Њујорк Никс

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Њујорк Никс[уреди]

Њујорк Никербокерс, попознати како Никс, е професионален кошаркарски тим со седиште во градот Њујорк. Тимот го основал Нед Ајриш во 1946 година. Тимот бил еден од основните членови на Кошаркарската Асоцијација на Америка која подоцна станала НБА откако се споиле со ривалот, односно со Националната Кошаркарска Лига, во 1949. Тимот игра во Медисон Сквер Гарден, сместена во Менхетен. Никс е еден од два тима на Националната Кошаркарска Асоцијација кои се наоѓаат во својот град (другиот тим се Бостон Селтикс).

Никси беа успешни во нивните рани години и секогаш беа претенденти во плејофот за време на франшизата на тренерот Џо Лапчик. На почетокот на 1950те години Никси се појавија на три НБА финални натпревари, едноподруго, но на ниедно не испаднаа како победници. Лапчик поднел оставка во 1956 година и тимот подоцна почнал да спласнува. Никс ја вратија својата доминација откако Ред Холцман седнал на тренерската позиција кон крајот на 60тите години. Холцман успешно ги предводел до две шампионски титули во 1970 и 1973 година. Генерацијата на Никс од 1980тите имаа различен успех кој вклучувал шест појавувања во плејофот, но сепак не учествувале во ниедно НБА финале.

Тимот на Никс кој го достигнал плејоф-нивото во 1990тите бил предводен од Патрик Јуинг. Во оваа ера најголеми ривали му биле Мајкл Џордан (Чикаго Булс), Алонзо Моурнинг (Мајами Хит) и Реџи Милер (Индијана Пејсерс). Во овој период тимот бил познат по својата цврста одбрана, а предводник од клупата бил легендарниот Пет Рајли. Во 1995 година на тренерското место дошол Џеф Ван Ганди. Во оваа декада Никси учествувале во два финални натпревари (1994 и 1999год.) но не успеале да освојат титула.

Од 2000 до 2009, Никс успеале да играат два пати во плејоф. Со новите засилувања, Амаре Стадемаер, Кармело Ентони и Тајсон Чендлер, тие успеваат три години по ред да играат во плејофот (2009-10/2010-11/2011-12). Неодамна, Никс ја завршија сезоната 2012-13 со 54 победи и 28 порази и ја освоија титулата во својата дивизија по 19 години.

Историја[уреди]

Шампионски години (1967-1975)[уреди]

Со помалку од 50% победи, на тренерската позиција го назначиле Ред Холцман. Под негово тренерско раководство Никс завршиле со 43 победи и 39 порази. Иако се пласирале во плејофот тие изгубиле во полуфиналето на источната дивизија од Филаделфија. Меѓутоа нивниот список на играчи се остварувал постепено. Дебитантите Фил Џексон и Волт Фрејзер беа дел од дебитантскиот тим на НБА додека Дик Барнет и Вилис Рид настапуваа на ол стар натпреварот во 1968 година.

Наредната сезона тимот го купил Дејв Дебушер од Детроит Пистонс. На крајот имале солиден резултат. Во плејоф натпреварите ги победиле Балтимор Булетс во првата рунда но изгубиле од Бостон Селтикс во финалето на источната дивизија.

Во сезоната 1969-70, Никс поставиле тогашен рекорд со 18 победи по ред а крајниот резултат им изнесувал 60 победи и 22 порази. Овој сезонски резултат бил најдобар во историјата на франшизата до тој момент. Откако ги победиле Булетс во полуфиналето и Милвоки Бакс во финалето на источната конференција, Никс се соочиле со Лос Анџелес Лејкерс во плејоф финалето на НБА. Откако серијата на натпревари изнесувала 2:2, натпреварот број 5 бил вистински тест за Никси. Вилис Рид се здобил со повреда на десната нога во втората четвртина од натпреварот и не бил во можност да се врати на паркетот. И покрај неговото отсуство, Њујорк победиле, откако успеале да се вратат во игра и покрај тоа што биле во негатива од 16 поени.

