Грејс Кели

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Грејс Кели
Сопружник Рејниер III, кнез на Монако
Деца
Каролина, принцеза на Хановер
Алберт II (Монако)Алберт, Кнез на Монако
Стефани, кнегиња на Монако
Полно име
Грејс Патриша Кели
Династија Династија Грималди
Татко Џон Б. Кели
Мајка Маргарет Кетрин Маер
Роден(а) 12 ноември 1929(1929-11-12)
Филаделфија, Пенсилванија
Починал(а) 14 септември 1982(1982-09-14) (на 52 год.)
Монако
Почивалиште Катедрала Св. Никола, Монако
Занимање Глумица
Потпис
Вероисповед Католик

Грејс Патриша Келис (12 ноември, 192914 септември, 1982) била американска актерка. Во април, 1956 година таа се венчала со кнезот на Монако, Реине III и станала Кнегиња на Монако, именувана како Нејзиното Височество Кнегињата од Монако, често нарекувана „Принцезата Грејс“ (мак. Кнегиња Грејс).

По впуштањето во актерските води во 1950година , на 20 годишна возраст, Грејс Кели се појавила на њујоршката театарска сцена, како и во повеќе од четириесет епизоди од актуелните драмски дела, емитувани за време на раните 50ти, Златната Доба на телевизијата. Во октомври, 1950 година со објавувњето на Могамбо, таа станала филмска ѕвезда, углед потврден и во 1954 година со наградата Златен глобус и номинацијата за Оскар, како и главни улоги во 5 филма, вклучувајќи го и Провинцијалката, во кој покажала изведба наградена со Оскар. Се повлекла од актерството на 26 години за да започне со нејзините должности во Монако. Таа и кнезот Реинер имале три деца: Каролина, Алберт и Стефани. Таа исто така ги задржала своите американски корени, одржувајќи двојно, американско и монашко државјанство.

Таа починала на 14ти септември, 1982 година , кога изгубила контрола врз своето возило, доживувајќи удар, и се судрила. Нејзината ќерка, Принцеза Стефани, била во автомобилот со неа и ја преживеала несреќата.

Во јуни 1999, Американскиот филмски институт ја постави на 13то место на нивната листа за врвни женски ѕвезди на америкнското кино.

Семејство[уреди]

Грејс Кели е родена во Филаделфија, во семејството на Џон Брендан ‘Џек’ Кели ( англ.  John Brendan "Jack" Kelly ) и неговата сопруга Маргарет Кетрин Мејџр ( англ. Margaret Katherine Majer ). Новороденчето било крстено по сестрата на нејзиниот татко, која починала на рана возраст. Таа била од ирско и германско потекло, израсната како Католик. Пред својот брак, нејзината мајка учела физичко образование на универзитетот Темпл и подоцна станала првата жена која управувала со одделот за физичко образование на универзитетот во Пенсилванија. Џек Кели бил веслар, кој три пати освоил златен медал на Олимписките игри и станал богат кога неговата фирма за изградба станала најголемото претпријатие на источниот брег, од тој тип. Изјаснувајќи се како демократ, тој ја стекнал партиската номинација за градоначалник на изборите во 1935 , но ги изгубил изборите. Во понатамошните години служел во комисијата на Фермон парк ( англ. Fairmount Park ) и за време на Втората светска војна бил назначен за државен директор на Фитнес од страна на претседателот Рузвелт.

Кога се родила Грејс, семејството Кели веќе имало две деца, Маргарет Кетрин, позната како Пеги ( англ. Margaret Katherinе, Peggy, 13 јуни 1925 година – 23 ноември, 1991 година ) и Џон Брендан, познат како Кел ( англ. John Brendan, Kell, 24 мај 1927 година – 2 мај 1985 година). Другата ќерка, Елизабет Ан, позната како Лизан ( англ. Elizabeth Anne, Lizanne, 25 јуни 1933 година – 24 ноември 2009 година ), се родила три ипол години по раѓањето на Грејс.

На крштевката на Маргарет во 1925 година, мајката на Џек Кели го изразила своето разочарување поради тоа што бебето не било крстено Грејс, во спомен на нејзината последна ќерка, која починала млада. Следната година, по смртта на неговата мајка, Џек Кели решил дека неговата следна ќерка ќе го носи името и по три години, во ноември 1929 година со пристигнувањето на Грејс Патриша, последната желба на неговата мајка била испочитувана.

Следејќи ги атлетските стапки на својот татко, во 1947 година Џон ја освоил наградата Џејмс И. Саливан ( aнгл. James E. Sullivan Award ), како државен, врвен аматерски атлетичар. Исто така, по стапките на својот татко кој во 1920 година и 1924 година освоил златни медали во веслање на летните олимписки игри, тој се натпреварувал во 1948 година,1952 година и 1956 година на летните олимписки игри во Мелбурн, каде на 27 ноември, седум месеци по свадбата на неговата сестра во Монако, освоил бронзен медал кој и‘ го подарил во таа прилика. Тој служел и како градски советник, и патот Филаделфија Кели Драјв е именуван по него.

