие организации. Со оглед на дејствие, дипломатското право содржи генерално двонасочен процес: од една страна за испраќање на претставништва (активно дипломатско пратеништво),а од друга страна примање на претставништва (пасивно дипломатско пратеништво), односно класичното дипломатско право регулира права и обврските на двете страни (односно кај дипломатски органозации и повеке од двете страни) што се однесува на правниот статус и работење и функции на дипломатските претставници и мисии и нивното седиште (а кај дипломатски меѓународни организации и на меѓународните функционери и службеници, седиштето на организацијата и мисиите на земјите при организацијата или органзациите).

Изворите на дипломатското право се дел од изворите на меѓународното право- меѓународниот договор и меѓународниот обичај. Основните документи на на дипломатското право се Виенската конвенција за дипломатските односи (1961) и Виенската конвенција за конзуларните односи. Покај овие документи, и Конвенцијата на ООН за привилегии и имунитетите (1946) и Конвенцијата за специјализираните агенции на ООН за привилегиите и имунитетите (1947) претставуваат дипломатските инструменти.

Литература[уреди]

  • Игор Јанев, Дипломатија, Институт за политички студии, Белград, 2013, ISBN 978-86-7419-261-0
  • Игор Јанев, Меѓународно право и меѓународни односи, Институт за политички студии, Белград, 2012, ISBN 978-86-7419-244-3