Анри Бекерел

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Антоан Анри Бекерел
Portrait of Antoine-Henri Becquerel.jpg
Анри Бекерел, француски физичар
Роден 15 декември 1852(1852-12-15)
Париз, Франција
Починал 25 август 1908(1908-08-25) (воз. 55 г.)
Ле Кроазик, Бретања, Франција
Националност Франција Французин
Полиња физика, хемија
Установи Конзерваториум за уметности и занаети
Политехничка школа
Национален природонаучен музеј
Образование École Polytechnique
École des Ponts et Chaussées
Докторанти Марија Склодовска-Кири
Познат по откривање на радиоактивноста
Поважни награди Рамфордов медал (1900)
Нобелова награда за физика (1903)
Барнаров медал (1905)
Потпис
Белешки
Татко на Жан Бекерел, син на А.Е. Бекерел, внук на А.С. Бекерел.

Антоан Анри Бекерел (англиски: Antoine Henri Becquerel 15 декември 185225 август 1908) бил француски физичар, Нобелов лауреат, и откривач на радиоактивностa, на ова поле работел заедно со Марија Склодовска-Кири и Пјер Кири,[1] ја добил во 1903 Нобеловата награда за физика. Единицата во SI системот за радиоактивност , бекерел (Bq), е именувана по него.

Биографија[уреди]

Детство[уреди]

Бекерел бил роден во Париз во семејство од кое произлегле четири генерации на научници: Дедо му (Антоан Цезар Бекерел), татко му (Александар Едмонд Бекерел), син му (Жан Бекерел). Тој учел инженерство на Политехничката школа и Националната школа за мостови и патишта. Во 1890 се оженил со Луиса Десир Лорје.

Кариера[уреди]

Во 1892,тој бил третиот од неговото семејство што бил назначен за директор во одделот за физика во Националниот музеј на природните науки. Во 1894 ,тој бил шеф на инженерите во Одделот за мостови и автопатишта.

Најраните истражувања на Бекерел воглавно се фокусирани на предметот на неговите докторски тези: светлинската поларизација на авионот,со феноменот на фосфоренцијата и апсорпцијата на светлината од кристали.[2]

Бекереловото откритие на спонтана радиоактивност е познат урнек за благосостојба, за тоа какви се шансите за фаворизирање на подготвеноста на умот. Бекерел веќе долг период бил заинтересиран во фосфоренција, емисија на светлина на една боја која ја следи изложеноста на човечкото тело кон друга боја.Во раните 1896,во периодот на успехот следи Вилхелм Конрад Рентген откритието на X-зраците и минатата година,Бекерел мислел дека фосфоресцентните материјали , како ураниум соли,поточно солите на ураниумот можат да ги емитуваат X-зраците како радијација кои имале продорна моќ кога би биле осветлени од сончева светлина. Неговите први експерименти се појавиле да би го докажале ова.

Презентирајќи им го на Француската академија на науките на 24 Февруари,1896,тој кажа:


Една обвивка од Лумиер фотографска плоча со емулзија од бромид во два слоја црна хартија,се додека плочата не се замагли откако ќе биде изложена на сонце на еден ден.На едно место на листовите од хартијата,на надворешната страна,плочката со фосфоресцентна супстанца,и другата ќе биде изложена цела на сончева светлина на неколку часа.Кога едната ќе се развие на фотографската плоча,другиот ја распознава силуетата на фосфоресцентната супстанца која се појавува како црно на негативно.Ако на едно место помеѓу фосфоресцентната супстанца и парчето пари или метален екран ,издупчен со отсечок-дизајн,другиот ја гледа сликата како предмет кој се јавува на негативно ... Еден мора да содржи од овие експерименти така што фосфоресцентната супстанца емитува зраци кои поминуваат низ опачината на хартијата и ги намалуваат сребрените соли.[3][4]

Бекерел во лабораторија

Но, подоцнежните експерименти него го довеле до сомнеж и со тоа да не се придржува кон оваа теза .На 2 март ,1896 тој изјавил:

Јас ќе инсистирам особено што се однесува до овој факт,кој ми изгледа на мене прилично важен и покрај феномените кои можеа да се очекуваат да се истражуваат : Истите кристални парченца на [калиум уранил сулфат], групирани во истиот редослед пред фотографските плочи во исти услови и низ исти екрани, но заштитени од ненадејните зраци и чувани се во темнина,се' уште продуцираат исти фотографии . Еве како јас бев предводен да го направам ова истражување: и покрај останатит експерименти ,некои беа припремани во средата на 26ти и четврток 27ми Февруари,сонцето тогаш изгреа и беше прилично сончево тие денови,јас ги чував апаратурите припремени и вратени во шкафчињата на темно во бирото,оставајќи ги на место кристалите од ураниум соли.Откако сонцето не се појави во следните денови,јас ги развив фотографиите на 1ви Март,очекувајќи да ги најдам сликите многу слаби.Напротив,јачината на силуетите се покажа во одличен интензитет ... Една хипотеза која се претставува како самата кон човековиот ум како природна е дека доволно е да се споменат тие зраци,чиј ефект има одлична сличност со ефектите произведени од зраците

проучени од М.Ленард и М.Рентген,се невидливи зраци кои емитуваат фосфоренција и продолжуваат бесконечно да траат одошто времетрањето на светлинските зраци емитирани од тие тела.Како и да е,сегашните експерименти ,без да бидат спротивставени на оваа хипотеза,не го гарантираат овој заклучок.Се надевам дека експериментите кои јас ги изведувам во моментов,ќе овозможат за појаснување на нова класа феномени.[5][6]

Maj 1896,по останатите експерименти вклучувајќи ги не-фосфоресцентните ураниум соли,тој дошол до точното објаснение,имено дека продорната радијација доаѓа од ураниумот ,без да има некаква потреба од енергетски извор од надворешната средина. .[7]

Следи период на интензивно истражување на радиактивноста,вклучувајќи ја и определноста на елементот ториум кој е исто така радиоактивен и откритието на додатни радиоактивни елементи полониум и радиум од Марија Склодовска-Кири и нејзиниот сопруг Пјер Кири.