Без нивниот капитен Никс го загубиле натпреварот број 6, а тој пораз потикнал еден од најпознатите моменти во историјата на НБА. Рид излегол на паркетот со поткуцување, решен да игра немислејќи на болката од повредата. Тој ги постигнал првите два коша за Њујорк. Иако не бил доволно силен поради повредата, храброста на Рид го инспирирала тимот на Никс и тие успеале да дојдат до нивната долго посакувана плејоф титула. Вилис Рид бил назначен за најкорисен играч во лигата, во ол стар натпреварот и во плејоф натпреварите, а со тоа станал првиот играч кој успеал да добие три признанија за најкорисен играч во една сезона.

Успехот на Никс продолжил и во наредните неколку години. Откако во 1971 загубиле од Булетс во финалето на источната конференција, предводени од Џери Лукас и Ерл Монро, се вратиле во плејоф финалето во 1972. Овој пат Никс загубиле од Лејкерс во само пет натпревари. Наредната година исто така се сретнале во финалето со Лејкерс но овој пат победници по само пет натпревари биле Никс. Со таа победа тие ја освојуваат втората титула за само четири години. Тимот имаше уште една брилијантна сезона во 1973-74 кадешто стигнаа до финалето на источната дивизија кое го изгубија од Бостон Селтикс. По оваа сезона Вилис Рид го најави своето пензионирање и тимот повторно започна да се менува.

Пост-шампионските години (1975-1985)[уреди]

Во сезоната 1974-75 Никс го имаа првиот лош сезонски резултат во последните осум години. И покрај лошиот резултат се пласираа во плејофот, но сите шанси пропаднаа бидејќи беа поразени од Хјустон Рокетс во првиот дел од натпреварите. По две сезони, коишто резултираа со лоши резултати, на местото на Холцман застана Вилис Рид. Првата сезона на Рид резултираше со полуфинале на источната конференција каде Никс изгубија од Филаделфија. Наредната сезона по само 6 победи и 8 порази, на тренерската позиција се врати Холцман поради тоа што Рид имал некое недоразбирање со претседателот на Медисон Сквер Гарден, Сони Верблин. Тимот не покажа некои големи резултати таа сезона. Тие дури ја имаа најлошата сезона во изминатите тринаесет години, со 31 победа и 51 пораз.

Во наредните сезони Никс ја подобрија својата игра и во сезоната 1980-81 постигнаа солиден резултат со 50 победи и 32 порази. Но немаа среќа во плејофот и загубија од Чикаго Булс уште во првата рунда. Наредната сезона Холцман се пензионираше како еден од најпобедоносните тренери во историјата на НБА. Како и да е, наследството на Холцан продолжило поради блијанието кое го имал врз своите играчи. Еден од играчите од клупа и одбранбен специјалист од 1970тите беше Фил Џексон. Тој беше тренер на Чикаго Булс и Лос Анџелес Лејкерс и тој со нив освои 11 шампионати, поминувајќи го Ред Ауербах а со тоа и најмногу во историјата на НБА. Џексон посочи дека Холцман имал огромно влијание на неговата кариера во НБА. Престојните сезони (1982-85) Никси никако да одржат стабилност во својата игра.

Ерата на Патрик Јуинг (1985-2000)[уреди]

Како последица од лошиот резултат од сезоната 1984-85, тимот учествуваше во НБА драфт лотарија. Тимот победи на лотаријата и треба прв да бира на НБА драфтот. Тие ја одбраа ѕвездата од Џорџтаун Универзитетот, Патрик Јунинг. Во првата сезона тој беше најдобар од сите дебитанти со по 20 поени и 9 скока по натпревар. Тој ја освои наградата за најдобар дебитант на годината. Но во својата прва сезона, неговиот тим не постигна голем успех и имаше резултат од 23 победи и 59 порази.

За време на втората сезона на Јунинг, тимот започна со 4 победи и тројно повеќе порази. Поради тоа тренерот Хуби Браун беше оптуштен и на него место беше назначен неговиот асистент Боб Хил. Под негово раководство тимот имаше мал успех но сепак крајниот резултат беше катастрофален со само 24 победи и 58 порази. Хил доби отказ на крајот на сезоната.