Двајца од чичковците на Грејс Кели биле познати во областа на уметноста; најстариот брат на нејзиниот татко , Волтер Кели (англ. Walter C. Kelly, 1873-1939 година) бил естраден уметник чие познато дело The Virginia Judge било снимено во 1930 година под продукцијата на Метро-Голдвин-Мајер ( англ. MGM ) а во 1935 година и под Парамаунт ( англ. Paramount Pictures), а другиот постар брат, Џорџ Кели ( англ. George Kelly, 1887-1974 година ), одвоен од семјството поради неговата хомосексуалност, станал прочуен во 1920 година како драматург, сценарист и режисер со комедијата-драма хит, The Show Off во 1924-25 и бил награден со Пулицеровата награда за драма во 1926 година, за неговата следна драма Сопругата на Крег ( англ. Craig’s Wife )

Актерска кариера[уреди]

Додека го посетувала престижното католичко училиште, Академијата Равенхил, Кели со своите сестри и мајка работела на модни општествени настани. Во 1942 година, на дванаесет годишна возраст таа ја одиграла главната улога во Не ги храни животните (англ. Don’t feed the animals). Додека била средношколка таа глумела и танцувала, а матурирала во мај, 1947 година во училиштето Стивенс (англ. Stevens School), мала приватна институција во палатата на Волнат Лејн (англ. Walnut Lane). Во нејзиниот алманах како омилени актери биле наведени Ингрид Бергман (англ.Ingrid Bergman) и Џозеф Котен (англ.Јoseph Cotten). Во делот на претскажувањето на Стивенс ( Stevens’ Prophency ) било запишано: ‘Г-ѓица Грејс П. Кели – позната ѕвезда на сцената и филмското платно’

Сцена и филмско платно[уреди]

Поради ниските резултати по математика, Кели била одбиена од колеџот Бенингтон, во јули, 1947 година На вчудоневиденоста на нејзините родители (наспроти занимањата на нејзините браќа, татко и’ гледал на глумата како низок удар дури и за некој уличар) Кели решила да си ги исполни своите соништа поврзани со сценската кариера. За една аудиција на Американската Академија за Драмски Уметности, во Њу Јорк, таа искористила сцена од делото на својот вујко од 1923 година Носители на факелот ( англ.The Torch-Bearers). Иако училиштето веќе ја имало пополнето квотата за семестарот, Кели се изборила за интервју со канцеларот за приеми Емили Дистел и била примена поради нејзиниот чичко, Џорџ. Живеејќи во хотелот за жени, Барбизон, угледна зграда која спречувала влез за мажи по 22ч. и работејќи како модел за да ги поткрепи своите студии, Кели започнала со нејзиниот прв семестар следниот октомври. Како внимателен студент, за да го подобри и усоврши својот говор, таа користела магнетофон. Нејзините актерски активности ја одвеле до сцената, каде била најзабележителна како дебитан, во Стриндберговото дело, Таткото (англ.The Father), покрај Рејмонд Масеј англ. Raymond Massey). За нејзината матурска изведба, на 19 годишна возраст таа ја играла Трејси Грејс, во претставата Приказната Филаделфија (англ. The Philadelphia Story).

Улогата на Бетел Меридеј и’ била доделена на Кели од страна на режисерот Делберт Ман, улога од преработка на новелата Синклер Луис (англ. Sinclair Lewis), во првата од шеесетте телевизиски програми во живо. Најпосле, телевизискиот успех и’ донел улога и во поголем филм. Филмското дебитирање Кели го доживеала со мала улога во филмот Четиринаесет Часа, во 1951 година За време на снимањето таа била забележана од Гери Купер, кој подоцна ја делел главната улога со неа во филмот Точно на Пладне (англ.High Noon). Тој бил восхитен од неа и изјавил дека таа е ‘различна од сите оние актерки кои ги има премногу.’

Сепак, нејзината изведба во Четиринаесет Часа не била забележана од страна на критичарите и со тоа не ја одвело до други улоги. Продолжила со работата во театарот и на телевизија, иако и’ недостигале гласовни способности и долга кариера на сцената не било она кон кое целела, Кели глумела во Градините Елич во Колорадо, кога добила телеграма од режисерот Стенли Крамер,во која и’ понудил главна улога покрај Гери Купер во Точно на пладне.