Во 1903,Бекерел ја делел Нобелова награда за физика со Пјер и Марија Склодовска-Кири "признание за извондредните услуги кои ги извршувал со неговото спонтано откритие на радиоактивноста".

Како што честопати се случува во науката,радиактивноста да биде откриена близу четири декади порано во 1857,кога Абел Ниепсе де Сент-Виктор, кој истражувал фотографија под Микел Еуген Чеуреул, и открил дека ураниум солите емитуваат радијација која би можела да ги затемни фотографските емисии.[8][9] Од 1861,Ниепсе де Сент-Виктор воочил дека ураниум солите продуцираат "радијација која е невидлива за нашите очи".[10][11][12] Ниепсе де Сент-Виктор се знаел со Едмонд Бекерел ,таткото на Анри Бекерел. Во 1868,Едмонд Бекерел објавил книга, La lumière: ses causes et ses effets (Светлината: Нејзините последици и ефекти). На страната 50 од дел 2 ,Едмонд напоменал дека Ниепсе де Сент-Виктор истражил некои објекти кои биле изложени на сончева светлина може да ги изложат фотографските плочи и во темнина.[13] Ниепсе понатаму напоменал дека од една страна ефектот бил намален од пречките кои биле поставени меѓу фотографската плоча и објектот кој бил изложен на сонце ,но " … d'un autre côté, l'augmentation d'effet quand la surface insolée est couverte de substances facilement altérables à la lumière, comme le nitrate d'urane … " (прикриени со супстанци кои се лесно изменливи , како ураниум нитрат … ).[14]

Награди и признанија[уреди]

Сликата на Бекерел од замаглената плочка која била изложена на радијација од ураниум соли. Сенката од металот Матезов крст сместен мешу плочата и ураниум соли е јасно видлив..

Во 1908,година кога тој починал,Бекерел бил назначен за доживотен секретар на Академија на науките. Тој починал на 55 годишна возраст во Ле Кроазик.

Единицата за радиоактивност во SI системот бекерел (Bq), е именувана по него. Има кратер именуван по него Бекерел на Месечината и исто така кратер именуван Бекерел на Марс..

Исто така тој ги добивал и следниве награди,покрај Нобелова награда за физика (1903):

Видете исто така[уреди]

Извори[уреди]

  1. „The Discovery of Radioactivity“. http://www.lbl.gov/abc/wallchart/chapters/03/4.html. 
  2. http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/1903/becquerel-bio.html
  3. Henri Becquerel (1896). Sur les radiations émises par phosphorescence. „Comptes Rendus“ 122: 420–421. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k30780/f422.chemindefer. 
  4. Comptes Rendus 122: 420 (1896), translated by Carmen Giunta. Accessed 10 September 2006.
  5. Henri Becquerel (1896). Sur les radiations émises par phosphorescence. „Comptes Rendus“ 122: 501–503. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k30780/f422.chemindefer. 
  6. Comptes Rendus 122: 501–503 (1896), translated by Carmen Giunta. Accessed 10 September 2006.
  7. Овој месец во историјата на физиката март 1,1896 Анри Бекерел ја открил радиоактивноса. „APS News“ 17:3. March 2008. http://www.aps.org/publications/apsnews/200803/physicshistory.cfm. 
  8. Ниепсе де Сент-Виктор (1857) "Mémoire sur une nouvelle action de la lumière" (On a new action of light), Comptes rendus ... , vol. 45, pages 811–815.
  9. Niepce de Saint-Victor (1858) "Deuxième mémoire sur une nouvelle action de la lumière" (Second memoir on a new action of light), Comptes rendus ... , vol. 46, pages 448–452.
  10. Niepce de Saint-Victor (1861) "Cinquième mémoire sur une nouvelle action de la lumière" (Fifth memoir on a new action of light), Comptes rendus ... , vol. 53, pages 33–35. From pages 34-35: " … cette activité persistante … ne peut mème pas être de la phosphorescence, car elle ne durerait pas si longtemps, d'après les expériences de M. Edmond Becquerel; il est donc plus probable que c'est un rayonnement invisible à nos yeux, … ." (" … оваа фосфоренција нема да трае долго,што се однесува до експериментите на г-дин Едмонд Бекерел; и е повеќе веројатно да радијацијата е видлива за нашите очи, … .")
  11. Y a-t-il encore polémique autour de la découverte des phénomènes dits radioactifs? (Англиски: Дали се уште има контроверзии за откритието на радиоактивниот феномен? phenomena?). „Science Tribune“. June 1997. http://www.tribunes.com/tribune/art97/meyer.htm. 
  12. Rothman, Tony, Everything's Relative: And Other Fables from Science and Technology (New York, New York: Wiley, 2003) Chapter 5 "Invisible light: The discovery of radioactivity," pages 46–52. ISBN 0-471-20257-6 See also: Amazon.com .
  13. Во деветнаесеттиот и дваесетттиот век,ураниумот бил користен за боја за стакло и глазура за порцелан. Види:
  14. Edmond Becquerel, La lumière: ses causes et ses effets, vol. 2 (Paris, France: F. Didot, 1868), page 50.

Линкови[уреди]

Шаблон:Научници по кои се именувани единиците во SI системот