Тимот имаше нов почеток во сезоната 1987-88 заедно со новиот тренер Рик Питино. Комбинирајќи ги Марк Џексон, кој бил назначен за дебитант на годината, и Патрик Јунинг, тие го достигнаа плејофот но беа поразени од Селтикс во првиот дел од натпреварите.

Тимот повторно избувна во наредната сезона кога тимот направи размена со Булс, резервниот центар Бил Картрајт за крилниот центар Чарлс Оукли, пред почетокот на истата. Таа размена беше доволна за нивната прва дивизиска титула по 18 години или вкупно петта дивизиска титула во историјата на клубот. Тие ги победија Филаделфија во првиот дел од плејофот, но загубија од Чикаго Булс во полуфиналето на источната конференција.

Пред почетокот на наредната сезона, Питино се оддели од Њујорк и замина на тренерската позиција на Универзитетот Кентаки. Неговиот асистент, Сту Џексон, беше поставен како негова замена а со тоа станувајќи најмлад тренер во историјата на НБА со само 32 години. Под негово раководство Никси имаа солиден пласман и ги победија Бостон Селтикс во првиот дел од плејофот. Во следната рунда играа со тогашниот шампион Детроит кој не дозволи да биде поразен. Следната сезона Џексон беше заменет со Џон Меклеод. Резултатот кој го постигна Џон беше доволен за влез во плејоф но играта не беше доволна за понатамошен пласман. Никс беа поразени од тогашниот шампион, Чикаго Булс.

Кон крајот на сезоната, Меклеод го напушти тимот за да биде тренер на Универзитетот Нотр Дам. Претседателот Дејвид Чекетс го запрашал Пет Рајли дали сакал повторно да се врати во тренерските води. Рајли ја прифатил понудата на 31ви мај, 1991 година. Рајли, кој ги предводел Лејкрес до четири титули во 80тите, вметнал груб и физички стил во одбраната. Под раководство на Рајли тимот успеал да се избори за првото место во атлантската дивизија. Откако ги победиле Детроит во првата рунда од плејофот, тие се соочија со Чикаго и загубија по одиграни седум натпревари. Наредната сезона беше поефикасна за тимот на Рајли со конечен резултат од 60 победи и 22 порази. Тие биле прво место на атлантската дивизија. Пред почетокот на следната сезона Никс направиле размена со Лос Анџелес Клиперс, Марк Џонсон за Чарлс Смит, Док Риверс и Бо Кимбл. Исто така го имале на располагање и Роландо Блекмен од Далас Маверикс. Тимот стигна до финалето на источната конференција каде се сретнал со тимот на Чикаго Булс. По водство од 2-0 Никс ги загуби следните четири натпревари и загуби со конечен резултат од 2-4.

По првото пензионирање на Мајкл Џордан во сезоната 1993-94, многумина видоа можност Никс да го достигнат долгопосакуваното финале во плејофот. Тимот повторно беше победник во атлантската дивизија а со тоа и учествуваше во плејофот. Њујорк, тогаш, играше рекордни 25 натпревари во текот на целиот плејоф. Првин го победија тимот на Њу Џерси Нетс а потоа ги победија и Чикаго Булс по седум одиграни натпревари. Во финалето на истокот се соочија со Индијана Пејсерс кои ги предводеа со резултат 3-2 во плејоф дуелите, благодарејќи на Реџи Милер кој постигна 25 поени во последната четвртина од петиот натпревар. Сепак Никс беа поуспешни и остварија две последователни победи кои ги однесоа во финалето на НБА. Тоа беше прво финале на тимот од 1973та година.

Во финалето Никс ќе изиграат седум одбранбени натпревари со малку постигнати поени против тимот на Хјустон Рокетс. Откако двата тима ќе имаат по една победа од двата натпревари во Хјустон, Никс ќе победат само на два од три натпревари во Медисон Сквер Гарден. На крајот на шестиот натпревар, центарот на Рокетс, Хаким Олаџувон го постигна победничкиот кош за конечен резултат 86-84. Најголема причина за поразот на седмиот натпревар била лошата партија на Старк. Тој погодил само 2 коша од 18 обиди. Друга причина била тврдоглавоста на Рајли бидејќи не го сменил Старк со некои играчи од клупа како што биле Роландо Блекмен и Хуберт Дејвис.