Актерка на МГМ[уреди]

Иако најпрвин улогата и’ била доделена на Џин Тирни (англ.Gene Tirney), таа се откажала во последен момент поради приватни проблеми. Режисерот Џон Форд (англ.John Ford) ја забележал Кели за прв пат на пробно снимање во 1951 година,а во 1952 година студиото ја однело Кели на аудиција во Лос Анџелес. Форд изјавил дека Кели покажала ‘воспитување,квалитет и класа’. Таа ја добила улогата, заедно со 7-годишен договор со релативно ниска плата од 850$ неделно. Кели го потпишала договорот под два услова: првиот бил секоја година да има одмор за да може да работи во театарот, а вториот да живее во Њу Јорк, Менхетен, на 200 И. Улица 66та. По два месеци, во ноември, Кели и екипата пристигнале во Наироби за да го започнат снимањето на филмот Магамбо. Подоцна, на холивудската новинарка Хеда Хупер, Кели и’ изјавила: ‘ Бев заинтересирана за Могамбо поради три нешта. Џон Форд, Кларк Гејбл и патување во Африка со сите платени трошоци. Доколу Могамбо се снимаше во Аризона, немаше да прифатам.’ Една пауза во распоредот на снимањето им овозможила на Кели и нејзината колешка Ава Гарднер,и посета на Рим. Улогата во Могамбо, како Линда Нордли,под продукцијата на МГМ, и’ донела на Кели Златен Глобус за најдобра женска споредна улога и нејзината прва номинација за Оскар за најдобра женска споредна улога.

По успехот од Могамбо, Кели ја играла главната улога во телевизиската серија Правецот на Еден Орел ( англ. The Way of an Eagle ), заедно со Жан-Пјер Омонт (англ Jean-Pierre Aumont), пред да и’ биде доделена улогата во бродвејскиот хит на Фредерик Нот (англ.Frederick Knott) Одбери У за Убиец (англ. Dial M for Murder). Режисерот Алфред Хичкок исто така го гледал пробното снимање од 1950 година и станал еден од последните советници на Кели. Тој целосно ја искористил нејзината убавина пред камерите. Во една сцена во која нејзиниот лик Маргот Вендис е речиси убиен , пламнува борба помеѓу неа и убиецот кој го игра Тони Дасон (англ. Tony Dawson), во која таа го клоца и удира,обидувајќи се да му се спротиви на својот убиец. Одбери У за Убиство ја доживеал својата премиера во кината во мај 1954 година,проследена со позитивни критики и успех во сите продавници за билети.

Кели започнала со снимање на нејзиниот следен филм, Мостовите во Токо-Ри (англ.The Bridges at Toko-Ri) во јануари 1954 година заедно со Вилиам Холден(англ. William Holden). Улогата на Ненси,сопругата на морнарскиот чиновник Хари ( Холден ), се покажала како ситен, но сепак значаен дел од целата приказна. Издаден во јуни 1955 година Њу Јоркер (англ. The New Yorker) ја искоментирал очигледната хемија на екраните помеѓу Кели и Холден, и изведбата која ја покажала Кели, ја забележал како ‘ доста самоуверена’.

Кели без двоумење ја одбила можноста да ја сподели главната улога со Мерлон Брандо во На Крајбрежјето (англ.On the waterfront), која на нејзината замена Ева Мари Сент (англ.Eva Marie Saint) и’ донело Оскар. Но, наместо таа, Кели ја прифатила улогата на Лиза Фримонт во Задниот Прозорец (англ.The Rear Window). Кели изјавила: ‘За време на снимањето на Одбери У за Убиство , Хичкок ми збореше за Задниот Прозорец цело време, дури и пред да одлучиме за моето учество во него.’ Иако Кели и Хичкок ги поврзувало заедничката смисла за хумор и воодушевување, понекогаш се јавувала мала неслога во врска со гардеробата:

На пробата за сцената во Задниот Прозорец каде што носам тенка ноќница, Хичкок ја побара Едит Хед. Тој дојде до нас и рече: ‘Видете, градите во ноќницава не се во ред, ќе мора да ставиме нешто тука’ Тоа беше толку слатко, бидејќи не сакаше да ме навреди, зборуваше тивко со Едит. Кога отидовме во мојата соблекувална, Едит рече: ‘Г-динот Хичкок е загрижен бидејќи тука има лажна фалта. Сака да ставам вештачки влошки за гради’ A јас реков: ‘Не може да ставите влошки, ќе се познава и нема да ги носам’ ‘Па што ќе правиме?’рече таа. Па набрзина одземавме нешто оттука, направивме некои исправки онаму и стоев исправена колку што можам – без влошки. Кога излегов на снимањето, Хичкок не’ погледна мене и Едит и рече: ‘Гледате колкава разлика прават?