Наредната година Никс повторно се пласирале во плејофот. Успеале да ги поминат Кливленд Кавалирс во првиот дел но повторно се соочиле со Индијана Пејсерс. По седум изиграни натпревари Никс биле поразени и исфрлени од плејофот. Наредниот ден Пет Рајли поднел оставка. На негово место го назначиле Дон Нелсон. Во текот на сезоната 1995-96 по само 59 натпревари Нелсон добива отказ и наместо да тргнат по некој познат тренер, Никс го назначуваат долгорочниот асистент Џеф Ван Ганди на тренерската позиција без некое големо искуство. Никс завршиле ја завршиле сезоната со 47 победи и 35 порази. Во плејофот ги победиле Кливленд но во наредниот дел загубиле од Чикаго по само пет одиграни натпревари.

Следната сезона на Никс им се придружиле Лери Џонсон и Алан Хјустон и тимот постигнал 57 победи во 82 натпревари. Во плејофот ги победиле Шарлот Хорнетс, а по нив се соочиле со Мајами Хит предводени од Рајли. Никс имале водство од 3-1, но при крајот на петтиот натпревар поради тепачка многу клучни играчи се здобиле со исклучувања. Дури и Јунинг добил ислкучување поради непочитување на правилото кое гласи „Играчите кои се на клупа не смеат да ја напуштат истата доколку дојде до тепачка“. Поради исклучувањето на повеќе играчи од тимот, Никс ги загуби останатите натпревари.

Во сезоната 1997-98 на 22 декември, Јунинг се здобил со повреда на зглобот и останал надвор од терените до крајот на сезоната и поголемиот дел од плејофот. Успеале да ги победат Мајами во првата рунда, но во втората рунда, Реџи Милер од Индијана Пејсерс повторно им ги срушил надежите на фановите на Никс.

Сезоната 1999-2000 била последна сезона на Јунинг како играч на Њујорк, која резултирала со 50 победи и 32 порази. Никс биле поуспешни во дуелот со Мајами по седум одиграни натпревари. Во седмиот натпревар Јунинг имал клучно забивање на само една минута пред крај и Никс избегнале пораз со само еден поен разлика. Но тие сепак изгубиле од тимот на Индијана Пејсерс по само шест натпревари. По завршетокот на сезоната Јунинг бил разменет во тимот на Сиетл Супесоникс а со тоа и ерата на Јунинг, која резултирала со многу успешни настапи во плејофот но без освоени шампионски титули, го доживеала својот крај.

Обновување на тимот (2008-2010)[уреди]

Сопственикот на тимот, Џејмс Долан, го вработил поранешниот претседател на Индијана Пејсерс, Дони Волш, на 2 април 2008 година.Тој ја преземал работата на Исиах Томас како претседател на тимот. На првата прес-конференција Волш поставил цели како што се враќањето на натпреварувачката средина во тимот и подобрувањето на финансиската состојба на тимот. По завршувањето на сезоната 2007-08, Волш го отпуштил Томас и на 13ти мај го поставил Мајк Д’ентони на тренерската позиција. Д’ентони потпишал четири годишен договор вреден 24 милиони долари. На НБА драфтот во 2008 година Никс го одбрале Данило Галинари.

На 21 ноември 2008 Никс го размениле својот најдобар стрелец, Џамал Крофорд, за Ал Харингтон, играч од Голден Стејт Вориорс. Неколку часа подоцна ги размениле Зек Рендолф и Марди Колинс за Кутињо Мобли и Тим Томас од Лос Анџелес Клиперс, со цел да ослободат место за вонсезоната 2010 кога играчи како ЛеБрон Џејмс, Двејн Вејд, Крис Бош и Амаре Стадемаер би биле достапни. Во февруари 2009 година, Никс ги размениле Тим Томас, Џером Џејмс и Ентони Роберсон во Чикаго Булс за Лери Хјуз.

На НБА драфтот во 2009 година Никс го одбрале Џордан Хил кој играл на позиција крило. Кратко време подоцна Никс извршиле размена со Мемфис Гризлис каде што Никс го добиле Дарко Миличич а Квентин Ричардсон заминал во Мемфис. Никс го имале најлошиот почеток во својата историја запишувајќи само една победа од десет одиграни натпревари. На 24ти јануари 2010, Никс го доживеале својот втор најтежок пораз во својата историја. Поразот кој го доживеале од Далас Маверикс на домашен терен пред своја публика бил со 50 поени разлика.

Враќање во конкуренција (2010-сега)[уреди]

Никс и поранешниот крилен центар на Феникс Санс, Амаре Стадемаер, успеале да се договорат на 5 јули 2010 година. Официјалниот договор беше потпишан на 8 јули и истиот изнесувал 100 милиони долари и траел пет години. Никс продолжиле со составувањето на тој победнички тим, разменувајќи го Давид Ли во Голден Стејт за Ентони Рендолф, Келена Азубуике и Рони Туриаф. Никс исто така успеале да се договорат со поранешниот плејмејкер на Бобкетс, Рејмонд Фелтон, и со рускиот центар Тимофеј Мозгов. По сите овие размени и пристигнувања на нови играчи, Никс имале целосна распродажба на влезниците за цела сезона. Ова се случило прв пат по 2002 година.

Д’ентони заедно со Стадемаер и младинската екипа, вклучувајќи ги Фелтон, Галинари, Мозгов, Вилсон Чендлер и дебитантот Лендри Филдс, стигнале до резултат од 28 победи и 26 порази. Таков резултат на полусезона немале од 2000 година. И покрај големиот успех на тимот, Њујорк сакале да го доведат крилото на Денвер Нагетс во своите редови. Кармело Ентони во редовите на Њујорк пристигнал на 22 февруари 2011 година заедно со Чонси Билапс, Шелден Вилијамс, Ентони Картер и Реналдо Балкман. Денвер ги добил Фелтон, Галинари, Вилсон Чендлер, Мозгов, Коста Коуфос, пик од првата рунда од драфтот во 2014, пикот од втората рунда на Вориорс од драфтот во 2013 и 2014 година и плус три милиони долари во готово. Дополнително, Никс направиле размена со Тимберволвс, односно Ентони Рендолф и Еди Кари за Кори Бруер.

Никс го имаа своето прво учество во плејофот дури од 2004 година. Ентони се погрижи победничката серија на Никс да продолжи и против Индијана Пејсерс со тоа што го постигна победничкиот кош во последните секунди од натпреварот. И покрај тоа што успеале да се пласираат во плејофот, Никс биле поразени уште во првата рунда од Бостон Селтикс по четири одиграни натпревари. И покрај успешните обиди на Волш да ја обнови франшизата, тој одлучил да не продолжи да биде претседател на Никс, избирајќи да се повлече од функцијата кон крајот на јуни 2011 година. На негово место бил назначен Глен Грунвалд кој истотака бил и генерален менаџер на тимот.

На 10 декември 2011 година, Никс успеале да потпишат договор со центарот на Далас Маверикс, Тајсон Чендлер, договор кој вредел 58 милиони долари. За возврат, Никс го пратиле Енди Раутинс во Далас. Исто така Вашингтон имале приход од оваа трампа. Тие го добиле Рони Туриаф и три милиони во готово. За да можат Никс да му ја исплатат на Чендлер, тие морале предвремено да го отпуштат Чонси Билапс. Како негова замена тие потпишале едногодишен договор со Мајк Биби. Никс исто така потпишале едногодишен договор со Барон Дејвис на 19 декември. За време на тој период Дејвис имал тешка повреда и бил надвор од терените 8 недели, оставајќи го Тони Далглас како единствен прв плејмејкер. Никс имаа лош старт во новата сезона бидејќи Даглас и Биби неможеа да ја пронајдат онаа хемија и целата офанзива на Никс стагнирала. Исто така и дебитантот Иман Шамперт добил можност да се покаже поради лошата форма на Тони Даглас. Плус Д’ентони ја променил позицијата на Кармело Ентони од крило на крилен центар мислејќи дека со тоа ќе ја зголеми офанзивата на тимот, а сето тоа резултирало со преголема себичност и залудно потрошени топки од страна на Ентони.