Новиот колега на Кели, Џејмс Стјуарт, бил полн со ентузијазам поради снимањето со неа. Улогата на Лиза Фримонт, богат модел од менхетенското високо друштво, не била ниту малку слична со ниту една од претходните улоги кои ги играла. За прв пат, таа била независна жена со кариера. Стјуарт играл улога на шпекулативен фотограф со скршена нога, врзан за инвалидската количка и осуден на тоа да ги набљудува случувањата само од неговиот прозорец. Како што правел и претходно, Хичкок го започнал филмот со забавена сцена од силуетата на Кели, а понатака го запечатил со бакнежот на двете ѕвезди, на крајот задржувајќи се на профилот на Кели. Со издавањето на филмот во октомври 1954 година, Кели повторно била величена.

Кели ја добила и улогата на трпеливата сопруга на Бинг Крозби, Џорџ Елгин, во Провинцијалка ( The Country Girl ) , откако Џенифер Џонес се повлекла поради бременоста. Веќе запознаена со претставата, Кели била повеќе од заинтересирана за улогата. Но, продукцијата МГМ морале да ја позајмат Кели на Парамаунт. Таа непопустливо им се заканила дека доколку не и биде дозволено да снима со нив, ќе се спакува и ќе си замине за Њу Јорк засекогаш. МГМ попуштиле и улогата била нејзина.

За овој филм Кели била повторно споена со Вилијам Холден. Нејзината улога, како сопруга на упропастениот алкохоличар, кој го играл Крозби, е емотивно растргната помеѓу двајца љубовници. Холден ја моли Кели да го напушти нејзиниот сопруг и да биде со него. Парче нежност успева да се протне во неа, дури и откако била маѓепсана од Крозби, опишувајќи ‘патетична алузија на слабост во прекрасно блескав човек. Тоа нам не’ привлекува многу. Ме привлече мене. Бев толку млада. Неговата слабост ми изгледаше трогателна и слатка, направи да го засакам уште повеќе‘ Како резултат на нејзината изведба во Провинцијалката, Кели била номинирана за Оскар за најдобра актерка. Нејзината главна конкурентка за наградата била Џуди Гарланд ( Judy Garland) со нејзината нагласена изведба со која се вратила на сцената, во Ѕвездата е родена (A Star Is Born), глумејќи не само способна актерка-пејачка, туку и иронично, сопруга на филмска ѕвезда, алкохоличар. Иако Кели ја освоила наградата за најдобра актерка, од Награди на здружените њујоршки филмски критичари (New York Film Critics Circle), за изведбите во нејзините три големи улоги во 1954 година (Задниот прозорец, Одбери У за убиство и Провинцијалката), двете, и таа и Гарланд добиле Златен Глобус за нивните изведби за почит.

До следнитот март, трката помеѓу Кели и Гарланд станувала се потесна. На доделувањето на Оскарите, на 30ти март, 1955 година, Гарланд била во болница, веќе породена, со својот син Џозеф Луис, и поради тоа не можела да присуствува. Сепак, се зборело дека таа е фаворитот, и поради тоа Ен-Би-Си ( NBC ) ги поставиле своите камери во нејзината болничка соба, за доколку биде прогласена за победнк, да може да го даде својот говор во живо. Меѓутоа, кога Вилијам Холден ја прогласил Кели за победник, камерите биле веднаш исклучени, без да и’ кажатн ниту збор на Гарланд. Подоцна било соопштено дека на Гарланд не и’ било многу мило за победата на Кели, изјавувајќи во подоцнежните години ‘Не го ценам тоа што Кели ја тргна својата маска и замина со мојот Оскар’.

Во април, 1954г, Кели заминала за Колумбија, на десетдневно снимање на нејзиниот следен проект, Зелен Оган (Green Fire), со Стјуарт Гренџер, (Stewart Granger). Кели ја играла Кетрин Ноуланд, сопственичка на плантажа за кафе. Во својата биографија, Гренџер напишал за својата одбивност кон филското сценарио, додека Кели подоцна и’се доверила на Хеда Хупер, ‘ Не беше пријатно. Работевме во бедно село, мизерни и валкани колиби Дел од екипата претрпе бродолом ... Ужасно беше.’ Зелен Оган бил неуспех и кај критичарите, и во продавниците за билети.

По непрекинатото снимање на Задниот прозорец, Токо-Ри, Провинцијалката и Зелен Оган, Кели заминала за Франција, заедно со Бернард ‘Барни’ Штраус, за да започне со снимањето на нејзиниот трет и последен филм на Алфред Хичкок, Да се фати крадец (To Catch a Thief). Помеѓу Кели и нејзиниот колега, Кери Грант се развил взаемен восхит. И двајцата го одржувале нивното пријателство до крајот на своите животи. Години подоцна, кога бил прашан која е неговата омилена актерка , Грант без двоумење одговорил: ‘ Со цела почит кон драгата Ингид Бергман (Ingrid Bergman), јас ја претпочитам Грејс. Таа има некоја ведрина во себе’.

Брак[уреди]

Во април, 1955 година Кели ја водела американската делегација на Канскиот филмски фестивал. За време на фестивалот, таа била поканета да учествува на една фотосесија, во палатата во Монако, со кнезот Реинер III, владетелот на кнежеството. По неколку одложувања и компликации, Кели го запознала кнезот на Монако.