Со само 8 победи од 23 натпревари Д’ентони го вметнал во игра третиот плејмејкер, Џереми Лин, против тимот на Њу Џерси на 4 февруари, 2012 година. Лин постигнал 25 поени и имал 7 асистенции. Тимот на Никс издвоил победа тој ден. По фантастичната игра на Лин, тој се нашол во почетниот состав на Никс против Јута Џез. Тој ги предводел Никс до седум последователни победи без разлика дали во тимот биле Ентони или Стадемаер. Тој успеал да го подобри резултатот на тимот со над 50 проценти победи во однос на порази. Играта на Лин предизвикала бурни позитивни реакции кај медиумите и тој набрзо се најде на насловните страни на разни спортски списанија и весници со прекар „Линсенити“. За да го зајакне процентот на шут Никс потпишуваат со Џ.Р.Смит на 18 февруари, 2012 година. Тимот играл со тешкотии откако Ентони се вратил на терените и тие загубиле седум од осум одиграни натпревари. По оваа лоша серија, тренерот Мајк Д’ентони дал отказ на 14 март а на негово место застанал Мајк Вудсон.

Мајк Вудсон го однел тимот во плејоф натпреварите. Никс немале серија на плејоф настапи од онаа серија од 1988 до 2001 година. Ова било втора година по ред Никс да учествуваат во плејофот. Тие се соочиле со Мајами Хит во првата рунда од плејофот и ги изгубиле првите три натпревари. Голем хендикеп за Никс биле повредите на Џереми Лин, Барон Дејвис и Иман Шамперт. Сепак Никс биле подобри од Мајами и успеале да ги победат во четвртиот натпревар. Неможејќи да ја следат цврстата офанзива на Мајами, Никс го загубиле петиот натпревар и крајниот резултат изнесувал 4-1.

Никс ја започнаа вонсезоната со тоа што го селектирале крилото Костас Папаниколау во НБА драфтот во 2012 година. Една недела подоцна, тимот успеал да се договори со ветеранот Џејсон Кид, кој требало да служи како резерва за Џереми Лин. Никс повторно потпишале со Маркус Камби од Хјустон Рокетс, испраќајќи ги Џош Харелсон, Џером Џордан, Тони Даглас и пикови од втората рунда на драфтот во 2014 и 2015 година. Исто така го вратиле Рејмонд Фелтон и Курт Томас од Портланд Треилблејзерс за Џаред Џефриес и Дан Гаджурич. Никс ги обновиле договорите на Џ.Р.Смит и Стив Новак и додале нови играчи во нивниот состав како што се Џејмс Вајт, Крис Коупленд и аргентинскиот плејмејкер Пабло Приџиони. Но Никс изгубиле двајца клучни играчи од сезоната 2011-2012. Џереми Лин заминал во Хјустон Рокетс и Лендри Филдс во Торонто Рапторс. Без разлика на нивните загуби тие сеуште додавале играчи во нивниот состав. Потпишале со Рони Бруер од Чикаго Булс на 25 јули 2012 и со Крис Смит, помалиот брат на Џ.Р.Смит, на 1 август 2012 година. Исто така било најавено дека Рашид Валас ќе се врател од пензија и дека ќе заиграл за Њујорк Никс на 2 октомври 2012 година.

Почетокот на сезоната бил феноменален. По 23 одиграни натпревари, Никс победиле на 18 од нив. Овој почеток им бил најдобар по оној во 1993 година. На крајот на сезоната тие имале 54 победи и 28 порази. Во текот на плејофот тие ги победиле Бостон Селтикс во првата рунда, прва победа од 2000 година. Во втората рунда се сретнале со Индијана Пејсерс и загубиле од нив со 4-2. Плејмејкерот Џејсон Кид се пензионирал на крајот од сезоната и неколку дена подоцна бил назначен како тренер на Бруклин Нетс. Никс го одбрале Тим Хардавеј Јуниор од НБА драфтот во 2013 година. На составот на Никс се придружил Мета Ворлд Пис од Лос Анџелес Лејкерс. Тие склучиле нов тригодишен договор со Џ.Р.Смит кој изнесувал 18 милиони долари. Тие ги размениле Квентин Ричардсон, Стив Новак и Маркус Камби за услугите на Андреа Барњани од Торонто Рапторс.

На 26ти септември 2013 Никс објавиле дека на местото на Глен Грунвалд, на функцијата генерален менаџер го назначиле поранешниот претседател на Медисон Сквер Гарден, Стив Милс.

Ривалства[уреди]

Бостон Селтикс[уреди]

Њујорк Никс и Бостон Селтикс се два од трите тимови останати од вистинската НБА (другиот тим е Голден Стејт Вориорс). Ривалството се однесува не само на спортот туку и на градовите Њујорк и Бостон. Тимовите се сретнале девет пати во пост-сезоната. Последен пат се сретнале во сезоната 2012-2013 кога Кармело Ентони ја освоил наградата за најдобар поентер во сезоната. Во плејофот Никс и Селтикс се соочиле во прваата рунда. Селтикс играле без Рондо поради повреда со која ја здобил во текот на сезоната. Серијата натпревари кои ги имале овие два тима во плејофот биле со многу низок број на постигнати кошеви. Никс повеле со 3-0 но Селтикс не се откажале и избегнале пораз во наредните два натпревари. Шестиот натпревар бил многу тесен. На полувреме Никс воделе со 26 поени разлика, и во четвртиот период Селтикс направиле серија од 20-0 во поени на помалку од пет минути но сепак Никс издвоиле победа и продолжиле во втората рунда.

Бруклин Нетс[уреди]

Никс и Нетс се географски најблиски ривали. Двата тима играат во градот Њујорк, Никс во Менхетен а Нетс во Бруклин. Ова ривалство медиумите го нарекуваат „Судар на Околините“. Никс и Нетс се сретнале во плејофот три пати од кои два пати Никс издоиле победа (1983 и 1994), а Нетс победиле на последната средба во 2004 година.

Чикаго Булс[уреди]

Никс имаат големо ривалство со Булс. Најголемиот интензитет на ривалството било кон крајот на 80тите и почетокот на 90тите кога и двата тима биле кандидати за плејоф. Ривалството се стивнало на почетокот на 2000тите години кога и двата тима ги обновувале своите состави по пензионирањето на Патрик Јунинг и Мајкл Џордан. Со доаѓањето на Дерик Роуз и Карлос Бузер во Булс и доаѓањето на Стадемаер во Никс ривалството повторно зголемило интензитет. Ривалството целосно се појавило кога Кармело Ентони и Тајсон Чендлер се приклучиле на тимот на Никс.

Мајами Хит[уреди]

Мајами се едни од најјаките ривали во нивната дивизија. Двата тима се среќавале во секој плејоф од 1997 до 2000 година каде што се одиграле сите можни натпревари во една серија од плејофот. Овие два тима повторно се сретнале во 2012 за прв пат по ривалството во 1990тите. Мајами издвојувал победа и успеал да стане НБА шампион.

Индијана Пејсерс[уреди]

Ривалството помеѓу овие два тима се смета за најсурово ривалство во историјата на НБА. Тие се сретнале шест пати во плејофот од 1993 до 2000 година, оформувајќи непријателско олицетворение помеѓу Реџи Милер и познатиот навивач на Никс, Спајк Ли. Ривалството произлегло со прекар за Милер, односно Ник-Килер. Ова ривалство се обнови за време на плејофот во 2013, кога во конференциското полуфинале тимот на Индијана триумфираше против тимот на Никс со резултат 4-2.