По враќањето во Америка, Кели почнала да работи на „Лебед“, во кој како резултат на коинциденција таа е кнегиња (меѓународно „принцеза“). Во меѓувреме, таа започнала приватна преписка со Реинер. Во декември, Реинер заминал на патување за Америка, кое било одредено како службено патување, иако се шпекулирало дека тој активно бара жена. Во спогодбата со Франција, во 1918 година било наведено дека доколку Реинер нема наследник, Монако ќе се врати на Франција, како резултат на кризите околу престолот на Монако во 1918 година На една прес конфереција во Соединетите Држави, кога Реинер бил прашан дали е во потрага по сопруга, тој одговорил ‘Не’ . Второто поставено прашање гласело: ‘Доколку бевте во потрага по сопруга, каква би сакале да биде?’, тој се насмеал и одговорил ‘Не знам-најдобра’. Реинер се сретнал со Кели и нејзиното семејство, и по три дена, кнезот ја запросил. Кели прифатила и семејствата започнале да се подготвуваат за она кое печатот го нарекувало ‘Венчавка на Столетието’. Кели и нејзиното семејство морале како чеиз да обезбедат 2 милиони американски долари, како бракот би тргнал. Религиозната венчавка била закажана за 19ти април, 1956 година Вестите за свршувачката биле сензација, иако тие навестувале можен крај на филмската кариера на Кели. На тоа Алфред Хичкок дал духовит одговор, велејќи дека е ‘многу среќен што Грејс си најде себеси таква добра прилика’.

Подготовките за венчавката се развивале. Палатата во Монако била бојадисана и целосно преуредена . На 4ти април, 1956, заминувајќи од пристаништето на Њу Јорк, Кели заедно со своето семејство, деверуши, со својата пудлица и преку осумдесет куфери, се качила на прекуокеанскиот брод СС Конститушн (SS Constitution), до Француската Ривиера. Околу 400 новинари поднеле барање да испловат на истиот брод, но биле одбиени. Повеќе од 20.000 обожаватели ги наполниле улиците на Монако, да ја поздрават идната кнегиња.

Истата таа година, бил издаден последниот филм на Кели, музичката комедија Високо Општество (High Society), базиран на комедијата од 1940 година Приказната Филаделфија. Еден поважен дел од овој филм бил дуетот на Кели со Бинг Крозби, изведувајќи ја ‘Вистинска Љубов’ (True Love), со текст и музика на Коул Портер(Cole Porter).

Кнегиња на Монако[уреди]

Грејс Кели го запознава кнезот Рене од Монако на Канскиот филмски фестивал во 1955 година. Кнезот пред тоа не бил женет, но заради наследството морал да се ожени, инаку не би обезбедил престолонаследник на Монако, и Монако повторно би припаднал на Франција. По запознавањето на Грејс со неговото семејство кнезот ја запросува. Тие се венчале на 19ти април 1956 година. Според, биографичарите кои пишуваат за Грејс кели велат дека нивниот брак не бил среќен. Таа била несреќна поради тоа што нејзиниот споруг како и кралското семејство не дозволувале да продолжи да се занимава со глума и да снима филмови, така што и покрај многуте понуди таа не смеела да прифати ниту една.

Кели и Реинер ги направиле и двете, цивилна и религиозна венчавка. 40 минутната граѓанска свеченост се одвивала на 18ти април,1956 година, во престолната просторија на палатата, и се емитувала низ цела Европа. Следниот ден, црковната прослава се случила во катедралата Св. Николас , во Монако (Saint Nicholas Cathedral). Венчалниот фустан на Кели, креиран од познатата дизајнерка на МГМ Хелен Роуз(Helen Rose), го подготвувале триесетина шивачки цели шест недели. Фустаните на деверушите биле дизајнирани од Џо Ален Хонг (Joe Allen Hong) во Неиман Маркус (Neiman Marcus), откако Лоренс Маркус (Lawrence Marcus) го посетил Монако. Помеѓу 600те гости биле и холивудските ѕвезди Дејвид Нивен (David Niven) и неговата сопруга Хјордис ( Hjördis), Глориа Свансон (Gloria Swanson), Ава Гарднер (Ava Gardner) , крунисаниот Ага Кан (Aga Khan), Глориа Гинис (Gloria Guinness), Аиме де Ерен (Aimée de Heeren) Дејзи Фелоуз (Daisy Fellowes), Ети Плеш (Etti Plesch), Лејди Дијана Купер (Lady Diana Cooper) и Конрад Хилтон (Conrad Hilton). Френк Синатра отпрвина ја прифатил поканата, но во последен момент се премислил, стравувајќи да не ја засени невестата на денот на нејзината венчавка. Гледаноста на свеченоста на телевизиските екрани била проценета на 30 милиони гледачи. Истата вечер кнезот и книгињата заминалe на нивниот седум дневен меден месец, на крстарење по Медитеранот, на јахтата на Реинер, Део Хуванте II (Deo Juvante II).

Како кнегиња на Монако, таа ја основала АМАДЕ Мондијал (AMADE Mondiale) (светско здружение на пријателите на децата), непрофитна организација, основана во Монако и признаена од ОН како невладина организација. Според интернет страната на УНЕСКО, АМАДЕ ги подржува и заштитува ‘духовниот и физичкиот интегритет’ и ‘душевната благосостојба на децата низ целиот свет, без разликување на раса, националност или религија и во духот на целосна политичка независност’. Денес, по смртта на својата мајка, улогата на претсетадел ја има нејзината ќерка Каролина.

Деца и семејство[уреди]

Кнегињата Грејс го родила нивното прво дете, принцезата Каролина, девет месеци и четири дена по венчавката. Настанот бил најавен од дваесет и една пушка, бил прогласен за државен празник и насекаде по кнежеството имало бесплатно шампанско. По помалку од една година, 101 пушка го најавиле раѓањето на нивното второ дете, кнезот Алберт. Кнезот Реинер и кнегињата Грејс имале три деца: Каролина Луис Маргарит (Caroline Louise Marguerite), Принцезата од Хановер, родена на 23ти јануари,1957 година, веројатна наследничка на престолот на Монако Алберт II, Кнезот од Монако, роден на 14ти март 1958 година, сегашен владетел на Кнежевството Монако Принцезата Стефани Мари Елизабет (Princess Stéphanie Marie Elisabeth), родена 1ви Февруари, 1965 година

Подоцнежни години[уреди]

По венчавката, кнезот Реинер забранил емитување на филмовите на Кели. Хичкок и’ ја понудил на Кели главната улога во неговиот филм ‘Марни’ (Marnie) во 1962 година Иако копнеела за тоа, јавниот повик против нејзиното учество во филм каде игра клептоманка, ја натерало повторно да размисли , за конечно да го одбие тој проект. Режисерот Херберт Рос се обидел да ја примами кнегињата Грејс во неговиот филм од 1977 година Пресвртница (Turning Point), но кнезот ја укинал идејата. Подоцна, истата таа година, Кели и’ се вратила на уметноста со низа поетски читања на сцена и прераскажување на документарецот Децата од театарската улица (The Children of Theater Street). Таа исто така го прераскажувала и играниот филм на Американската Радиодифузна Компанија (ABC) И афионот е цвет (The Poppy Is Also a Flower) (1966 година)

Како кнегиња, Кели била активна во подобрување на уметничките институции во Монако, а најпосле била формирана и Фондацијата на кнегињата Грејс која ги подржувала локалните занаетчии.Таа била една од првите славни личности која ја подржувала и зборела во името на меѓународната асоцијација за помагање на доилките (La Leche League International), организација која се зазема за доењето; таа организирала годишна Божиќна прослава за локалните сирачиња и се посветила на градинарскиот клуб, со што се одразила нејзината љубов кон цвеќињата. Од 1960 година,Кели станала и член на Интернационалната листа за најдобро облечени (International Best Dressed List ).

Приватен живот[уреди]

Низ целиот свој живот, Кели била предмет на озборувања и на таблоидите. Посебно нејзиниот љубовен живот кој бил мета на шпекулации. Од нејзината прва поголема улога кружеле разни приказни за афери со речиси секој поголем актер од тоа време. Многу е веројатно дека повеќето од приказните биле преувеличени и претерани.

За време на снимањето Одбери У за убиство , се зборело дека била заведена од нејзиниот колега, Реј Миланд (Ray Milland), кој бил постар од неа цели 22 години. Тој ја убедувал Кели дека ја напуштил својата сопруга, за што подозна таа ќе дознае дека било само лага. Мјуриел Миланд (Muriel Milland) била една од најпознатите сопруги во Холивуд и добивала подршка од многу пријатели, вклучувајќи ја и озборувачката колумнистка Хеда Хупер. Откако Мјуриел дознала за наводната афера, Кели била етикетирана како растурачка на домови. Но градот го загубил интересот за целиот тој скандал откако Кели дала интервју за печатот објаснувајќи ја нејзината страна од приказната. Никогаш не се докажало дека Кели не подлегнала на приоѓањето од страна на Миланд; всушност нејзините тогашни пријатели, како Рита Гем (Rita Gam) верувале дека таа била помалку заинтересирана за него.

Веднаш по гледањето на Могамбо, американскиот дизајнер со француско потекло, Олег Касини (Oleg Cassini) ,уште истата вечер ја поканил Грејс на вечера во ресторанот Le Veu d’Or. Претходно венчан со актерката Џин Тирни, првичниот избор за улогата на Линда Нордли во Могамбо,Касини пораснал во Фиренца, изгледал доста културно и поседувал големо изобилство на шарм и љубезност. Тој лично бил исто толку освоен од Кели, како додека ја гледал во филмот, и многу наскоро побудил интерес кај неа, секојдневно праќајќи и’ букет од црвени рози. Неговата упорност се исплатела кога таа ја прифатила неговата покана за ручек, под услов да ги придружува нејзината најстара сестра, Пеги. Иако Кели и Касини биле на чекор до венчавка, нивната врска била прекината кога нејзините родители одбиле да го прифатат разведениот икатолик како нивни иден зет.

Кога кнегињата станала дел од палатата, кнезот Реинер приложил листа на строги правила, во која забранил автограми, фотографии и уреди за аудио снимање. Без разлика на причините, на никој не му било дозволено да ја напушти просторијата, се додека кнегињата не излезе прва, како би избегнала било какви замки од толпите обожаватели. Дали кнезот или кнегињата имале вонбрачни врски, не е познато, но двојката почнала да се зближува кратко пред смртта на Кели. Во едно интервју во 1960 година Кели објаснила дека почнала да го прифаќа надзорот како дел од јавниот живот, но била загрижена за изложувањето на своите деца на такви немилосрдни сплетки. Биографите на познатите личности, по смртта на Кели, со обновен интерес почнале да копаат по озборувањата.

Пријателството со Џозефина Бејкер[уреди]

Во 1951 година неодамна славната Кели смело се спротивила на еден рацистички инцидент во кој била вклучена протераната, афроамериканска пејачка и танчерка, Џозефина Бејкер (Josephine Baker), која како муштерија била одбиена, во еден од клубовите на Шерман Билингзли (Stork Club) во Њу Јорк. Кели, која во тој момент вечерала во клубот, згрозувајќи се, се упатила кон Бејкер (која ја немала никогаш запознаено), ја фатила под рака, излетала низ вратата, заколнувајќи се дека нема никогаш повеќе да се врати (така и сторила). По таа ноќ, тие две станале блиски пријателки. Нивното пријателство било повеќе јасно кога Бејкер била на работ на банкрот, а Кели (која во тоа време станала кнегињатана Монако) ѝ понудила вила и финансиска помош. Исто така, кнегињата ја охрабрувала Бејкер да им се врати на своите настапи и го финансирала нејзиното победоносно враќање на сцената во 1975 година Кога Бејкер починала, кнегињата го обезбедила нејзиниот погреб во Монако.

Награди и номинации[уреди]

  • Награда од националните филмски критичари
    • 1954: Најдобра актерка (Провинцијалка) - Наградена
  • Награда од њујоркшките филмски критичари
    • 1954: Најдобра актерка (Провинцијалка) - Наградена
  • Холивудскиот булевар на славните
    • Холивудски булевар 6329

Титули[уреди]

  • 12ти ноември, 1929 година - 19ти април, 1956 година Госпоѓица Грејс Патриша Кели
  • 19ти април 1956 година - 14ти септември, 1982 година Нејзино Височество, кнегиња Грејс на Монако

Смрт[уреди]

Возејќи од француската ривиера, на 13ти септември, 1982 година, заедно со ќерка си Стефани, кнегињта Грејс доживува мозочен удар, поради кој таа губи контрола врз својот автомобил Ровер 6 и доживува сообраќајна несреќа. Иако од рушевините била извлечена жива, таа имала претрпено сериозни повреди и била онесвестена. Починала следниот ден, во медицинскиот центар Монако (кој во 1985 година бил преименуван во Медицнски центар „Кнегиња Грејс“ (Princess Grace) без повторно да и’се поврати свеста, на 52 година На почетокот било соопштено дека принцезата Стефани поминала само со помали повреди, но подоцна се разјаснило дека таа се здобила со сериозни скршеници на вратот.

Грејс била закопана на семејната гробница Грималди, на 18ти септември 1982 година, по масовното опело во катедралата Св.Николас (St. Nicholas Cathedral) , во Монако. На службата имало 400 гости, вклучувајќи и истакнати претставници од странски влади и кралски семејства. Како претставник на британското кралско семејство присуствувала принцезата Дијана. А помеѓу членовите од филмската заедница, кои присуствувале на погребот бил и Кери Грант. Кнезот Реинер, кој не се преженил, бил закопан до неа, по неговата смрт во 2005 година Џејмс Стјуарт, во својата пофалба ќе напише:

Знаете, јас едноставно ја сакам Грејс Кели. Не поради тоа што беше кнегиња, или актерка, не бидејќи ми беше пријателка, туку поради тоа што таа беше најљубезната дама која ја познавав. Грејс во мојот живот донесе исто што и во вашите, нежна, топла светлина секој пат кога ќе ја видев и секој пат кога ќе ја видев беше празник за мене. Без сомнеж, ќе ми недостасува, на сите ќе ни недостасува, Господ да те благослови, кнегињо Грејс.

Наследство[уреди]

Додека била бремена со ќерка си Каролина, во 1956 година, кнегињата Грејс често била фотографирана како држи карактеристична, кожена чанта од Хермес. Таа веројатно ја користела чантата како штит, кој би и’ ја заштитил бременоста од изложување пред љубопитните очи на папараците. Сепак, чантата била доволно испопуларизирана и поврзувана со модната икона, за потоа да биде и позната како Кели чанта.

Фондацијата на кнегињата Грејс била формирана во 1964 со цел да им помогне на оние со посебни потреби, на кои социјалните установи не им овозможиле услови. По смртта на кнегињата Грејс, во 1983 година, принцезата од Хановер, Каролина, ги превземала должностите како претседател на универзитетскиот совет на фондацијата. Алберт II, кнезот на Монако е потпредседател. Оваа фондација била основана по смртта на кнегињата Грејс за да ја продолжи работата која таа анонимно ја извршувала низ целиот свој живот, потпомагајќи им на уметниците од областа на театарот, танцот и филмот. Наградите Грејс, програма создадена од истата фондација, до денес има наградено околу 500 уметници од повеќе од 100 институции во САД. , со повеќе од седум милиони долари. Фондацијата Грејс исто така ги има сите права, и го олеснува овластувањето на името и сликата на кнегињата Грејс од Монако, низ целиот свет.

Во 1983 година бил прикажан филм со задршка на младоста на кнегињата , во кој улогите на Грејс и кнезот Реинер им биле доделени на Шерил Лед (Cheryl Ladd) и Иан МекШејн (Ian McShane). На 18ти јуни, 1984 година кнезот Реинер отворил јавна градина во Монако, во спомен на кнегињата Грејс и нејзината страст кон цвеќињата.

Во 1993 година кнегињата Грејс станала првата американска актерка чиј лик се појавува на поштенска марка.

Во 2003 година, 83 години откако на олимпискиот освојувач на златен медал, Џон Кели му било забранет влез на најпрестижниот веслачки настан на светот, Хенлиската кралска регата (Henley Royal Regatta) го преименува женскиот четверец по неговата ќерка, „Куп на Кнегињата Грејс“. Во 1981 година кнегињата била поканета да ги води наградите на Хенлиската кралска регата, од страна на Хенли Стјуартс, како понуда за помирување која би ставила крај на конфликтот (1961) помеѓу семејствата Кели и Стјуардс. (нејзиниот брат Џон Кели, ја освоил наградата Дијамантски Весла во 1947 година и 1949 година, како и бронзен медал во сингл скул на летните олимписки игри, во 1956 година во Мелбурн.) Нејзиниот син, кнезот Алберт, ги водеше наградите на Хенлиската кралска регата во 2004 година

На 1ви април 2006 година, музејот на уметности во Филаделфија претставил изложба со наслов „Достоен за кнегиња: венчалниот фустан на Грејс Кели“, која била изложена до 21 мај 2006 година иИзложбата била во чест на педесетгодишницата од венчавката на кнегињата Грејс и кнезот Реинер. 25тата годишнина од нејзината смрт била одбележана со комеморативни монети од 2евра, издадени на 1ви јули 2007 година, на кои на ‘националната’ страна им била обележана со ликот на кнегињата Грејс. Во Монако и Соединетите Држави била изложена голема изложба, координирана од царското семејство, наречена ‘Грејс, кнегињата на Монако: Почит кон животот и наледството на Грејс Кели’, која го славела нејзиниот живот и придонес за уметностите преку нејзината Фондација. Принцезата Стефани, во 2008 година, ја отворила „Епохата на Грејс Кели, кнегињата на Монако“ во Москва.

Во октомври 2009 година, на Родео Драјв (Rodeo Drive Walk of Style), била поставена спомен-плоча во чест на придонесите на кнегињата Грејс за префинетоста и модата.

Во ноември 2009 година, ТКФ (TCM-Turner Classic Movies) ја назначиле кнегињата за ѕвезда на месецот, како би го одбележале нејзиниот 80ти роденден.

Во април 2010 година, во музејот Викторија и Алберт, била отворена изложба со алиштата на Грејс Кели, од страна на кнезот Алберт и Шарлин Витсток. Изложбата продолжила и во Австралија, во ликовната галерија „Бендиго“, помеѓу 11 март и 17 јуни 2012 година Во ноември 2011 година, изложбата ‘Грејс Кели: од филмска ѕвезда до кнегиња’ на интернационалниот филмски фестивал во Торонто, била отворена од страна на кнезот Алберт и кнегињата Шарлин.

Наводи[уреди]

Надворешни врски[уреди]